Communicatie is een vak!

Het Museum voor Communicatie verstaat het vak communicatie als geen andere organisatie. Tijdens de vernieuwing (verbouwing klinkt een stuk negatiever) is de complete gevel in vrolijk gekleurde typografie gehuld. Als ik erlangs fiets wordt mijn aandacht bijna magnetisch getrokken door de enorme letters NOTHING TO SEE en een stukje verder (yet). Aandacht vragen voor iets dat (nog) niet te zien is: heel sterk! Dat belooft wat denk ik dan. 

Toch knap om juist tijdens de verbouwing eh, sorry … de vernieuwing, aandacht te vestigen op het project. Iedere keer als ik er voortaan langs fiets kijk ik voor de zekerheid of er al iets te zien is aan de Zeestraat 82. Toch gaat dat pas in het eerste kwartaal van 2017 gebeuren. Tot zo lang blijft de vernieuwing een vrolijk punt van aandacht. 

Alles over de vernieuwing

Knipseldienst by interniek

Ineens bedenk ik mij dat ik in het verleden ook al met zo’n activiteit – de knipseldienst – bezig was. De nieuwtjes uit de landelijke dagbladen knippen en met een Pritt Stift op een leeg velletje A-4 plakken tot een gerichte verzameling nieuwtjes en deze kopiëren en verspreiden. Zie daar: de knipselkrant.

Dat gebeurde zeer vroeg in de ochtend als de meeste collega’s nog op één oor lagen. Het was zowel bij de overheid als in het bedrijfsleven bedoeld voor de beleidsmedewerkers en hogere functionarissen tot de minister en de directeur aan toe. Die hadden een ‘abonnement’ op de knipselkrant. Dus na het knip- en plakwerk zorgen dat de ‘kk ‘ op het betreffende bureau lag. En owee als dat niet vóór half negen was.

Was een blad nog niet bezorgd dan ontbraken dus die nieuwtjes.
Als je aan de beurt was voor het knippen en plakken, meestal voor een week, dan was je niet blij. Maar de intentie waarmee de nieuwtjes werden verzameld was, wanneer ík aan de beurt was, toch erg hoog. Soms moest ik zelfs uitleggen waarom ik dat specifieke nieuwtje had opgenomen. En als ik dat had uitgelegd zag je de gefronste blikken opklaren: inderdaad zó had men het nog niet bekeken. In feite bepaalde ik op dát moment het beleid (..).

Dit alles schiet mij te binnen wanneer ik het zoveelste linkje aan het zoveelste adres koppel op Telegram, Twitter, Instagram, Mail, Flickr, Whatsapp, YouTube, Vimeo, ga zo maar door … Nee, nee, niet aan Facebook want daar houd ik niet van.

In al mijn jobs kon niemand mij iets vertellen omdat ik gewoon het beste uit de in- en externe communicatie haalde dat goed voor je was. En zo zie ik dat nog steeds. Informatie meteen doorspelen naar personen die ik ken en waarvan ik vind dat hij of zij dat ook moeten weten.

Of wel … De knipseldienst by interniek.

Zaal 3 van Theater aan het Spui tien minuten fietsen …

Ook wel eens een presentatie in Zaal 3 van Theater aan het Spui meegemaakt? Altijd dynamisch en bijzonder. Soms zelfs geheel in het duister. Dan is het maar de vraag of je de goeie kant uitkijkt wanneer er wél iets te zien is.

De locatie van Zaal 3 zelf blijkt nu ook een raadsel. Wellicht is het modern bedoeld. Als je naar Zaal 3 van het Theater aan het Spui gaat, moet je in de De Constant Rebecquestraat zijn!?! Echt waar? Ja, echt waar!

IMG_2639
het staat er echt Zaal 3 van Theater aan het Spui ligt 10 minuten fietsen vanaf het Theater aan het Spui …

Zaal 3 van het Spuitheater is zowel aan het Spui als aan het De Constant Rebecqueplein te vinden!
Hoe moeilijk kun je het jezelf en je publiek maken?

