Pauline bezoekt Sunny Court

Voorafgegaan door begeleiders van burgemeester Pauline Krikke wandel ik op vrijdagochtend de werkplaats van Paul van Laere binnen. Daar staat de man steen te houwen in zijn gewone kleding. Alsof hij belangrijk bezoek verwacht. Jawel de man dacht zelfs dat ik dat bezoek al was. Maar niets is minder waar.

Het is inderdaad de ochtend dat Pauline Krikke in het kader van haar kennismaking met de stad op onverwachte momenten een informeel bezoek aflegt dit keer in Duinoord’s parkje Sunny Court. Daar is de steen- en beeldhouwer over getipt en zoals ik van hem gewend ben niet zonder gevolgen. Meteen heeft Paul met het buurtcomité Duinoord en de redactie van Lopend Vuurtje enige voorbereidingen getroffen in zijn atelier. Hoe spannend kan het zijn als de tekenen zich werkelijk aandienen van dit ‘onverwachte’ bezoek.

Het publicatiebord bij de poort verwijst ook naar minder recente nieuwtjes.

Ook Paul moet eraan geloven dat de nieuwe media soms dichterbij zijn dan verwacht.

Al wandelend in het Sunny Court wordt Pauline bijgepraat over de geschiedenis van het voormalige tennispark dat in het verleden ruimte bood aan de eerste spoorlijn naar Scheveningen.

Het bezoek van onze nieuwe burgemeester aan Sunny Court en de werkplaats van de steenbeeldhouwer is hier niet geregistreerd maar dat bevestigt maar weer eens het informele karakter van dit bericht.

Wellicht later zullen beelden hiervan nog worden toegevoegd.

Bijna werelds ..

Terug van een onverwacht turbulente vakantie valt het op hoe stil het in mijn geboortestad Den Haag is. Niets duidt op enig werelds bestaan. De aan de brug geketende blauwe damesfiets heb ik vóór de vakantie wekelijks in omvang zien afnemen, zelfs met de wegsleepwaarschuwing van de Dienst Stadsbeheer


Nu kan ik het geen fiets meer noemen. Zelfs een weesfiets is het niet meer. Maar het bonnentje met de wegsleepwaarschuwing hangt er nog steeds aan. Weerbestendig waarschijnlijk.

Deze jongeman was het allemaal niet opgevallen toen ik hem erop wees. Zittend tegen het beeld van Dirk Wolbers uit 1938 waant hij zich in een wereldstad die snelverkeer steeds verder terugdringt op éénbaans rijwegen waar auto’s te gast zijn op sterfietspaden en de elektrische laadpalen niet aan te slepen zijn. In 1938 was het verkeer en veiligheid al onderwerp van gesprek als je de fraaie auto in steen aan de moeder met kinderen voorbij ziet razen.

Boeken 2017

Zie ik dat nu goed? In Ik Vertrek verscheurt een deelnemer tientallen boeken om te verbranden. Ik krijg hier een beetje een Tweede Wereldoorlog gevoel bij. De reden is omdat ze geen vuilcontainer (?!) vindt. Het lijkt wel een trend te worden, boeken weggooien, nu ik deze stapel hier voor de glasbak zie staan!? Maar er zijn toch alternatieven ? 

Of is hier iets anders aan de hand? 

De dulle gever van de in goede staat verkerende stapel mist wellicht óók een papiercontainer … Die blijkt echter een stukje verder om de hoek te staan volgens een mede-lege-flessen-brenger. 

De angstcultuur stoppen?!?

Journaal uit – verstand aan! Stickers met deze opdruk kom ik steeds vaker tegen. Meestal op de mast van verkeerslichten; een goed gekozen plek omdat de verkeersgebruiker hier dikwijls moet stoppen.

Echter in het nieuwe perkje aan het Sterfietspad nabij de Groot-Hertoginnebrug kwam ik dit uiterst kleine maar hierdoor niet minder opvallende waarschuwingsbordje tegen. 


Duidelijk van de hand van een particulier maar met welk doel?