Veenkade revisited

Of het allemaal anders had kunnen lopen kun je slechts raden. Maar tijdens het afscheid van neef Fons Debets aan het strand van Zoetermeer komen meer gelijkenissen met mijn leven naar boven.

De prachtige bijdragen van oudste broer Jan, de zussen Wies en Marian aan elkaar gesproken door jongste broer Willem geven voor ons, volle neven Paul, Fon en ikzelf een inkijk in het leven aan de Veenkade toen Slagerij Debets nog bestond. En natuurlijk de perioden daarna.

De rouwkaart vertoont geen informatie over hoe Fons aan zijn einde kwam maar zijn hart en de suikertante hebben tot het uiterste hun best gedaan het leven tot zijn 73ste levensjaar vol te houden.

hier stond Slagerij Debets met erachter gelegen woonhuis

Iedereen weet hoe de karakteristieke gevelwand van de Haagse Veenkade tussen Hemsterhuisstraat en Da Costastraat door de gemeente, aangemoedigd door projectontwikkelaars, tot het huidige stadsbeeld is verpauperd. Het zeventien kamers tellende pand van Slagerij Debets had nieuwe daken nodig hetgeen na informatie bij de gemeente met moeite financieel door vader Jan met zijn grote gezin kon worden opgebracht. Daar had de gemeente geen boodschap aan: nog geen drie jaar later werd de boel platgegooid voor nieuwbouw.

Net als in die tijd aan de Loosduinsekade waarover landelijk paginagroot door de gemeente werd geadverteerd waarschuwing: koop hier geen huis! Wat nota bene betrekking had op de straten erachter! Lekker, als je net een nieuw huis hebt gekocht en op het punt staat je oude huis te verkopen. Het heeft een grote ingreep gehad op ons verdere leven.

dit stuk van de Veenkade (genomen vanaf de Noordwal) bleef op de bomen na wél overeind

Bewoners werden verplaatst naar Zoetermeer of ze nu wilden of niet. In tegenstelling tot het pand aan de Veenkade is Fons al die jaren wél overeind blijven staan als een huis!

Ik wens de familie alle sterkte en kracht toe om met dit verlies in de toekomst te leren leven.

Contrast

De zwarte stalen balken aan de onderzijde van het in aanbouw zijnde Onderwijs en Cultuur Centrum (OCC) op het Spuiplein mogen natuurlijk niet contrasteren met het naastliggende spierwitte IJspaleis.

Twee medewerkers aan de bouw van het OCC rollen de laatste meters wit voor het zicht vanaf het Spui.

De drukke OCC-bouwlocatie met kranen, hekwerken en containers is voorlopig toch écht contrasterender met het slaapverwekkende IJspaleis.

Op eventuele rust mogen we de komende tijd helemaal niet rekenen als straks het Japanese restaurant en het Mercure Hotel plaats moeten gaan maken voor nieuwe hoogbouw …

Luis in de Pels

Best wel blij dat ik, Hagazine, jullie, Haagspraak en Hofstijl uitnodigde voor het Luis in de Pels symposium in het IJspaleis. Het lijkt wel alsof wij aan onze kant van de Raadszaal de enige zinnige opmerkingen maken van deze bijeenkomst met aan de overkant Omroep en TVWest, inclusief directeur! En dat klopt ook wel omdat de discussieleider Paul Waayers, Marco (v/m Hofstijl) achteraf zelfs bedankt voor het al dan niet welslagen van het symposium.

Logisch toch dat de kleine media (wat is klein?) elkaar niet opzoeken om beleid van de gemeente te beïnvloeden? Dat deden wij ‘in den beginne’ van Denhaag.org toen de gemeente nog een bod deed op het zo populaire maar o zo moeilijk te traceren domein! En wat H3 te melden heeft, wordt misschien wel gelezen maar alleen maar of het geen oproer teweeg gaat brengen. Maar beschaafd als wij zijn, is dat zelden het geval.

Terug naar nu: Kunnen kleine media of wel burgerjournalisten ook een beroep doen op ondersteuning van Luis in de Pels? Natuurlijk kan dat, is het antwoord; omdat het geen beroepsmatige journalistiek betreft, komen zij voor opleiding in aanmerking!?! Maar heeft de NVJ dan niet door dat tijden veranderen en hoor en wederhoor vaak teveel tijd vergen? Burgers maken het nieuws zonder ophef via Twitter en/of Facebook waar de journalist vaak achteraan hobbelt.

Dan denk ik aan mijzelf wanneer ik voor accreditatie bij een groot evenement toch echt een NVJ-perskaart moet hebben, óf een werkgever die mij de opdracht geeft!?! Dan mag ik, binnen de hekken tussen ‘echte‘ persfotografen staan.

Hoe kan een NVJ-stichting als Luis in de Pels subsidie verlenen aan de ‘nieuwe’ sociale media die kritisch staan tegenover gemeentepolitiek? Zit ik eigenlijk vanmiddag niet in het hol van de leeuw? De regionale media hebben immers al moeite met kritiek omdat zij met advertentie-inkomsten rekening moeten houden? Dat hoor ik toch écht zeggen!

Politiek daar houd ik gewoon niet van. Maar hoe maak je zonder politiek duidelijk dat je bepaalde gebouwen niet of anders wenst? Of helemaal niet wenst dat ze worden afgebroken?

Precies!

Tramsporen Scheveningseweg

Tot vorige week zaterdag (23 augustus 2018) konden tramreizigers nog gebruik maken van de tramsporen van Lijn 1 richting Scheveningen. Speciaal voor die laatste momenten reden er historische tramstellen van de Haagse tramwegstichting

Bij het loswerken uit de grond vallen de tramsporen zowat uit elkaar …

Nu is het écht afgelopen met de groene oase waar je met de tram doorheen reed over de Scheveningseweg. Graaf- en sloopmachines worden ingezet voor het verwijderen van de oude trambaan. En deze is duidelijk aan vernieuwing toe. Maar waarom dat toch altijd imposante bomen moet kosten?

Troosteloze aanblik van wat eens een groene oase was …

De toekomstige situatie waarin nieuwe bomen geplant zullen worden zal nooit dat omvangrijke bladerdak kunnen ontwikkelen vanwege de betonnen ondergrond waar de wortels mee te maken zullen krijgen.

Herkenbaar beton op Spuiplein

Terwijl de lokale media doen geloven dat de bouw van het OCC (Onderwijs en Cultuur Centrum) met veel vooral financiële tegenslagen verloopt, steekt toch geheel onverwachts het eerste herkenbare stukje beton zijn kop boven de bouwschutting uit.

Zal de eerste gevelkolom komende uit de takels blijven staan? Zo vragen wij ons aan de Opûh Koffietafel af. En meteen worden de fotocamera’s getrokken waarmee de gasten hun eigen beeldend verslag vastleggen.

De schuin geplaatste stempels tegen de gevelkolom houden deze voorlopig overeind in afwachting van de tientallen betonelementen die nog zullen volgen: twaalf meter hoog, vijftig in getal en 24 ton in gewicht. Soortgelijke gevelkolommen rondom de nieuwbouw vormen de basis van de hoger liggende etages en gaan het gezicht bepalen van het nieuwe cultuurcomplex.