‘Daan kleef aan …’

Daan Roosegaarde een heel bijzondere vrijdenker die er niet mee zit zich als een kind met een speelgoedbeer te profileren. Dusdanig intrigerend dat je niet wilt afhaken. Ook al twitteren sommige dombo’s het de saaiste ‘Zomeravonden’ te vinden!?! Een vrije geest heeft niet veel nodig om mee te dromen naar de toekomst die in China al lang is begonnen.
China dat wij ‘kennen’ van de media zoals Holland dat doet als ‘kaas- en molentjesland’.

Het dorp Nederland struikelt over zijn eigen voeten naar de ultieme samenleving.

Helaas slechts het laatste uur gezien maar voldoende om achter Daan aan te lopen …

Kan alsnog op ‘gemist
Bladwijzers Vrij Nederland Hoe Daan Roosegaarde de wereld herschept.

Bucket List, om over na te denken

Wat doe je als je gevraagd wordt aan een interview met video-opnamen mee te werken over de dingen die je ‘in je leven nog wilt doen’? Een soort Bucket List. Eerst even kijken wat Wiki er over zegt. Bucket list komt van een film met de gelijknamige titel over een terminaal kankerpatiënt die voor het einde van zijn leven een lijst van onderwerpen nog gedaan wil hebben (..). Niet echt een lekkere titel voor een communicatie werkopdracht binnen de studie Commerciële Economie van de Hogeschool van Amsterdam (HVA). Maar het intrigeert mij wel om als persoon te worden uitgekozen voor dit interview door schoondochter Hang haar zus Loan. Immers weer een prettig stukje Hagazine, niet waar?
En zo kan het gebeuren dat tijdens de Opûh Koffie twee knappe Vietnamese jonge vrouwen het espressobar lokaal van 7o’clock binnenstappen en door de aanwezigen worden aangezien voor de Chinese tweeling Eve en Eva. Maar niets is minder waar: het zijn Hang en Loan die mij komen interviewen over mijn ‘laatste wensen lijstje’.

Natuurlijk had ik meteen moeten zeggen dat ik niet zo’n lijstje bezit. Maar dat er nog genoeg plannen en ideeën in mijn hoofd zitten voor een geheel nieuwe toekomst. Een toekomst van buizenpakketpost, brandstofvrije vervoermiddelen en milieuvriendelijke massacommunicatie. ik publiceerde daar zelfs een toekomstvisie over. Maar ik weet ook niet waar Loan mij precies wil hebben. Hang is inmiddels al druk in de weer om een geschikte camerapositie te bedenken en ook de camera een beetje eigen te maken. Want zij filmt ons straks tijdens het interview.

de voorbespreking verloopt vrolijk

Niet eerder was het zo rumoerig tijdens de Opûh Koffie. Een complete tafel wordt zelfs gearrangeerd met maar liefst tien vrolijk luidruchtige lunchgangers. Dat maakt het toch wat dynamischer dan de wat suffe thuislocatie. Hier stromen virtuele fotografie en video met WiFi en internet samen in het echte leven van voorbijgangers en de sfeer van het Haagse centrum.
20130228-223911.jpg

Ruud en Marco (achtergrond) geamuseerd door Loan en Hang

Zeven vragen zijn het op papier en cameravrouw Hang duwt ondervraagster Loan menigmaal voorzichtig uit beeld. De bediening van de espressobar weet zich behendig onder de beeldhoek door te bewegen of Hang beweegt eenvoudig mee. En als het einde (van het interview) nadert, klaart het gezicht van Loan op.

“Zullen we een broodje bestellen?”, stel ik voor.
Aan de stamtafel waar de OK-gangers opvallend lang zijn blijven zitten, schuiven wij gedrieën aan. Edwin, Elvin en Gerard zijn dan al vertrokken.

20130228-223830.jpg

Roel (L) kwam terug met Maup om een skoep te melden

Hier ontwikkelt zich een boeiend gesprek over de nieuwe mogelijkheden van digitale communicatie in de gezondheidszorg, amusementsindustrie en waar het allemaal begon. Benieuwd hoe de vriend van Loan het met de videoregistratie vanaf heeft gebracht. Wordt vervolgd.