Cultureel erfgoed verbieden?

Je gelooft je ogen niet als je leest dat de Puch en aanverwante showbrommers opeens niet meer mogen rijden in Den Haag. Daar moet een aanleiding voor zijn die wij niet kennen. Immers het Haags Historisch Museum, besteedde er onlangs nog een hele expositie aan, waar de Puch met hoog stuur, voetschakeling en knalpot het grootste aantal bezoekers noteerde. Wat is er niet mooier om dit brokje techniek uit de zestiger jaren bij tijd en wijlen werkend in Den Haag tegen te komen? Laat die ene keer per jaar, de laatste zondag van januari, koud en winderig en toch niemand buiten, de Puch- en aanverwante -fanaten zich verzamelen op de Scheveningse boulevard?

Je begrijpt het al, jouw redacteur, was eens de trotse bezitter van een populaire Puch, door enkele standaard onderdelen te verwijderen (koplamp, buddysit, bagagedrager, spatborden, achterlicht) en enkele populaire attributen

Niek met haar en gestreept jasje op Puch

als hoog stuur, koplampje, zadel, tankje en voetschakeling ervoor in de plaats te monteren. Omdat de belangstelling bij het publiek jong en oud zeer groot is en er hele verenigingen landelijk zijn opgericht om het enthousiasme bij de gewone man en vrouw enigszins te bundelen verbaast het mij dat nu juist Puchstad Den Haag met het verbod vanaf 2020 komt!

Gelukkig ben ik niet de enige die tegen het verbod is, alhoewel ik zelf liever fiets.

Waar is mijn Becel?

Na onze turbulente vakantie is in de lokale AH de gebruikelijke keuze in soorten Becel niet meer te maken. Ze staat ook niet meer op de oude plek maar is nu in het schap bij de Brie en Camembert beland. Voorheen kon ik uit verschillende soorten kiezen en dus ook die met Omega 3 en 6 voor het hart en dieet. 

Ruimtegebrek zal ertoe geleid hebben dat er nog maar één type Becel in onze buurtsuper te verkrijgen is. Op de website staat wel dat Unilever de vormgeving van de verpakking heeft vernieuwd. Maar de verschillende soorten zijn er nog steeds. Omega 3, 6 en 9 kan ik mij herinneren op de verpakking die een blauwe steunkleur heeft (of inmiddels had?) 

Iemand anders ook opgevallen?

Le of La Provence?

Het zal je maar gebeuren als je in de Reinkenstraat een nieuwe lunchroom bent gestart en er komt iemand (ik dus) langs die vraagt of de naam op de winkelruit wel goed gespeld is. Ik kan ook echt mijn mond niet houden.

“Lunchroom Le Provence … moet dat niet La Provence zijn?”

Gelukkig zitten er alleen maar ‘Diddies’ op het terras. Dan komt (waarschijnlijk) de opperdiddie naar buiten die mij aanspreekt:

“Kan ik u ergens mee van dienst zijn?”

Dus ik herhaal de vraag:

“is het niet eigenlijk La Provence?”

“Nee hoor,” antwoordt zij vastberaden: “het is Lunchroom Lé Provence!”

“OK dan, succes toegewenst!”

Volgende week zaterdag zal blijken of mijn vraag effect heeft gehad.

Zie ook

Lunchroom Le Provence

Praatje Pies

Vaak heb ik kritiek op openbare toiletten in de Nederlandse steden en natuurlijk vooral in Den Haag. Omdat ze er gewoon niet zijn! Op vakantie in het buitenland zijn deze overal te vinden. Zelfs in de parken kom je het universele logo van een mannetje, vrouwtje en rolstoel tegen. Maar ben je er daarmee al?

Nee! Op vakantie is het wel erg openbaar, dat plassen. Soms hangen de pisbakken nog geen halve meter uit elkaar zonder schotten ertussen. Als je dan met kleinzoon Lucas aan het plassen bent, weet je weer hoe makkelijk het vroeger ging. Hij is al klaar en staat geïnteresseerd te kijken naar opa zijn leuter waar nog niks uitkomt. “Ga maar alvast”, is dan de oplossing. Maar dat is nog niet alles. 

Als je door de hoeveelheid bezoekers je toiletgang achter een deur kiest, is het maar de vraag of je beter uit bent. Ga je zitten, nadat je de bril met toiletpapier al dan niet met aanwezige ontsmetvloeistof hebt gereinigd dan krijg je onder de zijwanden door, zicht op het schoeisel van de buurman. Is dat prettig dan? Daarom kies ik vaak voor het ruimere invalidetoilet met de handvatten en de wasbak met vloeibare zeepdispenser. Alles is dan verhoudingsgewijs ruimer en op afstand.

Zittend plassen is vaak een must omdat je staand constant de infrarood detectie van het doorspoelen activeert. De kracht waarmee het spoelwater de potten in wordt gejaagd herinnert je eraan in het land van de waterparken te zijn. 

Het is fijn weer thuis te zijn. De stilte en de rust te ervaren van die ‘drukke Laan van Meerdervoort’.