Bouwen of parkeren?

Projectontwikkelaars en Gemeente zijn volkomen de weg kwijt in het combineren van nieuwbouw en parkeervoorzieningen. Dit kun je vooral ervaren bij een bezoek aan het Haga Ziekenhuis Leyweg.

Voorheen was het er al moeilijk om auto of fiets te parkeren: je moest bijna veldloopervaring hebben om heelhuids en ongeschonden bij de hoofdingang te komen. Toen een poosje geleden die terreinen met hekken werden afgezet, verwachtten de bezoekers dan ook goede, ruime maar vooral gratis parkeerplekken ervoor in de plaats te krijgen. Geheel tegen de verwachting in bevat nu elk vrijgemaakt parkeerterrein een nieuwbouwproject met sociale huur- en/of koopwoningen. Bezoekers van het Haga moeten blijkbaar maar zien waar ze hun vervoermiddel laten …

Was het Haga Ziekenhuis tot voor kort het toonaangevende gebouw in de Leyenburg omgeving; als straks de nieuwbouw er omheen af is, is zij nog maar een kleintje tussen de grote jongens.

Toch vreemd als je bedenkt dat bezoekers van het Haga toch niet voor hun plezier naar het ziekenhuis komen en toch minimaal hun vervoermiddel ergens moeten kunnen plaatsen. Dat met dit menselijk leed ook nog geld verdiend moet worden vind ik echter onverteerbaar. De gratis onbemande parking shuttle van Siemens daar gelaten …

Vrienden trekken nieuw jasje aan …

Het kan niet op. Eerst een update van de website Vrienden van Den Haag en vervolgens glijdt bij mij Ons Den Haag in nieuwe stijl de brievenbus binnen … Dat is wel even een WOW momentje, zeg nou zelf!

Saxofoon ongewenst?

Nu het voormalige KLM-gebouw aan de Plesmanweg en later departement van Verkeer en Waterstaat in particuliere handen is gevallen, zullen we ervoor moeten waken dat er geen ongewenste wijzigingen in worden aangebracht. Dit nauwelijks gezegd hebbende blijkt dat de bijna Frans aandoende aanbouw van architect Cees Verhoeven getiteld de Saxofoon zal worden afgebroken. En dat vond ik nu juist zo’n aardig tegenwicht met de voorname uitstraling van het hoofdgebouw. 

Ben ik de enige die dat vindt? Eens even polsen bij een oud-collega, tevens Opûh Koffie klant Gerard Stolk. 

Hoi Gerard,

De Saxofoon mag worden afgebroken, liever eigenlijk zegt wethouder ‘Revisie’. Want het is een hel om in te werken!?!? 

Wat weet deze Revisie wat jij en ik niet weten? Was het een hel om in te werken? Ik wil daar wel een stukkie aan wijden in Hagazine. Die Revis doet zijn naam wel eer aan met ‘ie’ erachter. 

En het kunstwerk van Peter Struycken zorgde er voor de constante lichtverschijnselen. Als de schoonmakers de computer met het lichtprogramma (voor dertig jaar!) maar aan lieten staan! 

Mvg

Niek

Hij schrijft:

Hallo Niek

Ik heb eigenlijk wel goede herinneringen aan dat gebouw. Het was sierlijk en er werkten aardige mensen.

In de Saxofoon zat ook de fitnessruimte, waar ik mijn goddelijke gestalte trainde. Het lichtornament (van Peter Struycken) was mooi en zijn tijd vooruit. Langs het gebouw lag een fietspad dat door zijn glooiende lijn aan het trace van de NZH locaaldienst Scheveningen Voorburg deed denken.

Het was door zijn kleine kamertjes natuurlijk wel een bijenkorf, dat had het gemeen met het hoofdgebouw waar na de renovatie in de jaren 90 (bijna) alle eigenheid was weggesloopt allemaal systeembouw. Revis is natuurlijk een vreemde eend in de bijt. zo gedraagt hij zich ook hij denkt nog steeds dat zijn omgeving een militair oefenterrein is waar allerlei obstakels opgeruimd moeten worden.

