Veenkade revisited

Of het allemaal anders had kunnen lopen kun je slechts raden. Maar tijdens het afscheid van neef Fons Debets aan het strand van Zoetermeer komen meer gelijkenissen met mijn leven naar boven.

De prachtige bijdragen van oudste broer Jan, de zussen Wies en Marian aan elkaar gesproken door jongste broer Willem geven voor ons, volle neven Paul, Fon en ikzelf een inkijk in het leven aan de Veenkade toen Slagerij Debets nog bestond. En natuurlijk de perioden daarna.

De rouwkaart vertoont geen informatie over hoe Fons aan zijn einde kwam maar zijn hart en de suikertante hebben tot het uiterste hun best gedaan het leven tot zijn 73ste levensjaar vol te houden.

hier stond Slagerij Debets met erachter gelegen woonhuis

Iedereen weet hoe de karakteristieke gevelwand van de Haagse Veenkade tussen Hemsterhuisstraat en Da Costastraat door de gemeente, aangemoedigd door projectontwikkelaars, tot het huidige stadsbeeld is verpauperd. Het zeventien kamers tellende pand van Slagerij Debets had nieuwe daken nodig hetgeen na informatie bij de gemeente met moeite financieel door vader Jan met zijn grote gezin kon worden opgebracht. Daar had de gemeente geen boodschap aan: nog geen drie jaar later werd de boel platgegooid voor nieuwbouw.

Net als in die tijd aan de Loosduinsekade waarover landelijk paginagroot door de gemeente werd geadverteerd waarschuwing: koop hier geen huis! Wat nota bene betrekking had op de straten erachter! Lekker, als je net een nieuw huis hebt gekocht en op het punt staat je oude huis te verkopen. Het heeft een grote ingreep gehad op ons verdere leven.

dit stuk van de Veenkade (genomen vanaf de Noordwal) bleef op de bomen na wél overeind

Bewoners werden verplaatst naar Zoetermeer of ze nu wilden of niet. In tegenstelling tot het pand aan de Veenkade is Fons al die jaren wél overeind blijven staan als een huis!

Ik wens de familie alle sterkte en kracht toe om met dit verlies in de toekomst te leren leven.

Groene duinen

Niemand kan mij vertellen wat de groen ingepakte duinen langs de Strandweg op Scheveningen doen. Sterker nog niemand schijnt de groene netten te zien!? En dat is het eerste dat mij opvalt vóór het bezoek aan Sail op Scheveningen.

Wordt dit duin afgegraven voor een parkeerkelder van honderden auto’s?

Mensen worden blijkbaar overdonderd door het giga aanbod van interessante bezienswaardigheden. Zoals de ingepakte vuurtoren à la Christo.

Vuurtoren Scheveningen verpakt als Christo kunst …

Einde Strandweg

Aan het einde van de Strandweg richting Noordelijk Havenhoofd waar wij afgelopen januari nog het verzamelen en vertrek van Kouwe Klâhwe mochten beleven, rijst plots het Inntel Hotel op van 226 kamers met een hoogte van enkele tientallen meters!

Einde Strandweg, einde zicht, op eerste Binnenhaven en zee

Het ontneemt het vrije zicht op de doorvoer van de Eerste Binnenhaven en het zuidelijk havenhoofd en de zee! Onderwijl nog ingesproken wordt over de nieuwbouw rond de vuurtoren (vier of zes bouwlagen) is hier de bouw van het Inntel Hotel (twaalf bouwlagen!) gestart!?!

Gebiedsontwikkeling Noordelijk Havenhoofd gestart

Meer informatie Gebiedsontwikkeling Noordelijk Havenhoofd

Gebiedsontwikkeling Noordelijk Havenhoofd

Contrast

De zwarte stalen balken aan de onderzijde van het in aanbouw zijnde Onderwijs en Cultuur Centrum (OCC) op het Spuiplein mogen natuurlijk niet contrasteren met het naastliggende spierwitte IJspaleis.

Twee medewerkers aan de bouw van het OCC rollen de laatste meters wit voor het zicht vanaf het Spui.

De drukke OCC-bouwlocatie met kranen, hekwerken en containers is voorlopig toch écht contrasterender met het slaapverwekkende IJspaleis.

Op eventuele rust mogen we de komende tijd helemaal niet rekenen als straks het Japanese restaurant en het Mercure Hotel plaats moeten gaan maken voor nieuwe hoogbouw …

Saxofoon ongewenst?

Nu het voormalige KLM-gebouw aan de Plesmanweg en later departement van Verkeer en Waterstaat in particuliere handen is gevallen, zullen we ervoor moeten waken dat er geen ongewenste wijzigingen in worden aangebracht. Dit nauwelijks gezegd hebbende blijkt dat de bijna Frans aandoende aanbouw van architect Cees Verhoeven getiteld de Saxofoon zal worden afgebroken. En dat vond ik nu juist zo’n aardig tegenwicht met de voorname uitstraling van het hoofdgebouw. 

Ben ik de enige die dat vindt? Eens even polsen bij een oud-collega, tevens Opûh Koffie klant Gerard Stolk. 

Hoi Gerard,

De Saxofoon mag worden afgebroken, liever eigenlijk zegt wethouder ‘Revisie’. Want het is een hel om in te werken!?!? 

Wat weet deze Revisie wat jij en ik niet weten? Was het een hel om in te werken? Ik wil daar wel een stukkie aan wijden in Hagazine. Die Revis doet zijn naam wel eer aan met ‘ie’ erachter. 

En het kunstwerk van Peter Struycken zorgde er voor de constante lichtverschijnselen. Als de schoonmakers de computer met het lichtprogramma (voor dertig jaar!) maar aan lieten staan! 

Mvg

Niek

Hij schrijft:

Hallo Niek

Ik heb eigenlijk wel goede herinneringen aan dat gebouw. Het was sierlijk en er werkten aardige mensen.

In de Saxofoon zat ook de fitnessruimte, waar ik mijn goddelijke gestalte trainde. Het lichtornament (van Peter Struycken) was mooi en zijn tijd vooruit. Langs het gebouw lag een fietspad dat door zijn glooiende lijn aan het trace van de NZH locaaldienst Scheveningen Voorburg deed denken.

Het was door zijn kleine kamertjes natuurlijk wel een bijenkorf, dat had het gemeen met het hoofdgebouw waar na de renovatie in de jaren 90 (bijna) alle eigenheid was weggesloopt allemaal systeembouw. Revis is natuurlijk een vreemde eend in de bijt. zo gedraagt hij zich ook hij denkt nog steeds dat zijn omgeving een militair oefenterrein is waar allerlei obstakels opgeruimd moeten worden.

Ik vond de organische vormen van het gebouw heel mooi, een tegenwicht tegen het vierkante beleidsdenken.

Laten ze van de Plesmanweg maar appartementen maken. wanneer je de wanden weghaalt blijven er hele grote ruimtes over die opnieuw ingedeeld kunnen worden. Ik zag vanmiddag de nieuwbouw van het VROM gebouw, daar werd ik niet vrolijk van. Ik begrijp dat de architect heeft geprobeerd te voorkomen dat zijn schepping werd verramponeerd.

Tot zover Gerard Stolk. Dus terug naar het heden, waarom de saxofoon neerhalen, zoals vandaag in DenHaagCentraal met een enkele regel door de Rotterdamse projectontwikkelaar Impact Vastgoed wordt gesuggereerd? Waar blijft dan de speelsigheid van de gebogen vormen? De imponerende verlichting van het Peter Struycken ornament? De innovatieve Noorse klimaatbeheersing ín de muren?