Zandwacht

De fietser over de ‘nieuwe’ boulevard van Scheveningen heeft regelmatig een onbegaanbare hoop zand te verwerken. Zondagmiddag was het weer zover. Dan denk ik met m’n atb (mountainbike) er wel even doorheen te crossen. Maar je mede fietsers vóór je denken daar anders over.

Die wijken gerust even uit naar links waar minder of in het geheel geen zand ligt. Tegenliggers hebben dan geen ruimte meer en de chaos is compleet.

Ik loop vast in het zand en kom stil te staan terwijl anderen achter mij nog een leuk vaartje hadden en … onverwacht moeten remmen. Boze gezichten. Weer anderen zijn verstandig, stappen af en gaan lopen.

img_3104-1

het instellen van een ‘Zandwacht‘ die dagelijks voor een begaanbaar voet- en fietspad zorgt lijkt geen overbodige luxe

Als ik dit zo aanzie, bedenk ik dat zo’n zanderige omgeving als het fietspad langs het Noorderstrand eigenlijk om een permanente controle vraagt zodat overbodig zand op tijd kan worden weggehaald.

Melden met de DenHaag app of de betere en eerdere Buiten Beter app zoals ik doe, daar voelen velen van ons fietsers blijkbaar weinig voor.

Tijd voor het instellen van de Zandwacht?

Het lijkt wel kauwgom …

Ik weet nog precies dat ik tegen buurvrouw Carin zei: “Die gaten in het fietspad doen ze een andere keer, na de vakantie.”

Ik reageerde hiermee op haar commentaar op de vluchtig dichtgemaakte gaten (potholes) in het fietspad voor de deur. Dat had ik van een van de asfalteerders gehoord. En jawel hoor. Vorige week waren ze bezig. Waarschuwingsborden bij elk gerepareerd gat gaven aan dat je uit moest kijken. Een soort ‘NAT’ dat we kennen bij schilderwerk.

Opmerkelijk kleurverschil van gerepareerde gaten in het fietspadwegdek

Het laatste gat werd gedicht toen ik langs fietste. Het leek wel of hier alchemisten aan het werk waren. Geen wals, geen teer, geen zand, maar een schenkkan met een gekleurde substantie waarin geroerd werd en die vervolgens uiterst secuur in de pothole werd leeggegoten.

Dat was het. Geen wals, geen teer, geen zand … maar achtergebleven waarschuwingsborden tijdens het droogproces bij elke reparatie.

De pothole op de voorgrond was blijkbaar te groot voor de alchemistenbehandeling …

Nu de borden weg zijn, is het resultaat opmerkelijk. Het kleurverschil van de voormalige potholes en het oranje fietspad is dermate groot dat fietsers er eerst niet overheen durfden rijden.

“Het lijkt wel kauwgom”, zei de vrouw, die zag dat ik het filmde. Nader onderzoek van mij bewijst dat de ‘kauwgomreparaties’ keihard zijn en superglad. De pothole op de voorgrond was blijkbaar te groot voor de alchemistenbehandeling …

C’est Le ton qui fait la musique

Waarom wil Den Haag op openbare plekken die ertoe doen en waar wij van houden altijd iets bouwen? Nu geniet iedere komende en gaande treinreiziger van de open ruimte van het Koningin Julianaplein.

Goed er staan veel teveel fietsen geparkeerd op zeer in het oog vallende plekken. Daar moet wat aan gedaan worden. Door de gemeente maar vooral door de eigenaars van die fietsen zelf.

Op tijd opstaan
Wat een gemakzucht om zomaar je fiets snel ff ergens neer te plempen. Iedereen heeft altijd haast. En waarom? Omdat men niet kan plannen! Men staat te laat op om een trein te halen (die vaak niet op tijd rijdt). Daarom is iedereen gehaast en onzorgvuldig met wat men achterlaat.

Logisch plannen
Het is bekend dat Nieuw Babylon het niet makkelijk heeft. Het ligt op de verkeerde plek, uit de route naar de stad. Dat blijkt men pas te zien als het te laat is. Pas dan gaat men proberen de bezoeker voor zich te winnen. Het imposante takelproject dat honderden belangstellenden via de media volgden, had beter richting stad kunnen plaats hebben. Dan hadden reizigers uit Den Haag Centraal dóór Nieuw Babylon gemoeten om in de stad te komen.

