Rare wereld …

Woensdag had ik een afspraak met LabWest en de prikpost aan de overkant. Die wordt weer gebruikt, mits van tevoren afgesproken via de digitale kalender.

In tegenstelling tot de eerste keer dat de prikpost weer open was, liep alles alsof er geen Corona bestond. Althans voor degene die mij prikte! Dat zei ik ook tegen de man en hij vroeg: “Hoe bedoelt u?.

Ik vertelde over de vorige keer, dat de vrouw volledig in doktersjas en mondkapje op achter een plexiglas scherm opereerde …

De man keek om zich heen en zei: “Oh ja, dat scherm …”

Hij had het nog niet opgemerkt en deed er verder niets mee.

… of dicht? Is vandaag de vraag …

Ik heb het maar zo gelaten, maar de vorige keer toen de vrouw klaar was met prikken, zei ze dat ik moest wachten want ze ging mij begeleiden naar buiten, via een nieuwe route langs de achterkant van de prikpost. Ze zei ook nog, let u op het afstapje? Ik mocht ondertussen niets aanraken en liep dus vanuit de Archimedesstraat terug naar huis!..

Eigenlijk dacht ik dat de prikker van vandaag niet wist waar hij mee bezig was, maar digitaal was het zonder haperen en uiterst snel!?!

Het is een rare wereld vandaag de dag …

Opschudding voor de deur …

Voor degenen die zondagmiddag twee politieauto’s voor de deur hebben zien staan en gehoord. Wat was er aan de hand? Bij thuiskomst van het boodschappen doen staat een auto met draaiende motor bij ons voor de deur. Één wiel op de stoep en met een slapende man in de riemen erin. Is dit wel slapend vragen wij ons af, want tikken op de ruit met een sleutel doet hem geen vin verroeren. Hij zal toch niet … hartaanval, beroerte; zoals hij erbij lag … de meest enge situaties schieten dan door je hoofd. Dat kan zomaar het geval zijn, toch? Na een tweede poging hem bij zijn positieven te brengen met nul resultaat, besluiten wij de politie te bellen. Die komt binnen enkele minuten met sirenes en zwaailichten aanrijden. Een auto wordt meteen schuin op de weg geparkeerd zodat men vrij kan uitstappen. 

Hoe zij het wél voor elkaar krijgen de man wakker te maken, weet ik niet maar ik vermoed dat zij de deur aan de bestuurderskant kunnen openen waardoor de man wel wakker móét worden om niet uit de auto te vallen. 

Het verhaal is dat de man moe was geworden en het niet meer zag zitten om door te rijden en daarom zijn wagen maar aan de kant van de weg zette om een tukje te doen. Gelukkig geen enge dingen dus. En na een kort wuifje van zijn kant ten teken dat hij het wel kon begrijpen dat wij bezorgd waren, vertrekt hij weer. Of hij uitgeslapen is, vertelt het verhaal niet. 

De jonge politieagent kwam nog even een handje schudden om te zeggen dat hij het een goede actie vond. Ik bedankte hem voor de snelle reactie van de politie.

Moraal van dit verhaal: parkeer nooit je auto met draaiende motor met één wiel op de stoep voor onze deur om een tukje te gaan doen want je hebt zó de politie op je dak.

Ouder worden

Vandaag wordt zoon Robin 37 jaar en hij heeft vrij genomen om met zijn gezinnetje naar Zeeland te gaan. Zeeland? Ja, Zeeland waar ook Zeeuws-Vlaanderen toe behoort en het plaatsje Graauw, waar opa De Gijzel is geboren. Misschien dat het de roots van zijn voorvaderen zijn die hem deze richting uit doen trekken.

Alles wijst deze dagen naar de betrokkenheid van het verleden. Fon die zijn schoenleest kwijt wil, maar ook weer niet omdat deze tot het De Gijzel erfgoed behoort. En Paul die opeens het nut van de leest inziet om deze ‘op de tuin’ als een soort aambeeld te gaan gebruiken. Hennie die blij is dat het zware kleinood toch in de familie blijft. En zo appen wij wat af deze dagen met als toenemend en afzwakkend centrale oog in al die turbulentie: Alphons.

De kunst van het ouder worden …