Perfectie … of toch niet?

img_1319

Toen het tegelzetwerk net klaar was vond ik het echt perfect; een presentatie op het internet waard. Het is te vinden op ons toilet. Als ik die online promotie aan de tegelzetter voorstel, kijkt hij mij verwonderd aan. Hij denkt er blijkbaar anders over. 





Symmetrisch perfect … of toch niet?

Hoe vaker ik het tegeltableau bekijk – en ik kom hier nog al eens zul je begrijpen – hoe meer minuscule verschillen ik ontdek. Maar hoe komt het dat ik in het begin absoluut geen ongelijkheden zie?

Ik denk dat het aan het werken van mijn hersens ligt. Vergelijk het met het binnenkomen op een receptie. Één grote groep mensen die je voor het eerst ziet zonder een aparte persoon te ontdekken. Pas wanneer je een poosje tussen de mensen staat ga je personen ontdekken. 

De een doet er langer over dan de ander. Hoe meer eenheid er is zoals bij het tegeltableau hierboven, hoe langer het duurt dat de verschillen zich aandienen. 

De tegelzetter wist waarom hij het online aanbod afsloeg.

De Mol mij Te Dol 

img_4032

Mijn dochter kan zó enthousiast over iets vertellen dat ik daar blindelings in mee ga, zelfs als de naam De Mol erin voorkomt. Ik vind namelijk dat onze nationale tv net zo goed in De Mol tv kan worden omgedoopt gezien de overruime deelname van de gelijknamige familie in ons medialandschap. Maar zelfs dát weet haar enthousiasme te doorbreken. 

Zo kijk ik naar een verzameling rieken op een strand waarmee de deelnemers hun namen moeten zien te visualiseren. Alles wat op het strand gevonden kan worden mag worden gebruikt om de namen uit te beelden. Ondertussen zet de duisternis in, vergezeld van spectaculaire wolkenpartijen.

Ik zie een deelnemer met zijn riek door het zand een cirkel trekken en even later een droneopname van fraaie tekeningen in het zand. Door wie en hoe deze tot stand zijn gekomen wordt mij niet duidelijk. Indrukwekkende vuurpijlen belichten de set en de laatste hand aan de creaties. Als de spelleider de werken beoordeelt, blijken de meeste creaties voor de beoogde $500,- in aanmerking te komen. Iedereen blij.

Elkaars puzzelritaanwijzingen kenbaar maken en laten uitvoeren in het verkeer

Ik zie ook vier auto’s met puzzelritaanwijzingen op zij- en achterkant aangebracht waarvan de bestuurder en passagier niet de raampjes mogen openen en ook niet mogen stoppen, afgezien van het stoppen voor verkeerslichten. Met walkietalkies moeten de deelnemers op elkaars auto de puzzelritaanwijzingen kenbaar maken en deze ook als opdracht uitvoeren. Uiteindelijk komt de rijdende route niet tot resultaat. Iedereen teleurgesteld.

Vind ik Wie is de Mol nu leuk? 

Dat spel in het pikkedonker op het strand?! Vond ik heel moeilijk in mee te denken. Het spel moet veel meer aan deelname van de kijker werken. Het zou zelfs interactief kunnen tegenwoordig.

En dan de rijdende route. Ik kan mij niet losmaken van de gedachte dat hier vier auto’s in het drukke verkeer een spel aan het uitvoeren zijn. Ik ben de complete tijd bang dat zij een aanrijding maken. Eigenlijk zat ik steeds te wachten op een aanrijding gisteren. Daar word ik niet vrolijk van.

Al met al zou ik de makers van De Mol adviseren mee te denken met de kijker, te beginnen met de opdrachten visueel (virtueel denkbaar) ook uitvoerbaar te maken voor de kijker. Denk even aan het dure beeldscherm in opbouw in de papierfabriek. 

De opnamen en camerastandpunten zijn trouwens de moeite waard om ook de volgende afleveringen te volgen. 

Zie ook 

De locaties

 

Autoberging, laagje vergeten? 

img_3758

Als ik Onderwater Werken aan het werk zie, gaat bij mij een belletje rinkelen. De Volautomatische Autoberging aan de Veenkade/Noordwal was toch al klaar en in gebruik? 

