Whatever

Bruno van den Elshout, je weet wel de man van de 1000 horizon-zeegezichten, heeft weer een nieuw project op de korrel: Whatever the Weather. Maar liefst 144 mensen in 2018 nodigt hij uit, niet allemaal tegelijk, maar per persoon acht uur met hem op het Haagse Zuiderstrand door te brengen en zo te zien wat een wezenlijke ontmoeting mogelijk maakt.

Deelnemers Whatever the Weather uitgestald

Dus dat waren de tientallen bordjes op het Koningsplein tijdens het Design Kwartier die een kwart van het plein in beslag namen. Ik fietste er de dag ervoor al aan de blanco achterkant langs. De getoonde hoofden zijn van mensen die al meedoen en het gesprek achter de rug hebben. Wij spraken Bruno nu zelf ook.

Op de achtergrond zie je duidelijk de hoofden van deelnemers die het gesprek al achter de rug hebben.

Whatever de Weather krijgt in de loop van 2018 vorm in een boek en tentoonstelling.

Meeuwenverschrikker …

Deze meeuwenverschrikker aan een draadje is een beproefd middel tegen lastige meeuwen op de daken van de omliggende huizen.

Ook als er weinig wind is weet deze vlieger zich te verheffen zelfs met geluid van de wapperende vleugels. Gezien boven een achtertuin in de Stephensonstraat.

En stadfotograaf Roel Wijnants stuurt deze opname van de Laan van Meerdervoort, onder de de titel Scarecrow.

Duidelijk is ook hier de soepele fiberen stengel te zien van ‘Scarecrow’ aan de laan.

Saxofoon ongewenst?

Nu het voormalige KLM-gebouw aan de Plesmanweg en later departement van Verkeer en Waterstaat in particuliere handen is gevallen, zullen we ervoor moeten waken dat er geen ongewenste wijzigingen in worden aangebracht. Dit nauwelijks gezegd hebbende blijkt dat de bijna Frans aandoende aanbouw van architect Cees Verhoeven getiteld de Saxofoon zal worden afgebroken. En dat vond ik nu juist zo’n aardig tegenwicht met de voorname uitstraling van het hoofdgebouw. 

Ben ik de enige die dat vindt? Eens even polsen bij een oud-collega, tevens Opûh Koffie klant Gerard Stolk. 

Hoi Gerard,

De Saxofoon mag worden afgebroken, liever eigenlijk zegt wethouder ‘Revisie’. Want het is een hel om in te werken!?!? 

Wat weet deze Revisie wat jij en ik niet weten? Was het een hel om in te werken? Ik wil daar wel een stukkie aan wijden in Hagazine. Die Revis doet zijn naam wel eer aan met ‘ie’ erachter. 

En het kunstwerk van Peter Struycken zorgde er voor de constante lichtverschijnselen. Als de schoonmakers de computer met het lichtprogramma (voor dertig jaar!) maar aan lieten staan! 

Mvg

Niek

Hij schrijft:

Hallo Niek

Ik heb eigenlijk wel goede herinneringen aan dat gebouw. Het was sierlijk en er werkten aardige mensen.

In de Saxofoon zat ook de fitnessruimte, waar ik mijn goddelijke gestalte trainde. Het lichtornament (van Peter Struycken) was mooi en zijn tijd vooruit. Langs het gebouw lag een fietspad dat door zijn glooiende lijn aan het trace van de NZH locaaldienst Scheveningen Voorburg deed denken.

Het was door zijn kleine kamertjes natuurlijk wel een bijenkorf, dat had het gemeen met het hoofdgebouw waar na de renovatie in de jaren 90 (bijna) alle eigenheid was weggesloopt allemaal systeembouw. Revis is natuurlijk een vreemde eend in de bijt. zo gedraagt hij zich ook hij denkt nog steeds dat zijn omgeving een militair oefenterrein is waar allerlei obstakels opgeruimd moeten worden.

Ik vond de organische vormen van het gebouw heel mooi, een tegenwicht tegen het vierkante beleidsdenken.

Laten ze van de Plesmanweg maar appartementen maken. wanneer je de wanden weghaalt blijven er hele grote ruimtes over die opnieuw ingedeeld kunnen worden. Ik zag vanmiddag de nieuwbouw van het VROM gebouw, daar werd ik niet vrolijk van. Ik begrijp dat de architect heeft geprobeerd te voorkomen dat zijn schepping werd verramponeerd.

Tot zover Gerard Stolk. Dus terug naar het heden, waarom de saxofoon neerhalen, zoals vandaag in DenHaagCentraal met een enkele regel door de Rotterdamse projectontwikkelaar Impact Vastgoed wordt gesuggereerd? Waar blijft dan de speelsigheid van de gebogen vormen? De imponerende verlichting van het Peter Struycken ornament? De innovatieve Noorse klimaatbeheersing ín de muren?

Spookrijders

Op de Verkeerscentrale in Nieuwegein is het controlecentrum in staat spookrijders te signaleren. Ik kan mij herinneren dat tussen het almaar groeiende wegverkeer in een spookrijder werd gesignaleerd als een rode streep, tegen de verkeersstroom in. Toen ik in mijn argeloosheid aan een van de bedieningsmensen vroeg waarom hier niets mee gedaan werd, was het antwoord: omdat er geen vraag naar is!!

Simpele denkers als ik menen dat deze optie, het signaleren van spookrijders via de detectielussen in het wegdek, een geweldige aanvulling van informatie kan zijn op de DRIPS (Dynamic Route Information Panel) van het ministerie van Infrastructuur en Milieu. 

Dinner in the Sky nieuw?

Het klinkt allemaal heel vernieuwend dat Dinner in the Sky (bron AD) maar jaren geleden (2005) hing in het project Moonrider op grote hoogte boven de wijk Transvaal al aan een kraan een Zwevend Café. 

Het vernieuwen en dus ook slopen van de wijk Transvaal en nu ook Binckhorst wordt al jaren opgeleukt met ideeën van mobiel Projectbureau OpTrek geleid door Sabrina Lindemann. Na OptrekTransvaal zijn de activiteiten uitgebreid naar de Binckhorst waar inmiddels namen als Autonië, Binckhop, Binckse Belofte en Kompaan begrippen zijn geworden. 

Zie ook

De Tango van de Sloop

Zwevend Café 

Dinner in the Sky

OpTrek Transvaal

OpTrek Binckhorst