45 jaar Vrienden

Zelf was ik er niet bij helaas, maar een indruk van de negende lustrumviering in het Theater aan het Spui kun je rustig aan Casper Postmaa (oud-hoofdredacteur Den Haag Centraal) overlaten. Als rondetafel gespreksleider kan hij zich trouwens niet herinneren deze taak enkele lustrums (of is het lustra?) terug ook al bij de Vrienden van Den Haag te hebben verricht. Zijn column in de jongste Denhaagcentraal hét lokale Haagse weekblad, getuigt hiervan.

Dakterras terug

Het is omdat stadsfotograaf Roel Wijnants het tegen mij zei. Maar niemand kan  beweren het dakterras vandaag in het centrum van Den Haag, De Stad, te hebben bedacht. Hiervoor moet je toch echt teruggaan in de vorige eeuw toen De Bijenkorf hiermee furore maakte. 

Je bent pas echt een grote stad als je de lunch op verschillende locaties op een dakterras kunt gebruiken. Het ziet er naar uit dat De Stad van Den Haag haar best hiervoor doet en wij wensen haar hierbij alle succes toe.


Op het pand Bleyenberg de voormalige Kwantum-vestiging op de hoek van Boekhorst- en Grote Marktstraat zie je de rooftopbar

 

Vrienden trekken nieuw jasje aan …

Het kan niet op. Eerst een update van de website Vrienden van Den Haag en vervolgens glijdt bij mij Ons Den Haag in nieuwe stijl de brievenbus binnen … Dat is wel even een WOW momentje, zeg nou zelf!

Saxofoon ongewenst?

Nu het voormalige KLM-gebouw aan de Plesmanweg en later departement van Verkeer en Waterstaat in particuliere handen is gevallen, zullen we ervoor moeten waken dat er geen ongewenste wijzigingen in worden aangebracht. Dit nauwelijks gezegd hebbende blijkt dat de bijna Frans aandoende aanbouw van architect Cees Verhoeven getiteld de Saxofoon zal worden afgebroken. En dat vond ik nu juist zo’n aardig tegenwicht met de voorname uitstraling van het hoofdgebouw. 

Ben ik de enige die dat vindt? Eens even polsen bij een oud-collega, tevens Opûh Koffie klant Gerard Stolk. 

Hoi Gerard,

De Saxofoon mag worden afgebroken, liever eigenlijk zegt wethouder ‘Revisie’. Want het is een hel om in te werken!?!? 

Wat weet deze Revisie wat jij en ik niet weten? Was het een hel om in te werken? Ik wil daar wel een stukkie aan wijden in Hagazine. Die Revis doet zijn naam wel eer aan met ‘ie’ erachter. 

En het kunstwerk van Peter Struycken zorgde er voor de constante lichtverschijnselen. Als de schoonmakers de computer met het lichtprogramma (voor dertig jaar!) maar aan lieten staan! 

Mvg

Niek

Hij schrijft:

Hallo Niek

Ik heb eigenlijk wel goede herinneringen aan dat gebouw. Het was sierlijk en er werkten aardige mensen.

In de Saxofoon zat ook de fitnessruimte, waar ik mijn goddelijke gestalte trainde. Het lichtornament (van Peter Struycken) was mooi en zijn tijd vooruit. Langs het gebouw lag een fietspad dat door zijn glooiende lijn aan het trace van de NZH locaaldienst Scheveningen Voorburg deed denken.

Het was door zijn kleine kamertjes natuurlijk wel een bijenkorf, dat had het gemeen met het hoofdgebouw waar na de renovatie in de jaren 90 (bijna) alle eigenheid was weggesloopt allemaal systeembouw. Revis is natuurlijk een vreemde eend in de bijt. zo gedraagt hij zich ook hij denkt nog steeds dat zijn omgeving een militair oefenterrein is waar allerlei obstakels opgeruimd moeten worden.

Ik vond de organische vormen van het gebouw heel mooi, een tegenwicht tegen het vierkante beleidsdenken.

Laten ze van de Plesmanweg maar appartementen maken. wanneer je de wanden weghaalt blijven er hele grote ruimtes over die opnieuw ingedeeld kunnen worden. Ik zag vanmiddag de nieuwbouw van het VROM gebouw, daar werd ik niet vrolijk van. Ik begrijp dat de architect heeft geprobeerd te voorkomen dat zijn schepping werd verramponeerd.

Tot zover Gerard Stolk. Dus terug naar het heden, waarom de saxofoon neerhalen, zoals vandaag in DenHaagCentraal met een enkele regel door de Rotterdamse projectontwikkelaar Impact Vastgoed wordt gesuggereerd? Waar blijft dan de speelsigheid van de gebogen vormen? De imponerende verlichting van het Peter Struycken ornament? De innovatieve Noorse klimaatbeheersing ín de muren?