StukTV kan niet stuk!

Ik volg StukTV al vanaf het begin. En soms heeft een originele opdracht een positief gevolg. Zoals de spookachtige nachtelijke opnamen in de Wassenaarse ZOO. Alsof ik er zelf bij ben.

Het heeft mij altijd al geïntrigeerd waar opeens het Dierenpark Wassenaar was gebleven. Staat er nieuwbouw op? Dat dacht ik eigenlijk.
Op onderzoek ben ik op de fiets in 2005 doorgedrongen tot het terrein waar luipaarden werden gefokt.

Als geboren Hagenees heb ik zowel goede als minder goede herinneringen aan het park.
Eerst de goede. Bij binnenkomst in ons huis hangt een foto in de hal waarop ik met mijn broertjes en zusje op de leeuwin zit en mijn vader en moeder ervóór staan.

img_3339

Vóór de leeuwin v.l.n.r.: Pappa en mamma en óp de leeuwin, Paultje, Nikie, Hennie, Fonnie en Hansje, wat een feest was het …

Ik herinner het mij als de dag van gisteren. Maar ik herinner mij ook een minder positieve ervaring, namelijk het aanbieden van Japie de papegaai aan de dierentuin. Terwijl wij dachten een goed tehuis voor hem te hebben gevonden bleek hij onder vage omstandigheden in Loosduinen te worden doorverkocht …

Hoe de eigenaar van het park nu met de eenzame aap omgaat, pleit gelukkig voor hem. En zoals ik het zestigjarige witkopkrulstaartaapje in het duister zie bewegen, doe ik hem niet na. Eigenlijk is deze eenzaamheid voor hem verdiend en beter dan dat hele families (!) dag in dag uit zich lawaaiig rond zijn kooi verplaatsen. Een vredige oude dag na een onstuimig bestaan.

De ervaringen van Japie zijn in mijn column Japie te lezen.

Zie ook

Japie óf ik het huis uit column

StukTV op bezoek in dierenpark Wassenaar

Normvervaging

Een luid kletterend lawaai aan de overkant van de Reinkenstraat deze zaterdag rond het middaguur. Ik zie nog net een fiets op straat vallen en een SUV, zo’n hoge luxe auto waarmee je op wilt vallen tussen gewone auto’s, nog een keer achteruit rijden om opnieuw te proberen uit het parkeervak te komen.

Het achterwiel van de gevloerde damesfiets, ligt nu uitnodigend op straat om door een voorwiel te worden geplet. Even kijken of dat gebeurt …
“Nee hoor, het ging goed!”, zegt een vrouw die het uitrijden ook belangstellend volgt. “Maar hij rijdt wel weg zonder de fiets overeind te zetten!”, zeg ik lichtelijk geïrriteerd. “Dat doe ík ook niet meer hoor, omgevallen fietsen oprapen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik dat voor een ander aan het doen ben.” 
En daar geef ik haar groot gelijk in. Ik maak een bruggetje naar de mentaliteit van tegenwoordig door op de bestrating te wijzen waarop wij nu staan te praten. “Dat ziet er toch niet uit?” Daar geeft zij mij groot gelijk in. Waarop zij weer een sterk staaltje vertelt over Roma-achtige types bij haar in de buurt. Een zo te zien keurig stel zit op een bankje in het parkje dat zij vanuit haar flat kan zien, als zij precies om zes uur opeens opstaat. De vrouw stapt de bosjes in en gaat daar zitten plassen zonder op of om te kijken of anderen dat kunnen zien. Dan stappen ze samen op en verdwijnen de wijk in. Wat ze gaan doen? Ik zou het niet weten … Maar ze wonen hier niet …