Largo film extreem gepromoot

Om zes uur zondagavond zou Karel van Laere uit zijn zelf gekozen benarde situatie bevrijd worden. Zelf kon hij het niet doen omdat hij zich aan een tableau had laten vastnagelen.

IMG_0006
Karel van Laere tijdens zijn laatste minuten van zijn vastgeklonken 24 uur …

Hoe zou het zijn als je volledig verlamd raakt door bijvoorbeeld een auto-ongeval? Hij kiest voor deze extreme zelf expositie om aandacht te krijgen voor zijn korte film Largo. 24 uur lang je niet kunnen bewegen waarvan de laatste twee uren in aanwezigheid van publiek.
Zoals je van mij gewend bent, ga ik op het allerlaatst even kijken …

In DCR ‘Zaal 3’ denk ik te laat te zijn omdat Karel van Laere al overeind zit op zijn tableau Largo.
Helse pijnen in de onderrug dwongen hem ‘reeds’ na twaalf uur op doktersadvies toch maar een zittende houding aan te nemen. Van daaruit beantwoordt hij rustig de vragen vanuit de zaal. Zijn onderlichaam ligt nog steeds muurvast.

IMG_0007
productiemedewerkster Charlotte Sickler en cameraman Mink Pinster bleven 24 uur paraat …
Een klok met grote wijzerplaat ligt naast hem op de grond en tikt de laatste minuten weg. Cameraman en tevens begeleider Mink Pinster is paraat om ook de laatste beelden van deze 24 uur vast te leggen. Ook ik pak mijn moment met wat vragen die misschien al eerder door anderen werden gesteld.

Wat ging er door hen heen als Karel schreeuwde van de pijn? Waren daar afspraken over gemaakt? Zouden zij het project niet kunnen verstoren door vroegtijdig in te grijpen? Allemaal vragen die door mijn hoofd spelen en er soms ook uitkomen.

IMG_0003
het moment van losknippen uit de benarde positie van performer en cineast Karel van Laere jaagt de spanning op …

IMG_0004
Pa en ma zijn bijzonder blij dat hun zoon straks weer vrij kan bewegen …

Donderdag 26 november 2015 krijgen wij het antwoord te zien van alle momenten van de 24 uur. Een compilatie dus maar tevens een promotie van wat performer en cineast Karel van Laere al met zich heeft laten doen vooral liggend in de verste uithoeken van de aarde. Het moet een korte film worden met de titel Largo. De verklaring boeit mij bijzonder!

Website Karel van Laere

Willem Marijs Lichtkunstenaar

Het is veel leuker per ongeluk met iemand in gesprek te komen dan dat alles verloopt zoals gepland.
Zo ben ik eigenlijk op zoek naar de dance experiance op ’t Gras van de Buren en weer twee dagen te vroeg voor het leggen van de Gulden Klinker aldaar.

Maar er is méér volgens de persoon die in een van de minituintjes aan het klussen is. Hij verwijst mij naar de overkant van het geslaagde ”t Gras van’-project te weten de poort naar Nest van de DCR.

IMG_5964

er gebeurt iets met je als je de poort van DCR passeert

Het aantal fietsen in de overdekte poort met het kleurrijke lichtobject doen vermoeden dat hier wel iets aan de hand moet zijn. Doch niets van de happenings die ik verwacht. Wél zie ik aan het einde van de doorloop achter glas iemand in een T-shirt met een lasbril op in gesprek.

IMG_5962

Willem Marijs maakt al vanaf zijn zeventiende kunstobjecten met licht

Het is de maker blijkt later, van het lichtobject in de poort: Willem Marijs. Typisch een man uit de school van Karel Appel, ‘ik rotzooi maar wat an’. Vrolijk, open geïnteresseerd maar bovenal creatief.

Het is zijn atelier of werkplaats waar we nu in staan. Hij verontschuldigt zich voor zijn lijkt wel design oud-rose lasbril op zijn hoofd want zijn ‘eigen’ uitgeleende brilletje heeft hij nog niet terug. Ook, dat hij in zijn werk outfit staat en niet een colbertje aanheeft. Ik weet niet of hij mij dolt, maar ik laat hem weten daar juist van te houden. Niet eerst haren kammen, jasje aan en gaan zitten, klaar voor een interview. Dat wordt volgens mij dan helemaal niks. En aan zijn gezicht te zien is hij het daar volledig mee eens.

IMG_5960

een overzicht van de ‘lichtfabriek’ van Willem Marijs

Wat een troep is het hier. Overal snoeren, stekkers, vreemde antennes met TL-balken antieke apparaten en een stoel met een bijna klaar gelast frame ervoor waaraan de kunstenaar werkt.
“Wat doe je?”, is de bijna ultieme vraag die kleindochter Noor van twee mij altijd stelt en dat werkt hier ook.

IMG_5961

met bijna kinderlijk genoegen regelt de kunstenaar zijn lichtobjecten in voor het beste geluidsresultaat

Eerst kijkt Willem met een blik van: dat is toch duidelijk, maar ziet dan aan mij dat enige uitleg hier geen kwaad kan. Het staat allemaal niet opgesteld zoals het moet (..) maar om een indruk te geven zoekt hij wat aanknopingspunten tussen stekkers en dozen. En plots flitsen de TL-kruisen, -cirkels en -ruiten aan. Nóg een aansluiting en de installatie wordt mij geheel duidelijk. Het licht resoneert oorverdovend in regelbare sterktes op een P.A.-Systeem. Van diepe bassen tot snerpend hoog. Marijs schuift met bijna kinderlijk genoegen aan de regelaars met de gewenste effecten. De stapel lichtbuizen zien er uitgeschakeld normaal uit, maar met de stroom erop kleuren ze van roze, geel naar paars violet. Hoe dat kan? Ja … dat is het geheim van de (licht)smid.

Vanaf zijn zeventiende doet Marijs dit werk al en kan hiermee in zijn levensonderhoud voorzien. Het frame moet vandaag nog klaar, zijn mobieltje met een wel heel bijzonder akoestisch signaal gaat regelmatig af. Één keer móét hij wel even opnemen om te vertellen dat er toch echt “zes punten met een tien volt uitgang” op zitten?!?

Film
Niet alleen gekleurd TL-licht en geluid interesseren Willem Marijs. Hij vertelt ook actief te zijn met film. Super-B en stichting Ruimtevaart dat nu nog op de Loosduinseweg zit maar naar de Brouwersgracht verhuist in verband met sloop. Maar daarover later meer.

De bezoekers van de DCR ateliers moeten het hebben ervaren: als je het kleurrijke lichtobject passeert raak je in de ban van wat erachter ligt.
De spontane ontmoeting met lichtkunstenaar Willem Marijs is voor Hagazine en haar bezoekers een bron van onschatbare informatie. Let maar eens op.