Dag papieren krant …

Vandaag 9 december 2016 ontvangen wij geen papieren krant meer maar stappen over op de digitale versie van het AD Haagsche Courant. De papieren krant ontvangen wij al meer dan veertig jaar uiteraard eerst als Haagsche Courant en na de overname als ADHC. 

Met die overname van de Haagsche Courant door het AD veranderde ook de inhoud rigoureus. Het Haagse nieuws minimaliseerde in het begin tot nog geen pagina totaal. De Den Haag-pagina van de Telegraaf bevatte drie maal per week nog meer Haagse informatie dan de hele ADHC. Het was niet voor niets dat de blog van Wim de Bie, Bieslog in die tijd filosofeerde dat Interniek beter het Haagse nieuws kon gaan verzorgen. 

Nu wij vanaf vandaag digitaal gaan, verwachten we dat het wegvallen van de papieren editie het enige is dat voor ons verandert. Niets is minder waar. Opeens komen wij niet meer de digitale versie binnen. Ons abonneenummer is niet bekend en moeten wij nakijken en invullen met het wachtwoord. Ook onze postcode blijkt van belang!?! Nada, helemaal niets. Zelfs het verversen van het wachtwoord levert niets op. Klantenservice biedt uiteindelijk de oplossing. 

Wij moeten ons afmelden en opnieuw aanmelden met een nieuw abonneenummer! Het oude nummer is vervallen!?! En inderdaad als wij ons met het nieuwe abonneenummer aanmelden, komen wij weer net zo binnen als gisteren! Had dat niet even chiquer gekund voor zulke trouwe abonnees? 

Wij hebben nog wel even te doen met de bezorger van de krant; hij heeft niet één keer verstek laten gaan en hij mag gerust zijn nieuwjaarswens bij ons komen aanbieden voor alle droge bezorgingen van de papieren AD Haagsche Courant! 

Je weet het, of je weet het niet …

Grappig dat het lezen van herinneringen van bloggers, de jouwe als het ware wakker schudt. Dat gebeurt mij wel vaker bij de berichten van Marco Raaphorst. Het is zoiets als de cabaretier die de zaal vraagt waarover hij zal zingen: “Roept u maar … “. Marco heeft het vandaag over ‘verbeteringsdrang‘. Daar heb ik ook al, zolang ik leef, ‘last’ van.

Als lid van een katholiek gezin, maakte ik mee dat ik als derde zoon van de vrijstelling broederdienst gebruik kon maken. Ik had zelfs al een dienstplichtnummer en werd goedgekeurd, toen de regeling voor de derde zoon van kracht werd. Later was het ministerie van Defensie nog één van mijn dertien werkgevers en mocht ik de aanvragen voor vrijstelling zelf administratief napluizen bij de bevolkingsregisters van de 129 (..) gemeentes. Het was puur handmatig werk zonder computer en alleen de bakelieten telefoon als technisch hulpmiddel. Met de hoorn kon je met gemak iemand de hersens inslaan. En dat realiseerde ik mij maar al te vaak binnen het ambtelijk apparaat zoals daar gewerkt werd. Er zaten bij mij vrouwen op de afdeling met een chef die waren zo dom dat je je af moest vragen hoe zij hier ooit terecht konden komen.

Steeds als er een domme opmerking werd geplaatst probeerde ik de boel te verbeteren tot ergernis van mijn chef de heer Seinstra. Want de chef is natuurlijk degene die zich bij mijn verbeteringen gepasseerd voelt. Op een zeker moment werd het de heer Seinstra teveel en kwam hij dikbuikig als hij was met gekruiste armen voor mijn bureau staan en zei op bijna dreigende toon:

“Mijnheer ’t Hart, u moet ook altijd alles beter weten!”

Hierop sprak ik de bijna gedenkwaardige woorden:

“Meneer Seinstra, beter weten bestaat niet; je weet het, of je weet het niet!”

Hij wist niet hoe snel hij weer op zijn plaats moest gaan zitten onder het gegniffel van de dames … Ik werkte er toch nog alles bij elkaar een heel jaar!

Goed bezig …

Op het internet kochten wij een opbergtas voor onze kunstkerstboom ‘voor maar €5,95’. Dat is toch echt goedkoop. Wij denken daarmee het milieu te dienen … Maar of dat werkelijk zo werkt? Want hoe is het mogelijk dat voor deze waanzinnig lage prijs een besteldienst met chauffeur voor komt rijden, zijn motor laat lopen uitstapt, aanbelt en het bestelde artikel in handen geeft? Dat vraag ik mij al regelmatig af als wij bestellen via het internet. Maar het wordt nog gekker.

Van de week wordt er zenuwachtig een paar keer achter elkaar gebeld en is het weer een bezorger maar nu met dit gigantisch, vier kilo zwaar full-colour drukwerk. ‘Dit kan nooit voor ons zijn’, probeer ik nog. Maar het is wel degelijk voor ons bedoeld. Het bijna tweeduizend pagina’s dikke drukwerk krijgen wij franco en gratis vanwege onze eerdere bestelling van €5,95! En weer een bestelbus met draaiende motor voor de deur een chauffeur die uit moet stappen en aanbellen … en dan heb ik het nog niet over de dooie bomen die dit mega papierproject 2012 heeft gekost! Ik zal de Overtoom 2012 niet gebruiken en zoon Robin ‘heeft hem al’ op zijn werk.

Ik kan hem ook weer gratis retourneren … deze belevenis om nooit te vergeten.


The future? … join me!
twitter.com/interniek
hagazine.nl