S19, verkeerd nummertje getrokken

Kom jij ook weleens in een apotheek? Valt het je dan niet op dat je enorm lang moet wachten voordat je aan de beurt bent? De apothekersassistenten staan uren te turen op recepten en bijsluiters waarvan jij denkt dat ze zo langzamerhand wel vier keer gelezen moeten zijn.

Met die ervaring en aangepaste stemming stap ik de apotheek binnen, vergezeld van mijn kleinzoon Lucas. Ik vind dat je niet vroeg genoeg alle facetten van de maatschappij van dichtbij moet meemaken. Dinsdag is onze opa- en omadag voor Lucas (2, “bijna vier”, dus tweeëneenhalf) en Noortje (zeven maanden).

De deur klemt en dat roept meteen een reactie op dat ze gesloten zijn. Maar niets is minder waar. Bij binnenkomst staat of zit er toch al een redelijk aantal wachtenden vóór ons. Snel een nummertje trekken is er niet meer bij. Want deze apotheek heeft op een aanraakscherm een vierkeuzenmenu voor het trekken van een volgnummer. Als je voor het eerst komt is dat best een uitzoekerij. A voor het afhalen van medicijnen met een recept van de dokter of specialist in je hand, R voor herhaalrecepten, S voor het afhalen van medicijnen naar aanleiding van een mail, die je ontvangen moet hebben en nóg een.

Ik denk dat ik S moet hebben en ik druk op het betreffende schermpje waarop niet veel later een bonnetje aan de voorkant van de digitale automaat uitrolt met het opschrift S-19. Maar ik zie ook het handje van Lucas mijn actie herhalen terwijl hij op zijn tenen niet eens kan zien wat hij aanraakt. Floep, meteen rolt bonnetje S-20 uit de automaat dat Lucas direct als zijn eigendom claimt.

Niet even later is nummertje S19 al aan de beurt. Grote consternatie bij de wachtenden vóór ons. Opmerkingen als: “Zij komen net binnen en wij staan al veel langer te wachten!”
“Wij zijn toch echt aan de beurt en hierna mijn kleinzoontje Lucas: hij heeft S20”, grap ik nog na. Maar de wachtenden kunnen er niet om lachen.
“U mag wel eerst hoor, maar u heeft toch echt op het verkeerde schermpje gedrukt”, probeer ik nog. Maar die uitleg doet geen goed aan de situatie. “Wij staan hier al veel langer te wachten …”, blijven de argumenten. “S19”, klinkt het nogmaals, nu op bijna militaire toon. En ik meld mij toch maar bij de toonbank samen met Lucas die het allemaal hoogst interessant vindt. “Naam en geboortedatum”, maken de procedure compleet.
“U heeft op het verkeerde schermpje gedrukt”, zegt de apothekersassistente.
Zo verkeerd vind ik het niet als je zo snel geholpen wordt. Het zakje met medicijnen krijg ik meteen overhandigd. Wij zijn klaar … tenminste, S20 is aan de beurt.
“Dat ben jij Lucas”. “Ik doe het erin”, commandeert hij enthousiast en ik til hem onder zijn armpjes op zodat hij het volgnummer S20 in het afgehandelde mandje volgnummers deponeert.
De apothekersassistente kijkt verward als ik mij verontschuldig: “Hij was écht aan de beurt …”

“Ik draag het zakje!”, luidt zijn volgende commando. Helemaal tevreden lopen wij weer terug naar huis.
Dat wachten viel best mee, deze keer …

Nu al in de betaald parkeren stress

Hij is pas twee en een half maar neemt het zekere voor het onzekere. Kleinzoon Lucas gelooft niet dat je hier op de Laan van Poot in de Haagse Vogelwijk niet hoeft te betalen voor het parkeren.
Koste wat het kost wil hij van mij een muntje om in de parkeermeter te stoppen. Maar ja waar is de parkeermeter en het gleufje om te betalen?

