Duindorps vreugdevuur breekt wereldrecord!

Het Guinness Book of Records heeft bevestigd dat de houtstapel en uiteindelijk het vreugdevuur van Duindorp op het Zuiderstrand het hoogste en grootste ter wereld is.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/d0d/524557/files/2015/01/img_5337.jpg

Er zijn natuurlijk ook wel vraagtekens te stellen bij sommige sponsoren van het geheel …


Het is moeilijk te constateren als je er langs loopt het strand op richting Kijkduin. Breder, nog beter georganiseerd en door de gevestigde oude media zelfs meer malen benoemd wil het toch wel zeggen dat het fikkie op de Zuid toch wel een stukje historisch erfgoed is geworden.

Gezien vanuit een drone, maar wie oh wie bestuurde deze drone?

De werkwijze waarmee de houtstapel van pallets door groot en klein wordt opgebouwd, is van militaire rangorde. Van een berg is geen sprake meer, het is deze keer een bouwwerk dat eerder aan architectuur doet denken dan aan een brandstapel.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/d0d/524557/files/2015/01/img_5338.jpg

het opbouwen van ’s werelds grootste vreugdevuur brandstapel is hier nog in volle gang …

Omdat het mijn strandopgang is en ik er dus vanaf het begin af aan enthousiast voor ben, en er aandacht aan besteed op mijn website Hagazine, voel ik mij ook een beetje trots op dit wereldrecord. Goed gedaan mannen!

Volkskrant
Trouw
Het Parool
Haagspraak
Marokko Nieuws
Omroep Scheveningen

Voorzichtig slopen Vijf Poortjes … barbaars!

Niet te geloven dat de Vijf Poortjes een van de weinige echt mooie gevels in het centrum van Den Haag gesloopt gaat worden. ‘Gelukkig worden de fraaie bogen voorzichtig gesloopt’! Wat een farce! Ze mogen onder geen beding gesloopt worden! Ook niet voorzichtig!
Wat is dat toch met Den Haag dat alles wat mooi is, maar niet onderhouden, maar gesloopt moet worden? Als het gesloopt gaat worden, is het dus eigendom van de Gemeente en de wethouders van bouwen en wonen kunnen wij dus verantwoordelijk houden voor de jarenlange verpaupering die dit pand heeft ondergaan.

Schandalig gewoon hoe ons gemeentebestuur met historisch erfgoed omgaat! Barbaars gewoon!

In een documentaire over de onlangs gevonden allereerste video opnamen van de Beatles kwamen beelden boven van het centrum van Liverpool waar dit roemruchte viertal op het dak stond van hun hoofdkwartier. Daaruit bleek dat alle gebouwen zelfs de glazen dakopbouwen nog onaangetast overeind staan. Sinds 1967 blijkt er niets aan het gebouwenbestand veranderd te zijn, maar wel onderhouden. Zo ga je met historisch erfgoed om!

Mooi requiem voor een Haags begrip …

Simon Kamper is nauwelijks te herkennen in zijn digitale outfit als ik in ga op zijn uitnodiging voor een Mooi afscheid van Stuut en Bruin op zondag 11 september 2011.

Een genodigde meent er zelfs de vorm van Nederland in te herkennen met zijn schakeleenheden op zijn schouder en zijn mannetje/vrouwtje-pluggen op zijn borst en de linten van weerstanden als afkleding naar de grond. Maar de altijd vriendelijke grijze bol maakt zijn incognito nauwelijks mogelijk.

Daar heeft Chuck Deely trouwens geen probleem mee als hij even fris als altijd zijn muzikale bijdrage komt installeren in een van de vele magazijnruimtes.

Direct bij binnenkomst rond vier uur deze zondagmiddag heerst er een droeve sfeer op Prinsegracht 34 waar de populaire winkel voor elektronica onderdelen is of sinds vandaag beter was gevestigd. Maar toch ook weer niet al te somber want de dames met hoge hoeden en soms feestelijk uitgedost, kijken wel somber maar zijn toch makkelijk in hun act te verstoren. Zoals het hoort bij een in memoriam is er voldoende cake, koffie en later drank te nuttigen. Tenslotte een mooi feest

