Rare wereld …

Woensdag had ik een afspraak met LabWest en de prikpost aan de overkant. Die wordt weer gebruikt, mits van tevoren afgesproken via de digitale kalender.

In tegenstelling tot de eerste keer dat de prikpost weer open was, liep alles alsof er geen Corona bestond. Althans voor degene die mij prikte! Dat zei ik ook tegen de man en hij vroeg: “Hoe bedoelt u?.

Ik vertelde over de vorige keer, dat de vrouw volledig in doktersjas en mondkapje op achter een plexiglas scherm opereerde …

De man keek om zich heen en zei: “Oh ja, dat scherm …”

Hij had het nog niet opgemerkt en deed er verder niets mee.

… of dicht? Is vandaag de vraag …

Ik heb het maar zo gelaten, maar de vorige keer toen de vrouw klaar was met prikken, zei ze dat ik moest wachten want ze ging mij begeleiden naar buiten, via een nieuwe route langs de achterkant van de prikpost. Ze zei ook nog, let u op het afstapje? Ik mocht ondertussen niets aanraken en liep dus vanuit de Archimedesstraat terug naar huis!..

Eigenlijk dacht ik dat de prikker van vandaag niet wist waar hij mee bezig was, maar digitaal was het zonder haperen en uiterst snel!?!

Het is een rare wereld vandaag de dag …

Híer wil ik werken (2)

In de pauze moet ik thuis kunnen lunchen

Als je dit als voorwaarde kiest voor een baan zijn er nu geen files! Écht we moeten terug naar het begin van alle ellende.

Er zijn nu leraren Engels die in Den Haag les geven en in Amsterdam wonen. Maar er zijn ook leraren die in Den Haag wonen maar in Amsterdam les geven.

meer zelf nadenken …

Bedenk een uitwisselingsnet dat werk en wonen naar dezelfde plaats leidt. Niet meer in de file hoeven staan en ongelooflijk veel tijd en CO2 besparen!

Dáár wil ik werken!

Al heel lang maken gebouwen uit of ik er wil wonen of werken. Dat begon al bij mijn eerste baantje. Nadat ik voor mijn eindexamen was gezakt en met avondstudie verder wilde gaan vond mijn vader dat ik overdag maar moest gaan werken. We leven dan in 1964.

Het was in een tijd dat ik absoluut niet wist wat ik later wilde worden. Het was ondenkbaar dat ik een bepaald beroep wilde uitoefenen. Dus eerst maar eens rondkijken wáár ik wilde gaan werken.

Op de fiets naar het Sweelinckplein en daar rond kijken om te zien of een gebouw van dit prachtige plein mij aan trok. En op de een of andere manier lonkte de gevel van het pand nummer 33 naar mij. De stichting N.O.F. Dat stond voor Nederlandse Onderwijs Film. Een organisatie die schoolfilms uitleende door heel Nederland. Maar ook films produceerde!

En het was dáár waar ik mijn werkzame leven begon en gevoel kreeg voor architectuur en film 🎥 en nog vééél meer … (wordt vervolgd)

Artiesten in de dop

Net op tijd nog, de laatste dag van de expositie OBS Galvani nemen wij een kijkje bij de kunst van de groepen 3 tot en met 5 van onze kleinkinderen Lucas en Noortje.

er is zoveel te zien bij het zoeken naar ‘eigen werk‘ (foto: Mariëtte)

Wij bevinden ons in NOOK Gallery op de hoek van de Suezkade/Weimarstraat waar tot voor kort nog een drankenhandel zat.

Robot van Lucas, gevonden!

Lucas weet er ook veel over uit te leggen, zoals de ventilator, wielen, zagen etcetera; toch wel weer een agressief jongensdingetje die robot als ik het goed begrijp.

Regenboog van Noortje (rechts op bordje)

Zeker vergeleken met de regenboog van Noortje helemaal rechts.

Brand meester

De brandmelder doet het toch? Ja het rode lichtje knippert ten teken dat de accu nog genoeg spanning heeft. Maar owee als die te laag is. Dat gebeurt meestal ‘s nachts als ik niet weet waardoor ik wakker werd. Ik hoor dan een irritant piepje met een enorme tussenpoos waarin ik me van melder naar melder moet verplaatsen om erachter te komen wie nu zo om stroom staat te schreeuwen.

Je huisdier tijdens brand aandacht voor lege accu’s in brandmelders straks verplicht

Als ik dichtbij ben en ik hoor de piep op zijn hardst dan heb ik geluk. Want meestal is de piep dan zachter en sta ik dus bij de verkeerde en moet ik verder zoeken.

Let wel ‘s nachts in het pikkedonker als je verder niemand wakker wilt maken. Probeer dat maar eens op je blote voeten in je slaaphemd op een aluminium huishoudtrap die ik overdag al zo’n herrie vind maken. Kortom op zoek naar brandmelder nummer twee. Die hangt op plafondhoogte (3.20 m.) in het trapgat. Zonder trap haal ik dat net als ik op de balustrade ga staan en mij volledig uitstrek. Hopelijk is dit de boosdoener en kan ik hem uitschakelen en mijn warme bedje weer in.

De volgende dag vervang ik in alledrie de brandmelders een verse accu. Want dit wens ik zo min mogelijk mee te maken …