One Nest Stand finissage

Some Things Perishable is een kortstondige presentatie van 4 uur waarin je eraan herinnerd wordt dat alles vergaat, verdwijnt en in het niets oplost; ook al laten we als mensen onze sporen na om te worden gevonden, gezien en overdacht.

Zo omschrijft samensteller Charlott Markus de finissage die zij vormgaf. Echt vrolijk is het dan ook niet geworden wat mij betreft. Maar ik moet toegeven dat ik nooit echt lang kunst op mij laat inwerken. Ik heb er het geduld niet voor. Zoals met alle gebeurtenissen waar je stil moet zijn en je geacht wordt wat de maker heeft bedoeld te ervaren. Ik ben meer van het kijken wat mij opvalt zonder de inleiding mee te maken.

20140503-114912.jpg

Ik wist dan ook zeker dat het ‘officiële deel’ van deze avond in Nest voorbij was

Donderdag 1 mei is opening, tentoonstelling en feestelijke afsluiting in één. Radna Rumping verzorgt vanaf 23.00 uur finissage muziek, waarna om middernacht de deuren dichtgaan.

Dat heb ik dus ongeveer in het midden meegemaakt: even voor negenen binnen en om halftien weer buiten. Maar in die tussentijd kon ik een glimlach niet altijd onderdrukken. Zoals bij de doodskist ‘van’ Niels Albers die door een venster in de tentoonstelling is te zien, met de omschrijving ‘de doodkist van mijn oma’.

20140503-120711.jpg

Daar word je in principe niet echt vrolijk van maar herinnert je wel even dat dit ook jouw moment eens kan worden

De stoel die irritant vóór de diapresentatie van Batia Suter staat. Goed dat ik niet zo impulsief ben in een tentoonstelling als buiten op straat, want mijn handen jeukten om de stoel uit de projectiestraal te halen.

20140503-114238.jpg

wandelend door de druk bezochte Nestruimte, zie ik ook tussen de mensen door twee rottweilers op een Perzisch tapijt achter een hek die zich verrassend rustig gedragen. Logisch omdat deze dieren zijn opgezet.

Cinetoko in DCR

Mag ik nu klappen of niet, na deze geweldige filmshot van Sil van der Woerd? Surrealistische filmbeelden met aangrijpende geluidsfragmenten van Lolly Jane Blue krijgen een sobere onderkoelde uitleg van de maker/bedenker tijdens (mijn eerste) Cinetoko gisteren in theater Zeebelt in DCR. Wat ik zeker niet mag, is filmen van de shots omdat daar claims uit kunnen rollen vanwege het exclusieve vertoningsrecht van de opdrachtgever en de juridische gevolgen voor de cineast. Ronduit jammer omdat een plaatje nu eenmaal meer vertelt dan duizend woorden. Gelukkig is daar de website van silvanderwoerd.Com waardoor ik nog vóór deze Cinetoko #19 al danig onder de indruk raak.


‘Zelfs de leaders vind ik indrukwekkend’, zeg ik na afloop tegen Sil die mij vragend aankijkt en achterom blikt naar de 3D-sneeuwvlokken waarin zijn naam lijkt te zweven. Niets bijzonders vindt hij blijkbaar na zijn verblijf in Los Angeles waar hij op GNOMON School of Visual Effects de animatietechniek van zijn eigen kunnen verder in klasverband kon vervolmaken en zelfs doceren.
En zijn verbintenis met Rutger Hauer waarmee hij een korte speelfilm maakt, krijgt opeens een actueel naar tintje als gevangene Willem Holleeder een stokje wil steken in het verbieden van de film De Heineken Ontvoering.

Beter maar kijken naar de geweldige intro’s en visuele effecten op de site van deze Cinetoko ‘hot shot’.