Elk nadeel heb ze voordeel
Nu Nieuw Babylon juist op de tegenovergestelde route van de stad ligt, ontstaat een grandioos open plek die qua oppervlak bijna gelijk is aan het Spuiplein. Komende uit het stationsgebouw, spreidt de stad Den Haag zich via het groene Koningspark zich voor ons uit. Dat dachten wij!
Projectontwikkelaars en de gemeente blijken een hekel te hebben aan open plekken. Voorbeelden genoeg als het Norfolkterrein met de Norfolk Playground, Spuiplein, Gevers Deynootplein, Kijkduin en nu dus dit KJ-plein. Wordt er daarom niet gestrooid omdat daar blijkbaar toch niemand loopt!??

IMG_5529

projectontwikkelaars en gemeente hebben een hekel aan open plekken

Waarom moeten juist op die dure vierkante meter grond huizen worden gebouwd en mensen wonen? Daar hebben wij toch de woonwijken voor aan de randen van de stad? De duurste vierkante meters brengen het meeste geld op. Het gaat hier puur om geldelijk gewin.

IMG_5541

Norfolk Playground c’est le ton qui fait la musique

De wensen van stedelingen, reizigers en toeristen passen niet in het gedachtegoed van onze bestuurders. Want wat wil de gemeente, ook na het Norder tijdperk opnieuw? Juist, volbouwen met hoogbouw van wel veertig meter hoog en op dure vierkante meters! Een herhaling van het drama van het Gevers Deynootplein dat van de grandeur van het Kurhaus met een kneuterige kleinschaligheid werd volgebouwd.

Wanneer komt de gemeente nu eens bij zinnen?

Boerderij Meijendel muzikaal geopend …

Woensdagmiddag 23 april is het pannenkoekenrestaurant ‘Boerderij Meijendel’ door eigenaar Dunea, de horecaexploitanten Cees-Jan Bouman en Dick Taat en de burgemeester van Wassenaar, Jan Hoekema, geopend. De investering in deze pleisterplaats is voor Dunea het slot van een meerjarig investeringsprogramma voor de vallei Meijendel.

Rijdende over het kronkelige fietspad door de al hevig ontwakende natuur is het vandaag ook zonder de aanwijzingsborden voor bezoekers duidelijk waar het feestelijke gebeuren plaats heeft. Niet vaak zullen door de duinbossen van Meijendel de muzikale klanken schallen, mee te zingen met heuse carnavalsknallers. En op deze woensdagmiddag kan ik dan uiteindelijk aanschouwen wat er van de verduurzaming terecht is gekomen en waarvoor duizenden fans van de voormalige pannenkoekenboerderij hun hart vasthielden.

Handen ineen
De horeca-ondernemers en eigenaar Dunea waren al langer van mening dat het oude pannenkoekenrestaurant verduurzaamd moest worden. En als wij als consument verduurzaamd lezen, weten wij niet wat met dit al te vaak gebruikte vage begrip zoal omschreven wordt. In 2012 hebben klanten, belangenraden en experts de handen ineen geslagen om mét tot een ontwerp te komen dat de basis vormde voor een rendabel en voor lange tijd houdbaar restaurant, dat bovendien zou voldoen aan hoge horeca- en logistieke eisen en tegemoet kwam aan de sfeer en de kleinschaligheid die zo door gasten werden gewaardeerd.
Burgemeester van Wassenaar, Jan Hoekema: “De gemeente Wassenaar is erg blij dat deze plek is behouden. Een plek met allure waar je ook met laarzen of wandelschoenen gewoon kunt binnenstappen. Je kunt er per auto, per fiets, rollator of te paard komen. En dat in de Randstad op 20 minuten rijden vanaf het Binnenhof.”

Een ladder mag niet meer …

In het kader van Europese veiligheidsvoorschriften is het werken op een ladder tegen een gevel verboden. Glazenwassers bedachten de spons/borstel op afstand en de schilder is overgeleverd aan het huren van dure werkliften.

20131111-105143.jpg

Europese veiligheidsvoorschriften in de praktijk; veilig voor wie?

Zoals hier op de Laan van Meerdervoort. De schilder staat lekker relaxed te kwasten, terwijl fietsers en voetgangers maar moeten zien hoe zij er langs komen.