Pauline bezoekt Sunny Court

Voorafgegaan door begeleiders van burgemeester Pauline Krikke wandel ik op vrijdagochtend de werkplaats van Paul van Laere binnen. Daar staat de man steen te houwen in zijn gewone kleding. Alsof hij belangrijk bezoek verwacht. Jawel de man dacht zelfs dat ik dat bezoek al was. Maar niets is minder waar.

Het is inderdaad de ochtend dat Pauline Krikke in het kader van haar kennismaking met de stad op onverwachte momenten een informeel bezoek aflegt dit keer in Duinoord’s parkje Sunny Court. Daar is de steen- en beeldhouwer over getipt en zoals ik van hem gewend ben niet zonder gevolgen. Meteen heeft Paul met het buurtcomité Duinoord en de redactie van Lopend Vuurtje enige voorbereidingen getroffen in zijn atelier. Hoe spannend kan het zijn als de tekenen zich werkelijk aandienen van dit ‘onverwachte’ bezoek.

Het publicatiebord bij de poort verwijst ook naar minder recente nieuwtjes.

Ook Paul moet eraan geloven dat de nieuwe media soms dichterbij zijn dan verwacht.

Al wandelend in het Sunny Court wordt Pauline bijgepraat over de geschiedenis van het voormalige tennispark dat in het verleden ruimte bood aan de eerste spoorlijn naar Scheveningen.

Het bezoek van onze nieuwe burgemeester aan Sunny Court en de werkplaats van de steenbeeldhouwer is hier niet geregistreerd maar dat bevestigt maar weer eens het informele karakter van dit bericht.

Wellicht later zullen beelden hiervan nog worden toegevoegd.

Le of La Provence?

Het zal je maar gebeuren als je in de Reinkenstraat een nieuwe lunchroom bent gestart en er komt iemand (ik dus) langs die vraagt of de naam op de winkelruit wel goed gespeld is. Ik kan ook echt mijn mond niet houden.

“Lunchroom Le Provence … moet dat niet La Provence zijn?”

Gelukkig zitten er alleen maar ‘Diddies’ op het terras. Dan komt (waarschijnlijk) de opperdiddie naar buiten die mij aanspreekt:

“Kan ik u ergens mee van dienst zijn?”

Dus ik herhaal de vraag:

“is het niet eigenlijk La Provence?”

“Nee hoor,” antwoordt zij vastberaden: “het is Lunchroom Lé Provence!”

“OK dan, succes toegewenst!”

Volgende week zaterdag zal blijken of mijn vraag effect heeft gehad.

Zie ook

Lunchroom Le Provence

De nieuwe piraten

“Net zat er nog een mobiele telefoon aan”, vertelt het knaapje enthousiast op de Suezkadebrug. Een touw met een sterke magneet eraan is voldoende om ijzerhoudende spullen naar boven te halen. De kracht waarmee je de buit binnenhaalt bepaalt of het de kant haalt.


Het touw en enkele (giet)ijzeren schatten uit het verleden … Zal het mobieltje zich nog laten zien?

De zwarte ijzeren voorwerpen lijken op het eerste gezicht op hondenpoep maar bij nadere bestudering kan het weleens gietijzer uit vervlogen tijden zijn. De oudere met de hond vindt mij maar een bemoeial en daar heeft hij gelijk in. 


Als je even niet oplet

Vandaag rijd ik met mijn dochter langs het Nilmij-gebouw op de hoek Conradkade en de President Kennedylaan. Wij weten niet beter dan dat deze troosteloze aanblik van een flatgebouw op de nominatie staat te worden afgebroken. 

En toch verbaast het ons dat de situatie zo snel kan wijzigen. Kijk nog maar even goed naar de hoogte van de huidige bebouwing want de nieuwbouw is straks sinds oud-wethouder Norder de lat wat hoger heeft gelegd geen 35 meter meer maar liefst 50 meter! Bezonningsplannen moeten omwonenden overtuigen dat zij geen zonnestraaltje te kort komen. 

Bunkermuseum moet blijven

Als je zelf in het Scheveningse Bunkermuseum hebt rondgelopen ben je direct overtuigd dat het uniek is en dat het moet blijven. De afgeschermde slaapkooien geven een goede indruk hoe de manschappen moesten leven tijdens de Duitse overheersing.

Het museum dat volledig draait op vrijwilligers maakt deel uit van de Stichting Bunkermuseum Den Haag en blijkt een autoriteit op haar gebied. Andere (Haagse) musea maken graag gebruik van de kennis en materialen als er bovengronds iets moet worden toegelicht over leven en werken tijdens de Duitse bezetting.

Wanneer je bijvoorbeeld in de tentoonstellingsruimte van het Museon de periode van de Atlantikwall probeert te ervaren zie je veel voorwerpen die door het Bunkermuseum zijn uitgeleend. Wat dan meteen opvalt is het gemis van het ‘bunkergevoel’, afdalen naar de nauwe kille ruimtes die bunkers nu eenmaal eigen zijn. Het is niet mogelijk om de sfeer van de authentieke bunker in een expositie op te roepen. Voor die spannende ervaring moet je écht in de bunker zelf zijn. Reden voldoende om het oorspronkelijke Bunkermuseum te laten voortbestaan.

Zie ook
Bunkermuseum Scheveningen

Atlantikwall Herinneringsroute

Atlantikwall Duinoord Den Haag

Atlantikwall route Goudsbloemlaan – Madurodam