Neem een voorbeeld aan Midas

Deze boodschap is gericht aan onze poes Chuckie. 


Kater Midas vertrekt met zijn baasje nadat zij samen een bezoek aan Bakker Segaar in de Reinkenstraat brachten 

“Lieve Chuck, waarom kan jij je ook niet zo gedragen als deze rode kater Midas? Van zijn baasje bij de bakker hoor ik dat Midas overal met hem mee naar toe gaat, naar de bakker dus, maar ook naar de camping. Midas is zo relaxed, waarom ben jij dat niet?”



Foto: JoseDay

“OK, jij bent dan een dametje op leeftijd, 19 jaar inmiddels en doof, maar dat zou het alleen maar makkelijker voor je moeten maken. Dat je niet meer overal van schrikt. Één voordeel van dat zenuwachtige gedrag is er wel: jij hebt geen vlooien.”

“Zelfs vlooien krijgen de zenuwen van je.” 

Liefs van je baasjes

Tijgertje in nood

Net heb ik een hap andijvie stamppot in mijn mond als de bel gaat. De achterbuurman, met naar blijkt zijn buurman staan voor de deur. Er blijkt iets in onze boom te zitten dat er niet uit kan. Dat wij aan het eten zijn is geen excuus voor dit gemotiveerde duo Wim en buurman Sander. 

Nog voordat ik Lida kan bijpraten zijn de heren al door de huiskamer onderweg naar de plek des onheils, de Atlasceder in onze achtertuin. Daar heeft Tijgertje, een jonge cyperse kat zich in de figuurlijke nesten gewerkt. Was het maar zo’n feest lijkt het geschrokken dier te miauwen, na zijn mislukte klim achter een vogel aan. De twee redders in nood staan nu wat beteuterd te kijken als Sander op het idee komt van een ladder. Die hebben wij wel als noodtrap op het balkon staan. 

Sander, het baasje van Tijgertje klimt nu vastberaden via de aluminium ladder tussen de takken door naar Tijgertje. Die weet niet wat ze moet doen. Helemaal niet wanneer de thuisgebleven gezinsleden vanaf het balkon op de tweede etage de onfortuinlijke huisgenoot staan aan te moedigen hun kant op te komen. 

“Niet doen. Tijgertje moet deze kant uitkomen!”, roept Wim die de ladder staat vast te houden. Al pratend probeert Sander Tijgertje op zijn gemak te stellen hetgeen best lukt. Het diertje keert zich naar zijn bevrijder. En een greep in zijn nekvel maakt een einde aan zijn gedurfde avontuur. 

hebbes


eind goed, al goed, de redders in nood halen opgelucht adem. Tijgertje in handen van Wim kijkt om zich heen in de tuin of hij Chuckie soms ziet. Echt geschrokken lijkt hij niet …

Toch leuk om op deze originele manier kennis te maken met de naaste achterburen. Nu kennen wij ook het gezicht bij die welluidende, donkere mannenstem. 

Design kattengrind

Als kattenpoepluchten mijn neusvleugels beroeren, moet er actie worden genomen. Gedreven door de indringende geur stuit ik op een kattenbak waar pontificaal in het midden een drol ligt. De dader is vertrokken zonder het toe te dekken, terwijl juist de zelfreinigende discipline vaak de reden is om een kat als huisdier te nemen. 

Geef het dier eens ongelijk als ik zie waaruit het kattengrind bestaat. Het lijkt design gebaseerd: spierwitte glasachtige korrels afgewisseld met blauwe van een soortgelijke materie. Dit neemt absoluut niets op en daarvan moet het poezendier ook stellig zijn overtuigd. De eigenaars van het huis zijn duidelijk op design gericht en laten dit tot in de kattenbak doorwerken. Daar heb ik geen kleine noch grote boodschap aan zolang ik mij in dezelfde ruimte bevind. 

Toedekken die hap, voordat ik onpasselijk word. Ik vind al snel een design schepje waarmee ik de overblijfselen van een ongetwijfeld design hapje kattenvoer toedek. De rust tussen mijn getergde neusvleugels keert langzaam terug …

Design kan ook te ver gaan …

Lastige kruimeldief … eh, kruimelduif?

Als de tuindeuren openstaan lopen er weleens ongenode gasten naar binnen. De laatste tijd een houtduif die het maar niet afleert. Loopt rustig de kamer door de keuken in om te zien of daar nog wat te pikken valt. Poes vindt het maar wat interessant, maar wat moet zij ermee? Besluipen is tot daar aan toe, maar als de duif omkeert, wat dan? Terugtrekken maar …

onverbeterlijke houtduif leert het maar niet af …

Precies zoals buurman John zegt: er is wat mis met die duif. En dat denk ik ook, er is iets goed mis met die Duif. En als kruimeldief spoort zij ook al niet want vanmiddag kwam ik duivenpoep tegen op de vloer … Dat schiet zo niet op.

Vleermuis in je huiskamer?

Het moet niet gekker worden. Zit ik gisterennacht om kwart over een (!) rustig op de bank, zie ik onze poes van slaapstand ineens rechtop gaan zitten. Zij kijkt naar de grond, ik ook … en zie niets maar opeens wel iets door de kamer fladderen: een vleermuis! In onze verlichte huiskamer!?!

Het duurt even voordat ik weet wat er nu eigenlijk boven mij vliegt. De poes weet zich geen raad zo snel als het beestje zich beweegt. En ik probeer ons batje natuurlijk zo snel mogelijk te bevrijden. Ik doe de keukendeur naar de tuin open maar die is voor deze super vlieger niet te vinden. En elke keer als hij mijn richting opkomt, over of langs mij heen vliegt, krijg ik kippenvel en vind ik het toch een beetje eng. Want hoe vang ik hem? Gaat hij mij bijten? En de poes er maar onder blijven lopen. En Batje maar overal omheen vliegen, om de kamerplanten, de lampen en niets aanrakend en volkomen stil qua geluid. Wat een superbeestjes zijn het toch. Maar het is nog steeds binnen en het vliegt ook om mij heen. Dan doe ik de schuifpui maar een stukje open en na een enkele proefvlucht fladdert Batje rakelings langs mij heen zijn schimmige vrijheid tegemoet.

Heb je het gefilmd, vraagt Lida later? Shit! Nee dus! Dat heb ik nou altijd als ik ergens helemaal enthousiast voor raak en mijn aandacht trekt, vergeet ik het spontaan vast te leggen. Maar … op mijn netvlies blijft het gebrand staan.