Een hoofd vol stilte …

Hoe is het om doof geboren te worden en op te groeien met een hoofd vol stilte ..?
Dat vraagt oud-televisiemaker Kees van Langeraad zich hardop af in de boeiende lezing over zijn oom Piet Leonard tijdens het Haags Historisch Café van 19 maart 2016 in De Halve Vleet in MuZee.

Het Haags Gemeente Archief kreeg de collectie van 179 tekeningen van Piet Leonard van Langeraad onlangs aangeboden; een mooie aanleiding voor een HHC-lezing. Tot 2012 was de schat aan visuele ervaringen verborgen gebleven bij de Stichting Welzijn Doven Rotterdam (SweDoRo).

img_1835

Piet Leonard van Langeraad krijgt bij het Haags Historisch Café aandacht van zijn neef oud-televisiemaker Kees van Langeraad

De visuele herinneringen van een doof geboren en opgroeiende jongen biedt een intrigerend beeld van interieurontwerpen in de eerste helft van de 20ste eeuw, maar ook van de persoonlijke strijd en ontwikkeling van een doof (doofstom zei men toen) geboren jongen in het Nederland van 1898–1953.

img_1843

Piet Leonard’s interieurornamenten ontwerpen waren niet alleen in de Haagsche Stijl

Hoe wist hij zich te ontwikkelen tot een toonaangevend interieur- en ornamentontwerper bij de Haagse meubelfabriek Pander?
Om de aanwezigen zíjn stilte te doen ervaren, toont Van Langeraad delen van De Passie van Piet Leonard zonder commentaar met alleen ondertiteling. Dan wordt het duidelijk hoe belangrijk ondertiteling is van een documentaire.

Hoe moet dat zijn een geluidloze opvoeding? De beelden die je van alles om je heen ziet met een hoofd vol stilte.
In het doveninstituut in Groningen driehonderd kilometer van huis komt Piet Leonard, gelijke doof geborenen tegen. Daar ontdekt hij dat hij kan tekenen. Maar ook dat trillingen van de stem letters en klanken vertegenwoordigen door aan de keel van de docent te voelen.

Op de Academie van beeldende kunst in Rotterdam verdiept hij zijn tekenvaardigheden en verbreedt hij zijn kennis. Hij ontdekt daar dat hij met zijn tekenkunst ook kan presteren. De archieven van Pander waren voor Piet een openbaring. En het is ook dáár dat Piet Leonard tot bloei komt.

De collectie van Piet Leonard van Langeraad is een belangwekkende aanvulling op de Panderarchieven die het Haags Gemeentearchief nu in haar bezit heeft.

Zie ook:
De overdracht van de collectie van Piet Leonard van Langeraad bij SweDoRo

MuZee Café de Halve Vleet

Meer over Kees van Langeraad in Beeld en Geluid Wiki

Wat wil ik later worden?

img_3242-1

Op zijn blog stelt Marco de vraag: Wat wil je later worden? . Die vraag is een van mijn belangrijkste bezigheden geweest in mijn werkzame bestaan.

Ik weet nog steeds niet wat ik wil worden maar heb mij er maar bij neergelegd. In mijn vele jobs die achter mij liggen realiseerde ik mij steeds dat het werk wat ik deed mij volledig onbekend was dat het bestond. Ik reflecteerde altijd op jobs die nieuw waren, die dus nog volledig moesten worden ingevuld.

Een idee dat hierdoor bij mij ontstond was een bedrijfje te starten dat complete beelden verzorgt van een bepaald beroep. Meedraaien van vroeg tot laat in dat bepaalde werk en daar dan een videopresentatie van maken. Ook en juist vooral de vervelende dingen daarin laten zien.

Filmaborant
Bij een Haags filmlaboratorium mocht ik bijvoorbeeld komen werken. De toenmalige directeur stelde mij toen de vraag hoe ik het zou vinden als zij van mij een allround cineast zouden maken …
Ik weet nog goed dat die uitspraak een soort vuurwerkfestival in mijn hoofd teweeg bracht. Sterren en vuurballen schoten door mij heen: ik een allround cineast! Ik ben toen dansend naar huis gesprongen om het te vertellen.

Was ik ooit geïnformeerd over het bestaan van zo’n functie tijdens mijn opleidingen? Natuurlijk niet. Werd het ook het beloofde festijn voor mij? Ook dat niet. Sterker nog: het allround cineasme kende fases die in tijd niet overeen kwamen met mijn verwachtingspatroon.

In mijn gedachte zag ik mij al achter de knoppen van de geluidsstudio zitten, om het geluid van een film te regisseren. Of met een cameraploeg op pad opnames maken …
Maar in werkelijkheid stond ik naast de ontwikkelmachine met een laboratoriumjas aan de niveaupennen van de ontwikkelbaden in de gaten te houden. Hoe lang zou ik dat nog moeten doen? In het pikkedonker 16mm-films uit cassettes halen, aan de volgende vastnieten zodat deze weer in de machine konden worden aangeboden!
Als een pen omhoog ging, gaf dat aan dat er iets vastliep. Dan moest je supersnel handelen dat het volgende bad ook niet vastliep. Het was immers origineel materiaal van de klant.
Hoe lang deed een collega laborant dit werk al, vroeg ik eens. En wat was hem beloofd? Drie jaar en nog steeds niet in een volgend stadium van de allround cineast beland. Daar ging mijn beloofde land. Mijn reactie werd door die collega aan de directie verteld en het liep op ontslag uit.
Dat dacht diezelfde directie maar het toenmalige gemeentelijk Arbeidsbureau dacht daar anders over. Het leverde mij een pittige column op.