Ik vond de organische vormen van het gebouw heel mooi, een tegenwicht tegen het vierkante beleidsdenken.

Laten ze van de Plesmanweg maar appartementen maken. wanneer je de wanden weghaalt blijven er hele grote ruimtes over die opnieuw ingedeeld kunnen worden. Ik zag vanmiddag de nieuwbouw van het VROM gebouw, daar werd ik niet vrolijk van. Ik begrijp dat de architect heeft geprobeerd te voorkomen dat zijn schepping werd verramponeerd.

Tot zover Gerard Stolk. Dus terug naar het heden, waarom de saxofoon neerhalen, zoals vandaag in DenHaagCentraal met een enkele regel door de Rotterdamse projectontwikkelaar Impact Vastgoed wordt gesuggereerd? Waar blijft dan de speelsigheid van de gebogen vormen? De imponerende verlichting van het Peter Struycken ornament? De innovatieve Noorse klimaatbeheersing ín de muren?

Tournooigarage in acryl

Anneloes Groot kom ik tegen op de uitkijkpost aan het Lange Voorhout van de Tournooigarage in aanbouw. Zij schilderde in 2004 al de afbraak van Duindorp

Telkens als ik in die tijd mijn loopje naar het Zuiderstrand doe, is Anneloes alweer aan een nieuw historisch werkje begonnen. Dat de beeldend kunstenaar ook het nieuwe niet schuwt, toont zij met het vastleggen van de ondergrondse garage tegen de historische gevelwand van het Tournooiveld.

Ook het nieuwe Den Haag ontloopt de registratie op doek van Anneloes Groot niet 

Het is nauwelijks voor te stellen dat hier enkele eeuwen geleden ridders te paard tegen elkaar streden door geharnast op elkaar in te rijden. Het is maar te hopen dat straks de bestuurders van de te parkeren automobielen minder agressief met elkaar om zullen gaan. 

Zie ook

Anneloes Groot‘s website

Anneloes in Duindorp aan het werk in Hagazine 

StukTV kan niet stuk!

Ik volg StukTV al vanaf het begin. En soms heeft een originele opdracht een positief gevolg. Zoals de spookachtige nachtelijke opnamen in de Wassenaarse ZOO. Alsof ik er zelf bij ben.

Het heeft mij altijd al geïntrigeerd waar opeens het Dierenpark Wassenaar was gebleven. Staat er nieuwbouw op? Dat dacht ik eigenlijk.
Op onderzoek ben ik op de fiets in 2005 doorgedrongen tot het terrein waar luipaarden werden gefokt.

Als geboren Hagenees heb ik zowel goede als minder goede herinneringen aan het park.
Eerst de goede. Bij binnenkomst in ons huis hangt een foto in de hal waarop ik met mijn broertjes en zusje op de leeuwin zit en mijn vader en moeder ervóór staan.

img_3339

Vóór de leeuwin v.l.n.r.: Pappa en mamma en óp de leeuwin, Paultje, Nikie, Hennie, Fonnie en Hansje, wat een feest was het …

Ik herinner het mij als de dag van gisteren. Maar ik herinner mij ook een minder positieve ervaring, namelijk het aanbieden van Japie de papegaai aan de dierentuin. Terwijl wij dachten een goed tehuis voor hem te hebben gevonden bleek hij onder vage omstandigheden in Loosduinen te worden doorverkocht …

Hoe de eigenaar van het park nu met de eenzame aap omgaat, pleit gelukkig voor hem. En zoals ik het zestigjarige witkopkrulstaartaapje in het duister zie bewegen, doe ik hem niet na. Eigenlijk is deze eenzaamheid voor hem verdiend en beter dan dat hele families (!) dag in dag uit zich lawaaiig rond zijn kooi verplaatsen. Een vredige oude dag na een onstuimig bestaan.

De ervaringen van Japie zijn in mijn column Japie te lezen.

Zie ook

Japie óf ik het huis uit column

StukTV op bezoek in dierenpark Wassenaar