Lucas ziet Zwarte Piet

Nooit geweten dat het oponthoud van de Sinterklaas intocht stoet in de Archimedesstraat een stop met opzet is. Maar de mensen van RTV-West verzekeren mij dat die stop wordt ingelast zodat de fietsende, skatende, dansende, rennende, grappende Zwarte Pieten toch ook even op adem kunnen komen tijdens een korte pauze. Laat die pauze nu net voor onze deur plaats hebben.

En dat terwijl wij vorig jaar nog in de kou hebben staan wachten in de Valeriusstraat toen Lucas nog maar net één jaar was en er nog niet zoveel van begreep. Nu was dat even anders met zijn zelfgemaakte pietenmuts en de spontaan aangeboden McDonalds mijter. Het was spontaan: “patat” en “niet opeten” dat hem te binnen schiet.

20121119-004254.jpg

Met grote ogen ziet Lucas de hele stoet aan zich voorbij trekken

Met grote ogen ziet hij de hele stoet aan zich voorbij trekken. Niet bang voor paarden, behoudend ook voor lieve Zwarte Pieten en meedoen met de grotere jongens die zijn Zwarte Pietenmuts toch wel een vet alternatief vinden.

Als een Zwarte Piet opa bestraffend aanspreekt of hij wel braaf is geweest, zakt Lucas’ mijter hem voor de ogen. Hij heeft in ieder geval plezier voor twee want zusje Noortje droomt nog even door om weer de komende nacht van de partij te kunnen zijn voor haar voeding. Geen wonder dat ouders Mark & Mariëtte er wat pips bij staan te kijken.

20121119-010927.jpg

Noortje droomt nog even door …

ondertussen op het water

Gitaarspelen …

Terwijl opa pogingen doet enige klinkende tonen uit de ontstemde gitaar te toveren, probeert kleinzoon Lucas (2 jaar alweer) uit alle macht de snaren van het frame te trekken. Als ik hem laat zien en horen wat dat vreemde ding in die standaard voor geluid kan maken, dan kan onze jonge onderzoeker het voortaan ook zelf wel doen. Ik moet gaan zitten en hem de Spaanse akoestische gitaar aangeven (..).

Orders geven is hem niet vreemd. “Zitten”, “wachten”, “Cas doen”, “niet aankomen”, zijn inmiddels de verstaanbare opdrachten uit zijn snel groeiende woordenschat. Die gebiedende manier van praten heeft hij ongetwijfeld van Pappa en Mamma en opa geleerd. Oma doet hieraan niet mee want zij vindt het zo zielig als hij iets niet mag.

Als ik Lucas de gitaar geef, is hij bijna niet meer te zien.

“Waar is Lucas nou?”, vraag ik hem. Daar moet hij altijd om lachen. Want een spelletje daar houdt hij wel van. Als hij erachter vandaan kruipt en zijn handjes de snaren bereiken, ligt deze plat vóór hem. Door de ongelijke verhoudingen is het instrument alleen horizontaal – zeg maar op zijn Hawaiiaans – door hem te ‘bespelen’.

Hij pakt de snaren met grof geweld beet alsof hij ze als pijl en boog gaat gebruiken. Door de hals wat steviger beet te pakken verleng ik het leven van de nog vijf overgebleven snaren. Als hij ze dan laat schieten, geven ze opeens een hogere klank en dat vindt hij wel leuk. Dus dit kunnen we wel een tijdje herhalen …

Trouwens wat doen die witte knopjes daar aan het einde van de snaren? Kan je daar aan draaien? Terwijl hij ook die uitprobeert, tracht ik de basisprincipes van dit instrument, gitaarklanken voortbrengen, op de dikste snaar uit.
Altijd is Kort Jakje ziek‘, gaat mij na vele halve en hele misgrepen wel lukken.

“Opa, zingen!”, of ik dat ook maar even mee wil zingen … en zo maakt Lucas in ieder geval nog de akoestische gitaar als muziekinstrument mee.

Op naar de volgende muziekles …