Toch liggen er werkschepen in de doorvaart grote hoeveelheden water te verwerken. Een van de werkers grapt dat er een extra parkeerlaag onder water wordt aangebracht. Maar wat er werkelijk gedaan wordt is een betonlaag van een halve meter dikte aanbrengen ter versteviging van de fundering van de Toussaintbrug. Daarvoor moet eerst het stortsteen onder de brug van slibvuil worden gezuiverd. 

Clogs met sokken op strand 

img_1204

Op het Zuiderstrand ter hoogte van Strandslag 9 en strekdam 35 – in de zomer Strandpaviljoen De Kwartel en het begin van het Zuider Naaktstrand – zijn een paar roze Clogs en zwart-wit gestreepte sokken aangetroffen. De melding komt bij de Politie binnen en meteen begint de reddingsmolen te draaien. 

de KNRM zoekt systematisch de weerbarstige branding af

Brandweer, Politie Haaglanden, duikers van de Haagse Brandweer gaan te water en de reddingsboot van de KNRM zoekt systematisch de weerbarstige branding af.

De roze strandschoenen en sokjes wachten op hun eigenaresse 

Binnen no time staat het zwart van de reddingswerkers met in hun midden in het zand de achtergelaten strandschoenen. Commotie alom. Wat is hier gebeurd? Iemand die voor het laatst de ruige branding opzocht om niet meer terug te keren? Dan trek je je schoenen en sokken niet uit, lijkt mij. De roze instapschoenen stonden netjes naast elkaar met de sokken er los op gelegd.

Nu zag ik vorige week nog een stoere vrouw die rond deze tijd de zee inging. Op mijn terugtocht vertelde zij dagelijks nog het zilte nat in te gaan. Zou zij de eigenaresse van de raadselachtige vondst zijn? 

De strandschoenen zijn wat hogerop gezet tegen het wassende zeewater 

Het waait hard op dit moment. Als je nat het water uitkomt, wil je zo snel mogelijk weer droog worden. Zou zij het water uitgekomen zijn en naar haar droge kleren zijn gespurt en haar schoenen even bij de branding hebben achtergelaten? Of is zij tijdens de duik in het zilte nat in moeilijkheden geraakt? De KNRM zoekt voort en terwijl ik het strand verlaat meldt zich in de verte een helikopter. En nu maar hopen op een goede afloop. 

De hulpdiensten bijeen op het Zuiderstrand ter hoogte van Strandslag 9

Melding KNRM

Brandweer Haaglanden 
 

Je hersens weten gewoon meer …

img_2274

Alles wat je doet, heb je normaal gesproken tevoren of al eerder beredeneerd of afgewogen. Althans bij mij is dat zo. Zal ik níet of zal ik wél; nú of net iets later … Je zou er moe van worden. Het is alleen zo moeilijk te herkennen wanneer je iets doet dat je niet eerder hebt afgewogen. 

Ik denk dat ik enkele momenten inmiddels al heb leren herkennen. Bijvoorbeeld het nemen van een glas melk. De hoeveelheid melk die ik neem, laat ik afhangen van het formaat drinkglas dat voor het grijpen staat. Voelt dat goed dan calculeren mijn hersenen voor mij in dat ik de juiste hoeveelheid melk ga drinken die goed voor mij is.

Op het moment dat je dingen gaat afwegen of beredeneren dan slaat de twijfel toe. Dat heb je vaak bij multiple choice vragen. De antwoorden waartussen je kunt kiezen hebben zoveel aspecten in zich dat je niet meer weet waar je het zoeken moet.

Ik heb dan nog een extra manko dat ik de vraag op een unieke manier interpreteer. Niemand die mijn uitleg van de vraag in de verste verte óók had. Maar daarover een andere keer meer.

Vóórdat je gaat nadenken heb je ongemerkt de juiste keuze al bepaald. Dat doen je ogen, als enige uitwendige organen van de hersenen. Die zijn er tezamen al uit. Nu kun je de boel alleen nog maar verstoren door te gaan nadenken.

Dat overkomt menigeen tijdens het afleggen van een examen. (De trukendoos van het CBR rijexamen niet meegerekend!)

Door in het dagelijks leven op deze manier te kijken, blijken dingen om je heen steeds meer in elkaars verlengde te liggen of in elkaar over te vloeien.

(wordt vervolgd)

Naschrift: dit stukje wilde ik nog helemaal niet publiceren, maar ik klikte (per ongeluk?) ‘publiceer’ aan. Dus dan moest het blijkbaar zo zijn …

Zie ook

Virtuele songteksten