iOS 7 ’t is ff wennen …

20130919-115232.jpg

intuïtief, snel, gebruiksvriendelijk, maar dat was het allemaal toch al?

Het heeft even wat uurtjes in beslag genomen maar het nieuwe besturingssysteem iOS7 heeft bezit genomen van mijn tablet en smartphone. Nu heb ik de mazzel dat Robin en Mariëtte een soort wedstrijdje hielden wie het ’t eerste voor elkaar had. En oPaNiek kon op de achtergrond stiekem proberen eerste te zijn. Maar hoe meer ik mij ermee bezig hield, hoe meer ik mij bedacht: waar zijn wij in hemelsnaam mee bezig? Alles werkte toch uitstekend? Waarom moet ik zo nodig een update installeren? En waarom wil Apple zo graag dat wij dat doen?

20130919-103128.jpg

Mark’s scherm komt als eerste voorbij, Mark die het minst van internet weet

Al filosoferend schiet opeens het schermpje van Mark voorbij. Zonder ook maar een woord van hoe of wat is hij er als eerste in geslaagd zijn iPhone in het nieuwe iOS 7 scherm te presenteren met Lucas op de achtergrond. Klasse Mark!

De WordPress applicatie waarmee ik mijn blog op het het net zet is in iOS7 duidelijk verbeterd. Niet meer het gepriegel in de marge maar op volle breedte van het scherm. Terwijl de upload mogelijkheden van beelden nog hetzelfde zijn, zo niet makkelijker. Het schermaanbod aan het begin vind ik duidelijk een verbetering. Alle app’s die openstaan – en dat zijn er bij mij nogal wat – veeg je nu iets verkleind maar in volle glorie over het scherm terwijl je deze apart ook weer aan kunt klikken.

20130919-131903.jpg

zelfs in het Japans word je uitgenodigd van het noodroepscherm gebruik te maken

De noodoproep op het beginscherm van de iPhone is een aardige oplossing voor als je in nood bent en je niet direct de code weet in te toetsen. Ik heb dit nog niet uitgeprobeerd maar het kan zijn dat in noodgevallen het centrale nummer van het betreffende land is ingevoerd. Want zelfs in het Japans komt de tekst ‘Noodoproep’ voorbij. Ik hoop hem nooit te hoeven gebruiken.

Overpeinzingen bij een misdaad …

In het Sunny Court parkje aan de Laan van Meerdervoort kom je soms wonderlijke taferelen tegen. Dit keer een jong crimineel stel dat na enkele duistere activiteiten met een situatie zit:

20130813-225642.jpg

“hoe komen wij van het slachtoffer af?”

Uiteraard is hier totaal iets anders aan de hand. Lucas (r) is met zijn nieuwe vriendje in de hut geklommen. De voeten van het ‘slachtoffer’ behoren toe aan een meisje dat evenals het nieuwe vriendje bij de bezoekende kinderopvang hoort en zich aan wil sluiten bij dit intrigerende duo maar na enig “help” geroep slechts tot ondergetekende oPaNiek doordringt. Een klein zetje van buitenaf is voldoende om ook haar in de hut te schuiven. Het trio is zo compleet.

Bij de begeleidende dames is blijkbaar geen signaal ontvangen!?!

Gaan als … eh, met de brandweer …

Afgelopen dinsdag werden de bewoners aan de Haagse Laan van Meerdervoort ter hoogte van de Wattstraat opgeschrikt door zowel de sirenes van een ambulance, de brandweer en een kraanwagen van de Brandweer Haaglanden die alle in de directe omgeving stopten. Voor het transport van een patiënt vanaf een hoog gelegen etage blijkt de ambulance genoodzaakt de hulp van Brandweer Haaglanden in te roepen.

20130727-171721.jpg

geen brand deze keer maar wel een onverwacht transport …

Het doorgaande verkeer richting Kijkduin wordt ter hoogte van de Archimedesstraat omgeleid zodat de kraanwagen ongehinderd zijn werk kan doen. De patiënt in kwestie blijkt een vrouw die overeind op de brancard zit en ook nog aan het woord is. Nadere details worden mij niet duidelijk omdat op het ‘moment suprème’ kleinzoon Lucas (dinsdag opadag) het nodig vindt mij om de hals te hangen en op mijn rug te klimmen.

als lopen over de trap niet meer gaat

De beelden geven goed weer dat deze hoogwerker bijna een complete operatiekamerbezetting kan dragen inclusief patiënt op een brancard. Om wille van de privacy heb ik de vrouw verder niet in beeld gebracht.

