Je bookmarks geven … is link! Zoek het maar uit!

Lang geleden toen ik nog werkte en de World Wide Web van zich liet horen, kwam eens een collega op mij af die mij vroeg: “Geef mij jouw bookmarks even; ik moet een presentatie houden …!?!” Ik keek hem aan of hij een monster van een andere planeet was dat op mijn organen uit was. Ik antwoordde dan ook zeer resoluut: “Nee, zeker niet!”

Al die tijd (‘normale tijd’ 24/7: maal zeven!) had ik mijn internet vindingen keurig vastgelegd in mijn Netscape browser die er onder ‘manage’ een prima systeem voor had draaien. En dat zou die vrolijke Frans eventjes wereldkundig gaan maken?!? Mooi niet!

Dat de man en zovelen met hem er niets van begreep was wel duidelijk. Mijn hele bestaan in die toen nieuwe wereld was gebaseerd op mijn bookmarks. Hele prijzen won onze afdeling toen door vooral mijn bookmarks toe te passen die er toe deden. Achteraf denk ik wel dat het vrijgeven van die specifiek verzamelde internetadressen aan derden nooit hetzelfde succesvolle effect had opgeleverd als bij mij.

Nog steeds zie ik verwijzingen naar informatiebronnen die niet verder doordringen dan naar de hoofdpagina. Maar juist die gegevens waar je naar op zoek bent, de link, vind je zelden of nooit onder het opgegeven internetadres. Kijk of luister maar eens naar de journaals, actualiteitenrubrieken en omroepen die allemaal vrolijk adviseren: “Voor meer informatie gaat u naar onze website …” Of met andere woorden, zoek het maar uit.

Gesnapt

20130324-122035.jpg

gesnapt!

“Willen jullie daarmee ophouden? Dat is gevaarlijk!” De twee opgeschoten knullen doen alsof zij van plan zijn met vuurtje stoken op te houden. Maar zodra buurvrouw Carin op de fiets weg is, gaan zij er gewoon mee door. Het is gevaarlijk om op een container vuur te maken. Je weet nooit wat erin zit. En voordat je het weet, loopt de boel uit de hand.
Buurman Gerard volgt en roept op wat straffere toon: “Kappen nou!” Maar de jongens herhalen hun act en doen alsof zij ermee ophouden. Totdat Gerard zijn mobieltje trekt en er een foto van maakt. Dat heeft effect! De gastjes beginnen meteen te protesteren van: “Dat mag niet, je schendt onze privacy …”. Maar Gerard laat zich niet uit het veld slaan en roept, wijzend naar waar hij woont: “Laat je ouders maar langskomen, ik woon daar aan de overkant.”

En toch heeft Gerard nog wroeging om het plaatje aan Hagazine te geven. “Waren wij op die leeftijd ook niet bezig met vuurtje stoken?” Dus vraag ik of ik de opname mag zien en mail het aan mijzelf. “Ik plaats wel een balkje over hun ogen, zodat ze niet herkend worden …”