Marnix is voor goed terug …

Iedereen is er, als op de Grote Markt het aftellen begint en de enige echte Haagse Harry op zijn voetstuk wordt onthuld. De perfecte plek waar iedere voorbijganger en belangstellende dit Haagse icoon kan zien en voelen.

De door Sjaak Bral beloofde explosie blijft gelukkig uit, ook al ziet de rook boven de opstelling er dreigend uit. Maar wethouder Joris Wijsmaker, eh … muller noemt wel iets explosiefs in zijn verhaal.
“Den Haag heeft er een Lieverdje bij, maar dit is geen lieverdje maar beter gezegd een kanonskogel: de Kanonskogel van Den Haag!”

De massaal toegestroomde Harry fans zingen uit volle borst “Oh oh Den Haag …” ondersteund door de originele “Kap Nâh” blaaskapel.

img_1692-3

Het lijkt alsof de ambulances expres tot driemaal toe zich achter de menigte door wringen om aandacht op het enorme spandoek te vestigen: “De Haag zal jullie missûh!”

Het woordje ‘trots’ kan broertje Robert-Jan gewoon niet meer horen. Ja hij is enorm trots dat Marnix met dit vijfduizend kilo wegende keramiek voor goed wordt geëerd.

Er is wat as van Marnix in het beeld verwerkt want as hoorde bij deze verstokte roker. Met recht kun je nu zeggen dat Haagse Harry het middelpunt is van de stad en dat Den Haag om zíjn as draait. Aldus Sjaak Bral.

Eigenlijk vond Marnix dat Haagse Harry alles al had gezegd: “Ik wogt zau moe van die gauzâh,” en die gedachte krijgt inhoud in het nieuwe en waarschijnlijk allerlaatste boek: ‘Haagse Harry, De Mazzoll!!’.

img_1694

hoe diep kan liefde gaan voor onze stadsheld Haagse Harry … Spontaan ontbloot mannenbeen

Zie ook
Haagspraak ‘Een standbèld voah Haagse Harry

img_3283-1

Het AD opent vandaag met een foto van de onthulling op de voorpagina.

img_1703

img_1701

en meteen al druk bezoek rond Haagse Harry die op zijn rug een opgestoken middelvinger voor de bezoeker over heeft

Hoog bezoek op Plein 1813

Tot plotseling“, zeggen wij tegen elkaar als ik weer eens een onverwacht bezoek heb afgelegd bij steenbeeldhouwer en restaurateur Paul van Laere. Dat zeiden wij ook nadat ik zijn tijdelijke werkplek op Plein 1813 onlangs verliet. Een dag later zou de indrukwekkende steigerbouw door storm op komst worden afgebroken.

Het uitzicht vanaf de top is spectaculair te noemen maar vooral uniek dat ik dit kan vastleggen. Nietig klein kronkelt tram 17 om de voet van het monument op weg naar het Statenkwartier.

Onder het oog van de Politie in de portacabin aan de overkant aan de Sophialaan mag ik binnentreden in het werkgebied van de restaurateur. Paul staat met zijn bijna karakteristieke emmertje met kwasten en vulsel mij op te wachten. Maar niet na een fotootje terwijl ik enigszins wankel de steigerladder beklim.

2015/01/img_5365.jpg

2015/01/img_5366.jpg

een stukje vakwerk dat tijdens het jubileumjaar 2013 al door Van Laere werd verricht maakte hem ook voor het grote werk geschikt

Voor het fotomoment anderhalf jaar geleden had Van Laere de onderkant van dit gedenkteken gerestaureerd en omdat dit goed uitpakte is er voor gekozen ook de bovenkant door hem te laten doen. De opdracht was om het sombere zwarte vervuilde zandsteen boven in het monument in te wassen met een minerale lazuur verf.

Of hij met een hoogwerker of vanaf een steiger wilde werken, werd hem gevraagd. Op die hoogte toch liever een stevige steiger. Want stevig is deze tijdelijke werkplek. Zelfs ík krijg een solide indruk van de ladder die ik met één hand beklim. Ik kom meteen bijna oog in oog te staan met een van de drie reusachtige figuren in brons. De staande bronzen beelden zijn opnieuw vastgezet. Ook het hoofd en de sabel van de op een lagere etage geconstateerde linksdragende admiraal, is opnieuw vastgezet. Wij grappen er om dat de maker van het beeld toch duidelijk die details heeft moeten verwerken. Ook de enorme hand is bijgewerkt. Bijzonder is dat de maker van de beelden bij de vader van Van Laere op de kunstacademie in Arnhem heeft gezeten.

2015/01/img_5368.jpg

steun uit onverwachte hoek …

Maar het grote werk betrof de grote zandstenen platen. Door weersinvloeden met de zoute zeewind en de oxide vloeistoffen die met regen van de beelden sijpelen helemaal zwart waren geworden. Dat is nu weer op een schappelijk niveau teruggebracht. Die kleur en de samenstelling van de minerale lazuurverf zijn weer bij de vertrouwde Duitse leverancier vastgesteld.

De gemeente Den Haag, afdeling Centrale Vastgoed Organisatie (CVO) is tevreden over het werk van deze bescheiden restaurateur. Bescheiden, want waarom niet op dit in het oog vallend punt zijn naam op het steigerdoek gezet dat hij hier twee weken aan het werk is?