Écht Lucas, je hoeft hier niet te betalen …

Lucas ziet Zwarte Piet

Nooit geweten dat het oponthoud van de Sinterklaas intocht stoet in de Archimedesstraat een stop met opzet is. Maar de mensen van RTV-West verzekeren mij dat die stop wordt ingelast zodat de fietsende, skatende, dansende, rennende, grappende Zwarte Pieten toch ook even op adem kunnen komen tijdens een korte pauze. Laat die pauze nu net voor onze deur plaats hebben.

En dat terwijl wij vorig jaar nog in de kou hebben staan wachten in de Valeriusstraat toen Lucas nog maar net één jaar was en er nog niet zoveel van begreep. Nu was dat even anders met zijn zelfgemaakte pietenmuts en de spontaan aangeboden McDonalds mijter. Het was spontaan: “patat” en “niet opeten” dat hem te binnen schiet.

20121119-004254.jpg

Met grote ogen ziet Lucas de hele stoet aan zich voorbij trekken

Met grote ogen ziet hij de hele stoet aan zich voorbij trekken. Niet bang voor paarden, behoudend ook voor lieve Zwarte Pieten en meedoen met de grotere jongens die zijn Zwarte Pietenmuts toch wel een vet alternatief vinden.

Als een Zwarte Piet opa bestraffend aanspreekt of hij wel braaf is geweest, zakt Lucas’ mijter hem voor de ogen. Hij heeft in ieder geval plezier voor twee want zusje Noortje droomt nog even door om weer de komende nacht van de partij te kunnen zijn voor haar voeding. Geen wonder dat ouders Mark & Mariëtte er wat pips bij staan te kijken.

20121119-010927.jpg

Noortje droomt nog even door …

ondertussen op het water

Gitaarspelen …

Terwijl opa pogingen doet enige klinkende tonen uit de ontstemde gitaar te toveren, probeert kleinzoon Lucas (2 jaar alweer) uit alle macht de snaren van het frame te trekken. Als ik hem laat zien en horen wat dat vreemde ding in die standaard voor geluid kan maken, dan kan onze jonge onderzoeker het voortaan ook zelf wel doen. Ik moet gaan zitten en hem de Spaanse akoestische gitaar aangeven (..).

Orders geven is hem niet vreemd. “Zitten”, “wachten”, “Cas doen”, “niet aankomen”, zijn inmiddels de verstaanbare opdrachten uit zijn snel groeiende woordenschat. Die gebiedende manier van praten heeft hij ongetwijfeld van Pappa en Mamma en opa geleerd. Oma doet hieraan niet mee want zij vindt het zo zielig als hij iets niet mag.

Als ik Lucas de gitaar geef, is hij bijna niet meer te zien.

“Waar is Lucas nou?”, vraag ik hem. Daar moet hij altijd om lachen. Want een spelletje daar houdt hij wel van. Als hij erachter vandaan kruipt en zijn handjes de snaren bereiken, ligt deze plat vóór hem. Door de ongelijke verhoudingen is het instrument alleen horizontaal – zeg maar op zijn Hawaiiaans – door hem te ‘bespelen’.

Hij pakt de snaren met grof geweld beet alsof hij ze als pijl en boog gaat gebruiken. Door de hals wat steviger beet te pakken verleng ik het leven van de nog vijf overgebleven snaren. Als hij ze dan laat schieten, geven ze opeens een hogere klank en dat vindt hij wel leuk. Dus dit kunnen we wel een tijdje herhalen …

Trouwens wat doen die witte knopjes daar aan het einde van de snaren? Kan je daar aan draaien? Terwijl hij ook die uitprobeert, tracht ik de basisprincipes van dit instrument, gitaarklanken voortbrengen, op de dikste snaar uit.
Altijd is Kort Jakje ziek‘, gaat mij na vele halve en hele misgrepen wel lukken.

“Opa, zingen!”, of ik dat ook maar even mee wil zingen … en zo maakt Lucas in ieder geval nog de akoestische gitaar als muziekinstrument mee.

Op naar de volgende muziekles …