Ik bedoel maar, de filmwereld was het even niet waar ik mijn toekomst zag liggen.
Wat ik later wil worden, speelt nog steeds in mijn gedachten.
Ook nu het ‘later’ is …

Blijft de vraag:

Waarom iets willen worden als je al iets bent?

Zie ook

Blog van Marco Raaphorst

Vreemd geluid ontgaat ook Mulder en Fox niet …

Mulder en Fox kunnen het vreemde geluid dat wereldwijd wordt waargenomen niet negeren. In het begin en aan het einde van dit 50 seconden durende clipje van The X-files besteden zij aandacht aan dit fenomeen dat ik ook al eerder waarnam.

In de aflevering zelf is in het begin op een videoscherm een opname te zien die gemaakt is in het publieke domein. Het had zomaar kunnen zijn dat FOX tv mijn in Den Haag opgenomen vreemde geluid op dat beeldscherm toonbaar had gemaakt.

Zie ook Vreemd geluid vastgelegd

Met WiFi ’n harinkie happûh

Echt leuk om een cameraploeg aan het werk te zien en daar weer opnamen van te kunnen maken. Dat maken wij weer mee als ik met Mariëtte en haar kinderen een visje gaan halen bij mijn favoriete viskraam van de gebroeders Rog aan het Valkenbosplein.

Nou moet ik zeggen (van wie? Dit is weer zo’n dooddoener) dat de opnameleider wel erg meewerkend is. Net alsof hij weet dat hij zich moet gedragen om op Hagazine te komen. Joachim van Houweninge, daar heb ik het hier over. De allervriendelijkste filmregisseur is bezig met de opnamen voor een internet lespakket met een serie do’s and dont’s over sociale media voor laag geletterden. Deze shot is dus bedoeld voor het gebruik van draadloos internet (WiFi).

img_1525
de geluidsman controleert of het stemgeluid van Aad Rog sterk genoeg overkomt …

Rog heeft WiFi en dat is mooi te gebruiken als voorbeeld voor de internetles. Je eet een visje en ondertussen kun je gratis van de WiFi (draadloos internet) gebruik maken.
Het wordt een gezellig gebeuren met twee acteurs en een geluidsman die nog even een kabeltje is gaan halen. Wel makkelijk als je bureau Idee Aan Zee op de Thomsonlaan zit net om de hoek waar de filmopnamen plaats hebben op het Valkenbosplein in Den Haag.

Beleef het mee op HagazineTV of wel, moet je beslist ff zien.
Bureau Idee Aan Zee

Koninklijke/Shell foyer kreunt en betrokkenen kreunen mee …

De afbraak van het Spuiplein met zijn Muziek- en Danstheater is in volle gang. Hongerige betonkrakers vreten de Koninklijke/Shell Foyer en de Dr. Anton Philipszaal stukje bij beetje uit de Haagse theaterwereld weg.

Nooit meer zal de gevelpartij van het Muziektheater waaraan menigeen zijn artistieke film- en foto-opnamen ontleent, het IJspaleis en de Nieuwe Kerk weerspiegelen.

img_1385menigeen ontleende zijn of haar kunstzinnige opnamen van het Muziektheater aan de spiegelgevel

img_1388hergebruik van de enorme glazen donkere spiegelwand lijkt zo te zien niet haalbaar …

Het gebogen spiegelglas is zo te zien niet zonder schade uit de gevel te halen voor hergebruik. Wat een kapitaalvernietiging laat onze gemeentelijke overheid hier weer zien.

img_1382-1
Aan de moeite die het de betonkrakers kost is niet te zien dat de bestaande bouw aan vernieuwing toe was. Maar daar hebben onze bestuurders met hun megalomane zienswijze lak aan. Scoren zullen zij, met de sterk op de verwoeste Twin Towers gelijkende Vuurkorf in het vooruitzicht.

Vormgeving deels gered
Kijkend naar de verwoestende werking van de betonkrakers hoor ik naast mij: “Triest hè?
Het is naar ik later hoor, filmmaker en ontwerper Gijs Leijdekkers. Hij heeft van de inboedel van de Dr. Anton Philipszaal een rijtje stoelen kunnen redden tijdens de laatste momenten van de veiling die gehouden is.

img_1401

de fraaie stoeltjes die Gijs bij de inboedelveiling van de Dr. Anton Philipszaal kon bemachtigen

Deze staan nu mooi te zijn in zijn studio. Hij vertelt er graag zelf over met de sloopgeluiden op de achtergrond.

Kijk ook naar de kunstzinnige film Ghosts of the Theater die Frans van Hilten over de laatste momenten van de Dr. Anton Philpszaal en Lucent Danstheater maakte.

Website van filmmaker en ontwerper Gijs Leijdekkers