Dáár wil ik werken!

Al heel lang maken gebouwen uit of ik er wil wonen of werken. Dat begon al bij mijn eerste baantje. Nadat ik voor mijn eindexamen was gezakt en met avondstudie verder wilde gaan vond mijn vader dat ik overdag maar moest gaan werken. We leven dan in 1964.

Het was in een tijd dat ik absoluut niet wist wat ik later wilde worden. Het was ondenkbaar dat ik een bepaald beroep wilde uitoefenen. Dus eerst maar eens rondkijken wáár ik wilde gaan werken.

Op de fiets naar het Sweelinckplein en daar rond kijken om te zien of een gebouw van dit prachtige plein mij aan trok. En op de een of andere manier lonkte de gevel van het pand nummer 33 naar mij. De stichting N.O.F. Dat stond voor Nederlandse Onderwijs Film. Een organisatie die schoolfilms uitleende door heel Nederland. Maar ook films produceerde!

En het was dáár waar ik mijn werkzame leven begon en gevoel kreeg voor architectuur en film 🎥 en nog vééél meer … (wordt vervolgd)

Twintig jaar geleden …

Gluren bij de buren deden we al in 2000 toen Internet nog met een hoofdletter geschreven werd. Toen moest de actie mensen wegwijs maken op het Internet. Je stelde binnen Internet Fiesta ook je PC en Internetkennis beschikbaar

zo begon het ‘gluren’ twintig jaar geleden …

Nu, twintig jaar later, maken ‘kinderen’ de dienst op internet uit, vaak gefinancierd door sluwe fabrikanten. Zelfs ouders zien dat hun kind’s vlog méér opbrengt dan een ‘stomme kantoorbaan’. En zo voorspelde ik ook. Steeds meer banen vervallen in dit tijdperk. Vrije tijd en toerisme en alles wat ermee samenhangt voeren de boventoon! En het moet vooral leuk blijven. Jinek heeft er soms een aan tafel over hoe, waar en vooral hoeveel en -vaak.

Ouder worden

Vandaag wordt zoon Robin 37 jaar en hij heeft vrij genomen om met zijn gezinnetje naar Zeeland te gaan. Zeeland? Ja, Zeeland waar ook Zeeuws-Vlaanderen toe behoort en het plaatsje Graauw, waar opa De Gijzel is geboren. Misschien dat het de roots van zijn voorvaderen zijn die hem deze richting uit doen trekken.

Alles wijst deze dagen naar de betrokkenheid van het verleden. Fon die zijn schoenleest kwijt wil, maar ook weer niet omdat deze tot het De Gijzel erfgoed behoort. En Paul die opeens het nut van de leest inziet om deze ‘op de tuin’ als een soort aambeeld te gaan gebruiken. Hennie die blij is dat het zware kleinood toch in de familie blijft. En zo appen wij wat af deze dagen met als toenemend en afzwakkend centrale oog in al die turbulentie: Alphons.

De kunst van het ouder worden …

Karel Kortland gaat niet dood …

… zegt hij als onderdeel van zijn levensstandaard. Waarom zegt iemand zoiets zul je misschien denken? Dat komt doordat ik in twijfel trek of het wel 77 jaar geleden is dat hij op de lagere school iets meemaakte. Hij antwoordde dat op een vraag van René Bom aan de Opûh Koffietafel. Hij zal wel 67 bedoelen? Nee hoor dat was echt 77 jaar geleden, want ik ben van 1930, dus 81 jaar … Ik moet hem verbaasd hebben aangekeken.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=sOKDRH-hd5A
Afijn, laat het hem zelf maar vertellen. Hoe doe jij dat er zo goed uitzien op die leeftijd?