Contrast

De zwarte stalen balken aan de onderzijde van het in aanbouw zijnde Onderwijs en Cultuur Centrum (OCC) op het Spuiplein mogen natuurlijk niet contrasteren met het naastliggende spierwitte IJspaleis.

Twee medewerkers aan de bouw van het OCC rollen de laatste meters wit voor het zicht vanaf het Spui.

De drukke OCC-bouwlocatie met kranen, hekwerken en containers is voorlopig toch écht contrasterender met het slaapverwekkende IJspaleis.

Op eventuele rust mogen we de komende tijd helemaal niet rekenen als straks het Japanese restaurant en het Mercure Hotel plaats moeten gaan maken voor nieuwe hoogbouw …

Wethouder Revis(ie)

Na alle alarmerende berichten in de media over nog niet goedgekeurde Haagse hoogbouw met een verantwoordelijke feestende wethouder in Cannes zou je toch denken dat de man cq de gemeente op zijn/haar tellen gaat passen.

Niets is minder waar! DenHaagCentraal komt deze week zelfs met een extra krant als bijlage Nieuw Bouw SPECIAL.

de revisiewethouder is niet te bescheiden om op de voorpagina van de special te staan

Ook het iconische donkerblauwe Mercure Hotel met het Japanse restaurant voor de deur schijnen hun langste dagen te hebben gehad en moeten plaats maken voor uitbreiding met een campusboulevard met onder meer de herhuisvesting van de Koninklijke Bibliotheek (die dan ook afgebroken zou moeten worden ..?!?)

Geen geduld meer ..

De deurbel gaat: “Doe jij open of ik?” Ondertussen loop ik naar de voordeur terwijl vrouwlief meldt dat er een man met een karretje voor de deur staat. Reden te meer om naar de voordeur te lopen. Ik doe deze open en zie niemand staan. Ik kijk naar rechts en zie drie huizen verder de man met het karretje aanbellen. Ik roep: “Hallo, HALLO!” En bij de tweede hallo kijkt hij mijn kant op.

Ondertussen passeert een donkere man lopend met fiets mijn kant op. Hij kijkt mij lachend aan in de veronderstelling dat ik tegen hem zo vriendelijk ‘hallo, hallo’ roep. Ik leg hem uit dat de mensen geen geduld meer hebben, kijkend naar de grijze man met het karretje die nu naar mij terugloopt.

“Wat nou, geen geduld ..? Je brievenbus is te klein!”

Daar heeft hij volkomen gelijk in, maar ik weiger mijn fraaie hardstenen brievenbus net zoals mijn buurman met een diamantschijf uit te frezen tot het nieuwe standaard formaat. Want daardoor kan iedereen vanaf de straat de brievenbus ook weer legen.