Zwarte Piet geeft je vleugels …

In mijn zoektocht naar een origineel cadeau voor mijn zusje Hennie steven ik af op LHGWR of wel Lief Hertje en Grote Witte Reus aan de Stationsweg. Het verbaast mij namelijk dat dit originele cadeau (ga ik niet verklappen natuurlijk) bij hen goedkoper is en op de website zelfs zonder bezorgkosten. Maar mijn bevlogenheid wordt al snel getemperd door het verwisselen van URL van de Bijenkorf en VenD met die van LhGWR. Zij verkopen een soortgelijk item en uiteraard is dan gratis bezorgen meer in de lijn van deze bedrijven. Overigens hoor ik ter plekke wel dat Lief Hertje in 2014 hún expositiewinkel op de website uitbreiden met een bezorgdienst.

Maar nu ik hier toch ben en een blik kan werpen op de komende expositie die zaterdag 9 november om vier uur start en tot 22 december loopt, spreek ik meteen de ‘geestelijk moeder’ van het project ‘A Nation outside a NationNadine Stijns.

Nadine Stijns legt uit wat zij exposeert bij Lief Hertje en Grote Witte Reus

Nadine vertelt vol geestdrift over het leven van Philipino’s die met het verzenden van persoonlijke spullen (op de expositie te zien) hun band met het thuisfront proberen in te vullen. De persoonlijke zoektocht naar de identiteit van Stijns’ Filipijnse schoonfamilie is de aanzet geweest voor dit project. Maar dan moet zij toch echt even naar de Hema om wat materiaal te halen.

20131107-110923.jpg

bij de Bijenkorf hebben ze het begrepen, geef Zwarte Piet vleugels en zelfs tegenstanders geven het op

Uiteindelijk beland ik voor het cadeau toch in de Bijenkorf waar – vol verwachting klopt mijn hart – al een Zwarte Piet is te bewonderen. Jawel, een met gouden vleugels. Hij zweeft daar zo gezellig aan het plafond. Zal het dan toch nog goed komen, of hebben de tegenstanders ook iets tegen een knecht met vleugels?

Blauw op straat

Net als ik naar binnen wil stappen, komen drie politiemannen relaxed over de Laan van Meerdervoort aanlopen. Een mooi moment om het raadsel damesfiets aan te kaarten. Twee jonge agentjes met (volgens mij) de oud hoofdbrigadier tussen hen in. Zij zien er piekfijn uit: keurig uniform met fraaie pet erboven, wapens bengelen losjes aan de heupriem naast moderne communicatiemiddelen (wel met antenne) afgemaakt met schoudermicrofoon. Kortom een vrolijk stel want wie kan hen wat maken, toch?
Natuurlijk mag ik een vraag stellen zegt de oudste van het stel. En ervaren kijkt hij meteen naar ons huisnummer; voor het geval dat. Zij hebben geen haast dus ik kan een kort verhaal lang maken.

Over de grijze damesfiets die vóór de jaarwisseling al door ons aan de overkant is gezet en er nog staat. Ook alle opties van diefstal, molest en loverboys passeren mijn revue. De vertegenwoordigers van de wet kijken en luisteren geamuseerd toe.

20130131-153005.jpg

contact met het bureau via de schoudermicrofoon

“Wij kunnen nog wel meer mogelijkheden bedenken”, reageert de oudbrigadier, nu met pretoogjes. “Maar wat kan ik nu het beste doen? Een foto van de fiets naar de Politie zenden of naar de gemeente?”
“U hoeft helemaal niets meer te doen. Wij wassen dit varkentje wel even en geven het door aan de gemeente als de fiets niet gestolen is. Die laten wij de fiets wel ophalen.”

Ik bedank hen hartelijk waarna zij vastberaden op hetzelfde relaxte tempo op de inmiddels veel besproken raadselachtige damesfiets afstappen.

20130131-153123.jpg

grondig kijken de agenten de fiets op kenmerken na

De één keert haar om, de ander spreekt wat op zijn schoudermicrofoon in en de derde probeert de hondenpoep waar hij waarschijnlijk tijdens het oversteken instapte onder zijn schoen in een regenplas af te weken.

De volgende ochtend is de fiets en daarmee ons raadsel verdwenen, waarvoor hartelijk dank; nu die containers nog.