Glas Lokaal

De netwerkleveranciers buitelen over elkaar heen met het aanbieden van glasvezel voor de consument. Het is zelfs zo dat telecom providers begonnen zijn met de aanleg van een eigen nieuw glasvezelnet. Dan hoeven ze met bestaande netwerken geen rekening te houden …

Neelie Kroes zei het al: mobiele telecom moet anders

Maar ho, effe; een kleine tien jaar geleden werden ook al overal en nergens straten opengebroken en kabels de grond in gewerkt met het doel voor wie het maar wilde het supersnelle dark fiber aan te bieden maar blijkbaar voorlopig niet te gaan gebruiken!?

Tóén al kwam men tijdens het graven onbekende (lees, niet geregistreerde en vergeten!) kabels tegen. Het weerhield de toenmalige gravers niet de hen opgedragen nieuwe kabel er doodleuk bij te leggen.

Nu staan wij aan de vooravond van het ‘nieuwe’ glasvezeltijdperk waarin opnieuw straten open moeten en ook weer dicht op de bekende slordige manier. Want kabelleggers zijn tenslotte geen stratenmakers!

Maar misschien dat de druk op het werkelijk tot de laatste druppel uitgewrongen kopernetwerk van KPN eindelijk door het niet te beïnvloeden supersnelle dark fiber kan worden weggenomen.

Zie ook Den Haag Telecom 2011

Sssst … Zeventig!

Ik hoor het mezelf nog zó zeggen: 

“Gaaf als ik kan zeggen dat ik zeventig ben en mij nog zó voel.”

 Als gelovige in onverklaarbare zaken is dit toch weer een voorbeeld dat zo in het rijtje uitspraken past waar Lida en ik het vaak over hebben. 

Je kunt het beter niet hardop zeggen want het tegenovergestelde ligt op de loer. “Dit is écht een goede wasmachine”  bijvoorbeeld … Klop het af op echt hout of je eigen tanden dan kun je het nog voorkomen. De nieuwe wasmachine zit er inmiddels aan te komen. 

Een hogere regie lijkt het aardse in de gaten te houden. Zodra je meldt dat iets goed gaat, volgt even later het tegenovergestelde. Die hogere macht zie ik vóór me zoals in sommige sf-films. Een controlecentrum met beeldschermen dat alle positieve signalen opvangt en daar meteen of even later negatieve maatregelen op neemt. 

Het blijkt dus helemaal niet goed met mij te gaan. Terwijl ik minder dan wekelijks (immers 70!) mijn 10 kilometer vanuit huis naar het Zuiderstrand jog en daar uiterst tevreden van thuiskom, blijkt mijn interne leidingsysteem de nodige verbeteringen te moeten ondergaan. Kleppen vervangen en aorta repareren.

Ik weet niet wat ik hoor ook niet na een second opinion. Een inspanningenverbod en als de reparatie voltooid is, kan ik weer gewoon mijn joggingrondes van 10 kilometer hervatten.

Stel je voor dat ik gewoon weer kan gaan hardlopen? Maar wat deed ik tot nu dan? 

Dus: LET OP JE WOORDEN!

Pleinsurfen zou iedereen wel willen

Goed dat Sjaak Bral de website pleinenbzh.nl noemt in zijn column van vandaag in de ADHC. Je kan tot vrijdag 18 maart, morgen dus, je mening geven over de inrichting van pleinen in Bezuidenhout Oost.

Bral pleit voor een verlenging van de sluitingsdatum waarop je jouw mening kunt geven. En dat is niet verkeerd want ik weet als hevig geïnteresseerde surfende Hagenaar niet eens van het bestaan af van deze site.

En … bestaat die wel voor pleinen in míjn directe omgeving?

Waarom worden het Koningin Julianaplein, het Spuiplein en het Kerkplein eigenlijk niet op dezelfde vriendelijke manier als enquête aan bewoners aangeboden?

