Een hart van steen

De Nutsschool in de Lubeckstraat – Verhulstplein is niet meer. Het karakteristieke schooltje met de bijzondere plek aan zowel de Conradkade, de 2e Schuytstraat en de eerder genoemde Lubeckstraat werd in no-time gesloopt. De ligging aan het Verhulstplein werd het schooltje fataal.  

Geen enthousiast schreeuwende kindjes meer op het schoolplein. Dochter loopt er dagelijks langs als zij zoonlief ophaalt van de Galvanischool en gezamenlijk kijken zij met treurige blikken op het definitief verdwijnende zo vertrouwde gebouw. Zelfs Lucas van zes wordt er bedroefd van en zegt:

“Deze school heeft toch ook een hart?”

En zo is het maar net. De school heeft een hart en de gemeente ‘een hart van steen!’

Zie ook

Beantwoording schriftelijke vragen Verhulstplein / Lubeckstraat – Gemeente Den Haag

Honderden woningen op Verhulstplein in plaats van kantoorpanden – RTV-West

Hoogbouw volgens het Norderprincipe – HAGAZ!NE 

Het ‘In de luren-cabaret’ van Maarniks Norder – HAGAZ!NE

Plannen met het potlood – Ons Den Haag (Vrienden van Den Haag)

Internetcafé, hoe staat het daar mee?

Internetcafé’s, bestaan ze nog? Het schiet mij te binnen als ik in de Korte Poten de etalage van CoffeeCompany zie tegenover de Wiener Konditorei. Met Happy Hotellier deed ik een tijdje terug de Wiener Konditorei aan om te zien of de fameuze sacher slag, chocoladetaart met slagroom, nog aan mijn herinnering voldoet. En dat doet ie!

In de grote stad zie ik ik al jaren geen internetcafé’s meer. Het laatste actieve café herinner ik mij nog aan de Elandstraat hoek de De Riemerstraat. De reden dat ze er waren was natuurlijk de opkomst van het Internet en het gemis aan PC’s en verbindingen voor gebruikers. Maar nu internet overal is vind ik de aanblik van dit volle café gevuld met internetters opzienbarend.

img_1602

Zelf noemt CoffeeCompany het ‘een Rock en Roll slinger geven aan de koffie’.

Vroeger
In die tijd dat je internet nog met bleep, bleep, bloop, trrriiiiiiii een analoog modem moest oproepen, zag je heel voorzichtig initiatieven ontstaan voor ruimtes met pc-opstellingen. Zelfs gratis voor hen die slecht bij kas zaten. Zoals het Rhizoom aan de Gedempte Burgwal.

img_1792

bij Rhizoom dacht men er zelfs over aan de gevel buiten een stopcontact aan te leggen met een netwerkverbinding voor de echte homeless internetter

img_3356

duizenden kilometers van huis internetten in het beroemdste internetcafé op internet Cyberland cafe

Of zoals in 1998 in Vancouver (Canada) waar ik met mijn gezin het van internet beroemde Cyberland Café gewoon móést bezoeken. De dames vonden het eigenlijk maar niks, terwijl bij Robin het internet gevoel ontwaakte. En pappa Niek had er geen boodschap aan omdat hij nu echt duizenden kilometers ver van huis in het beroemdste internetcafé zat.

In Japan ontwikkelt zich een heel nieuwe cultuur rond het internetcafé, zoals hier gekoppeld aan de stripfiguur Manga

Hier kun je zelfs een cabine huren waar je geheel privé je met je favoriete stripfiguur kunt afzonderen. Of je thuis dan geen internetverbinding of PC hebt, laat deze video in het midden …

Coffeecompany aan de Korte Poten21 in Den Haag geeft, zeggen zij zelf, een Rock en Roll slinger aan de koffie.

Wat wil ik later worden?

img_3242-1

Op zijn blog stelt Marco de vraag: Wat wil je later worden? . Die vraag is een van mijn belangrijkste bezigheden geweest in mijn werkzame bestaan.

Ik weet nog steeds niet wat ik wil worden maar heb mij er maar bij neergelegd. In mijn vele jobs die achter mij liggen realiseerde ik mij steeds dat het werk wat ik deed mij volledig onbekend was dat het bestond. Ik reflecteerde altijd op jobs die nieuw waren, die dus nog volledig moesten worden ingevuld.

Een idee dat hierdoor bij mij ontstond was een bedrijfje te starten dat complete beelden verzorgt van een bepaald beroep. Meedraaien van vroeg tot laat in dat bepaalde werk en daar dan een videopresentatie van maken. Ook en juist vooral de vervelende dingen daarin laten zien.

Filmaborant
Bij een Haags filmlaboratorium mocht ik bijvoorbeeld komen werken. De toenmalige directeur stelde mij toen de vraag hoe ik het zou vinden als zij van mij een allround cineast zouden maken …
Ik weet nog goed dat die uitspraak een soort vuurwerkfestival in mijn hoofd teweeg bracht. Sterren en vuurballen schoten door mij heen: ik een allround cineast! Ik ben toen dansend naar huis gesprongen om het te vertellen.

Was ik ooit geïnformeerd over het bestaan van zo’n functie tijdens mijn opleidingen? Natuurlijk niet. Werd het ook het beloofde festijn voor mij? Ook dat niet. Sterker nog: het allround cineasme kende fases die in tijd niet overeen kwamen met mijn verwachtingspatroon.

In mijn gedachte zag ik mij al achter de knoppen van de geluidsstudio zitten, om het geluid van een film te regisseren. Of met een cameraploeg op pad opnames maken …
Maar in werkelijkheid stond ik naast de ontwikkelmachine met een laboratoriumjas aan de niveaupennen van de ontwikkelbaden in de gaten te houden. Hoe lang zou ik dat nog moeten doen? In het pikkedonker 16mm-films uit cassettes halen, aan de volgende vastnieten zodat deze weer in de machine konden worden aangeboden!
Als een pen omhoog ging, gaf dat aan dat er iets vastliep. Dan moest je supersnel handelen dat het volgende bad ook niet vastliep. Het was immers origineel materiaal van de klant.
Hoe lang deed een collega laborant dit werk al, vroeg ik eens. En wat was hem beloofd? Drie jaar en nog steeds niet in een volgend stadium van de allround cineast beland. Daar ging mijn beloofde land. Mijn reactie werd door die collega aan de directie verteld en het liep op ontslag uit.
Dat dacht diezelfde directie maar het toenmalige gemeentelijk Arbeidsbureau dacht daar anders over. Het leverde mij een pittige column op.

Ik bedoel maar, de filmwereld was het even niet waar ik mijn toekomst zag liggen.
Wat ik later wil worden, speelt nog steeds in mijn gedachten.
Ook nu het ‘later’ is …

Blijft de vraag:

Waarom iets willen worden als je al iets bent?

Zie ook

Blog van Marco Raaphorst

Dag bomen …

De Haagse Archimedesstraat krijgt nieuwe rioleringen en bestrating waarvoor de bomen op het trottoir moeten wijken. Ook de naar boven drukkende wortels in de ongelijke stoepen verdwijnen hierdoor.

De zware populier op de hoek bij de Laan van Meerdervoort wordt weggevaagd als een bloemetje in een vaasje.

img_1666-1

Bomen omhakken is er tegenwoordig niet meer bij