Saillant detail is wel dat het raam waar vanuit het transport plaats heeft het logo van Dansstudio Ruby Dorany draagt … met recht ‘de voetjes van de vloer‘ …

S19, verkeerd nummertje getrokken

Kom jij ook weleens in een apotheek? Valt het je dan niet op dat je enorm lang moet wachten voordat je aan de beurt bent? De apothekersassistenten staan uren te turen op recepten en bijsluiters waarvan jij denkt dat ze zo langzamerhand wel vier keer gelezen moeten zijn.

Met die ervaring en aangepaste stemming stap ik de apotheek binnen, vergezeld van mijn kleinzoon Lucas. Ik vind dat je niet vroeg genoeg alle facetten van de maatschappij van dichtbij moet meemaken. Dinsdag is onze opa- en omadag voor Lucas (2, “bijna vier”, dus tweeëneenhalf) en Noortje (zeven maanden).

De deur klemt en dat roept meteen een reactie op dat ze gesloten zijn. Maar niets is minder waar. Bij binnenkomst staat of zit er toch al een redelijk aantal wachtenden vóór ons. Snel een nummertje trekken is er niet meer bij. Want deze apotheek heeft op een aanraakscherm een vierkeuzenmenu voor het trekken van een volgnummer. Als je voor het eerst komt is dat best een uitzoekerij. A voor het afhalen van medicijnen met een recept van de dokter of specialist in je hand, R voor herhaalrecepten, S voor het afhalen van medicijnen naar aanleiding van een mail, die je ontvangen moet hebben en nóg een.

Ik denk dat ik S moet hebben en ik druk op het betreffende schermpje waarop niet veel later een bonnetje aan de voorkant van de digitale automaat uitrolt met het opschrift S-19. Maar ik zie ook het handje van Lucas mijn actie herhalen terwijl hij op zijn tenen niet eens kan zien wat hij aanraakt. Floep, meteen rolt bonnetje S-20 uit de automaat dat Lucas direct als zijn eigendom claimt.

Niet even later is nummertje S19 al aan de beurt. Grote consternatie bij de wachtenden vóór ons. Opmerkingen als: “Zij komen net binnen en wij staan al veel langer te wachten!”
“Wij zijn toch echt aan de beurt en hierna mijn kleinzoontje Lucas: hij heeft S20”, grap ik nog na. Maar de wachtenden kunnen er niet om lachen.
“U mag wel eerst hoor, maar u heeft toch echt op het verkeerde schermpje gedrukt”, probeer ik nog. Maar die uitleg doet geen goed aan de situatie. “Wij staan hier al veel langer te wachten …”, blijven de argumenten. “S19”, klinkt het nogmaals, nu op bijna militaire toon. En ik meld mij toch maar bij de toonbank samen met Lucas die het allemaal hoogst interessant vindt. “Naam en geboortedatum”, maken de procedure compleet.
“U heeft op het verkeerde schermpje gedrukt”, zegt de apothekersassistente.
Zo verkeerd vind ik het niet als je zo snel geholpen wordt. Het zakje met medicijnen krijg ik meteen overhandigd. Wij zijn klaar … tenminste, S20 is aan de beurt.
“Dat ben jij Lucas”. “Ik doe het erin”, commandeert hij enthousiast en ik til hem onder zijn armpjes op zodat hij het volgnummer S20 in het afgehandelde mandje volgnummers deponeert.
De apothekersassistente kijkt verward als ik mij verontschuldig: “Hij was écht aan de beurt …”

“Ik draag het zakje!”, luidt zijn volgende commando. Helemaal tevreden lopen wij weer terug naar huis.
Dat wachten viel best mee, deze keer …

Nu al in de betaald parkeren stress

Hij is pas twee en een half maar neemt het zekere voor het onzekere. Kleinzoon Lucas gelooft niet dat je hier op de Laan van Poot in de Haagse Vogelwijk niet hoeft te betalen voor het parkeren.
Koste wat het kost wil hij van mij een muntje om in de parkeermeter te stoppen. Maar ja waar is de parkeermeter en het gleufje om te betalen?

Écht Lucas, je hoeft hier niet te betalen …