Stuut en Bruin

Met stichting Waardevol Erfgoed eigenaar Simon Kamper lopen wij door de verlaten ruimtes van Stuut en Bruin … om te kijken welke creatieve oplossingen voor dit oude bedrijfspand te bedenken zijn voordat projectontwikkelaars ermee aan de haal gaan. Ondertussen komt er af en toe een klant binnen die niet weet dat de zaak gesloten is. Alles staat ook nog gewoon in de etalages en de winkeldeur is voor ons bezoek open. Het gaat om een soort headset met een microfoontje op de pols (!?).
20110714-104918.jpg
‘Weet je waar het ligt?’, vraagt de nieuwbakken eigenaar aan de niets vermoedende klant. ‘Nou ik ook niet. Zoek maar en als je het vindt hoor ik het wel.’ Vertrouwen hebben komt hier weer naar voren, dat er niet gestolen wordt. Eigenlijk maar goed ook dat Simon Kamper van de stichting waardevol Erfgoed ons uitnodigt voor een wandeling door het zojuist door de stichting verworven rijks- en deels Gemeentemonument; je moet er toch niet aan denken dat de een of andere projectontwikkelaar het historische verleden negeert en er plompverloren nieuwbouw achter plaatst? Die scenario’s zijn al gepasseerd en Simon laat de bezoekers dit keer van de Vrienden van Den Haag maar wat graag aan het woord. Immers zijn doel is het beste uit de situatie naar voren te laten komen. En terwijl hij enkele opties noemt, dwalen mijn blikken naar de honderden laatjes met getallen erop die duiden dat er nog weerstanden, condensatoren of transistoren in zitten. Kortom mijn verleden uit de tijd van de Philips Pionier een, twee en drie (radio en zelfbouworgel) passeert angstwekkend helder. En als ons laatste expeditielid zich beneden aanmeldt is onze zoektocht door het verleden al voor eenderde voorbij. Bilderdijk is meer het sleutelwoord van de voorzitter van de Vrienden van Den Haag. Gestoken in keurige combinatie van een desertkleur broek en blauwe blazer vertelt hij over zijn kennis van Bilderdijk en dat deze Haagse schrijver in dit pand heeft gewoond. Dat is vast ook de reden geweest om in deze wirwar van kamertjes, gangen, trappen en opslagruimtes het locatietoneelstuk ‘De laatste dag’ in Stuut en Bruin te houden. De overblijfselen van deze geslaagde voorstellingen zijn in de Bilderdijkkamer, waar we net zijn beland, nog te zien. Zwarte en witte klapstoeltjes staan nog langs de muren opgesteld met een antieke deur als tafel over twee enorme luidsprekertkasten gelegd als centrale midden.
Maar Simon Kamper weet van geen ophouden. En weer volgt een anekdote waarin het gebouw en de bewoners een rol speelden. Het is toch van de gekke dat een begrip als Stuut en Bruin plotseling zou moeten wijken voor de commercie die wel geld ziet in deze locatie, hartje centrum Den Haag aan de drukke Prinsegracht waar RandstadRail ervoor kiest ondergronds te gaan en wij overigens in het geheel niets van enig verkeer horen. Wat zou het niet geweldig zijn als, voordat er ook maar een plan ter tafel komt, dit een bijmuseum van het Haags Historisch is waarin bezoekers wordt bijgebracht welke rol Stuut en Bruin voor de Hagenaars heeft gehad in de overgang van het industriële tijdperk naar de elektronische en later digitale Haagse samenleving? Die rondleidingen wil Kamper best zelf wel drie keer per dag enkele dagen in de week voor zijn rekening nemen. Dat het Haags Historisch al interesse heeft getoond, blijkt uit een vluchtige inventarisering van historisch elektronisch materiaal. Wat ik eruit begrijp is dat de eerste Haagse televisieuitzending in dit pand heeft plaatsgehad en dat de betreffende tv met ronde beeldbuis hier klaar staat voor een prétentoonstelling in het Historisch. Wie het weet mag het zeggen.

Als het aan de voorbijganger ligt, draaien ‘wij’ gewoon door. Want waar vind je nu nog een transistor die gesoldeerd moet worden in een elektronisch circuit? Of wie zoekt er nu een banaanstekker een mannetje dan wel vrouwtje voor wat voor systeem dan ook? Het zal echt van het inzicht van het gemeentebeleid (..) moeten komen, willen wij Stuut en Bruin een onderdeel van ons verleden laten blijven. De ruimtes die nu vrijkomen zijn werkelijk uniek voor deze locatie en als wij door de originele raampartijen naar buiten kijken over de Prinsegracht zien wij het Koorenhuis als onze overburen en kijken de zijstraat van het Westeinde helemaal uit met de Haagse Toren als referentiepunt. Een afspraak is zo gemaakt met de Stichting Waardevol Erfgoed.

Vreugdevuren verwarmen koude jaarwisseling

vvuurzuid2

Gefilmd vanaf Noorderstrand is het vuur van Zuid ‘Huge’

Een hele leuke ervaring om nu eens vanaf het Noorderstrand het vreugdevuur van het Zuiderstrand te kunnen zien … Het blijkt toch echt groter …