Herkenbaar beton op Spuiplein

Terwijl de lokale media doen geloven dat de bouw van het OCC (Onderwijs en Cultuur Centrum) met veel vooral financiële tegenslagen verloopt, steekt toch geheel onverwachts het eerste herkenbare stukje beton zijn kop boven de bouwschutting uit.

Zal de eerste gevelkolom komende uit de takels blijven staan? Zo vragen wij ons aan de Opûh Koffietafel af. En meteen worden de fotocamera’s getrokken waarmee de gasten hun eigen beeldend verslag vastleggen.

De schuin geplaatste stempels tegen de gevelkolom houden deze voorlopig overeind in afwachting van de tientallen betonelementen die nog zullen volgen: twaalf meter hoog, vijftig in getal en 24 ton in gewicht. Soortgelijke gevelkolommen rondom de nieuwbouw vormen de basis van de hoger liggende etages en gaan het gezicht bepalen van het nieuwe cultuurcomplex.

Vrienden trekken nieuw jasje aan …

Het kan niet op. Eerst een update van de website Vrienden van Den Haag en vervolgens glijdt bij mij Ons Den Haag in nieuwe stijl de brievenbus binnen … Dat is wel even een WOW momentje, zeg nou zelf!

Schotels op Hofplaats 

De wereldwijde aandacht voor de Tweede Kamerverkiezingen heeft een groot aantal satellietwagens naar Den Haag gelokt. De biologische weekmarkt normaal op de Hofplaats is daarom deze woensdag verplaatst naar het Spuiplein. 

Schotelwagens in groten getale vragen de standaard plek van de weekmarkt op

Zie ook

Tweede Kamerverkiezingen 2017

Haagspraak 

Turbulentie 

Sjaak Bral ziet in zijn column in het ADHC de gigantische windturbine in het stukje niemandsland tussen Leidschendam/Voorburg en Den Haag beter voorlopig op het Spuiplein geplaatst. 


Beeldend kunstenaar/illustrator Jaap Vegter visualiseerde deze situatie tijdens zijn leven al jaren eerder met deze spotprent.

Zie ook
Windturbinevlietzone

Een traktaktie voor je oren?

Het reclamebureau en de copywriter zouden zich eens achter de oren moeten krabben bij het bedenken van deze slogan. Afgezien van de tekstfout (een k teveel) is al maandenlang een gigantische sloopherrie op het Spuiplein te horen. 

Aan tafel zitten op het terras van Café Van Beek is sinds de sloop van het Muziek- en Danstheater al geen pretje. Maar nu de helft van de ‘twintower’ en de ‘laagbouw’ ervóór aan de beurt voor slopen zijn, is de herrie van de afbraak oorverdovend.

Steeds denk ik dat er iets niet goed gaat als er met donderend geraas puin naar beneden stort. De ferme afscherming houdt het lawaai niet binnen. En als ik mijn fiets na de Opûh Koffie pak, ligt er een behoorlijke gruissluier op het zadel.

Nee, de trakta(k)tie voor de oren en het feestje voor de ogen zitten er voorlopig niet in …