Geen U maar een L …

Als ik lees “geen U maar een L” moet ik steeds aan de grap van Karel Kanits denken. Zijn directeur vroeg eens aan hem: “Zeg Karel, wij kennen elkaar al tweeëneenhalf jaar. Waarom spreek jij mij nog altijd aan met U?” Waarop Karel zegt : “Omdat ik de L niet kan uitspreken …”

Ik moet er weer aan denken als ik vanochtend de column van Sjaak Bral lees over het KJ-plein, de uitgang van Den Haag Centraal en het entree van onze stad Den Haag. Wat de gemeenteraad allemaal aan het bekokstoven is, blijft voor de Hagenaar en Hagenees vaag. Want zelden of nooit heb ik een besluit van de Gemeenteraad gelezen waar de bewoners het mee eens zijn. De gemeenteraadsleden zitten daar toch namens de bewoners om de besluiten van de wethouders in de gaten te houden en daar iets aan te doen?

Niets van dit al merk ik al zolang ik Hagenaar ben. Goed, mijn website en nu ook blog en zelfs vlog (videoblog) Hagazine.nl ontlenen hun bestaansrecht hieraan, maar beter was dat dit niet nodig zou zijn. Daar heb ik mij, overigens met veel genoegen, bij neergelegd.

Nu weer het Koningin Julianaplein, het bijna constant open liggende gebied waar de bezoeker van Den Haag zijn eerste stappen op residentieel terrein zet. Want het grondgebied van de treinstations zelf behoort aan de Nederlandse Spoorwegen toe. Zodra de treinreiziger een stap op Haags grondgebied zet ziet hij rechts van hem een kakofonie – als dat in beeldtaal bestaat – van ijzer. Fietsenrekken kunstzinnig in een driehoek neergezet met op de hoeken een poging van plantenbakken met er omheen een bankje en scooters die namelijk niet in de rekken passen.

Voor de gehaaste treinreiziger die over het KJ-plein komt aanlopen is ook nog het bezwaar dat de perrons nog vele tientallen meters ver weg liggen en dat hij deze te voet moet afleggen. Hij zou het liefst het geheel, inclusief het stationsemplacement naar zich toe trekken vanaf het moment dat hij de P & R betreedt. Nee, eerst moet en zal hij het winderige KJ-plein moeten oversteken waar links van hem het eerder vermelde fietsenslagveld zichtbaar is met daarachter Nieuw Babylon. Gehaast als hij is zal hij in één rechte lijn naar zijn bekende perron lopen onderweg vele botsingen vermijdend met gehaaste reizigers in de tegenovergestelde richting.

Wat een verademing zou het zijn als je met peoplemovers op het juiste perron wordt afgezet. Het zou het KJ-plein ook meteen een kosmopolitisch aanzicht geven. Modern gericht op de toekomst …

Maar nee, dan de gedachten van onze geachte gemeenteraad. Zij kan het wel eens zijn met de L in plaats van het U-vormige gebouw, maar dan wel een L van 90 meter hoog!
Wat een visie. Alweer een windmaker in het Wijsmakertijdperk.
Wat niet uit de breedte komt van de U, moet uit de lengte komen van de L van 90 meter hoog …

Hoe zou het toch komen, dat ik dan aan die grap van Karel Kanits moet denken …?

Kerstverhaal op zaterdagmorgen

De deurbel gaat. Meteen denk ik: Lida ligt nog te slapen …
Er staat een slanke man in een suède jack en zelfde kleur petje op. Hij kijkt mij allervriendelijkst aan en vraagt:

Wilt u nog vriend met God worden?

Ik zeg ik heb al een vriend.

Hoe heet die dan?

Jesus. En vorige keer heb ik aangegeven dat ik voor welk geloof dan ook niet aan de deur lastig gevallen wens te worden. Mijn vrouw lag boven nog te slapen. Die is nu vast wakker geworden.

Wilt u haar de hartelijke groeten van mij doen?!?

Daar zal zij blij mee zijn!

Zit ik net weer, komt Lida slaperig naar beneden met de vraag:

Was dat mijn blauwe trui?

Nee, God!