De nieuwe piraten

“Net zat er nog een mobiele telefoon aan”, vertelt het knaapje enthousiast op de Suezkadebrug. Een touw met een sterke magneet eraan is voldoende om ijzerhoudende spullen naar boven te halen. De kracht waarmee je de buit binnenhaalt bepaalt of het de kant haalt.


Het touw en enkele (giet)ijzeren schatten uit het verleden … Zal het mobieltje zich nog laten zien?

De zwarte ijzeren voorwerpen lijken op het eerste gezicht op hondenpoep maar bij nadere bestudering kan het weleens gietijzer uit vervlogen tijden zijn. De oudere met de hond vindt mij maar een bemoeial en daar heeft hij gelijk in. 


Sterfietspad vordert gestaag

De Conradkade richting zee blijft na de herinrichting vanaf de Laan van Meerdervoort ‘doodlopend’. Voor fietsers en brommers is dit het Sterfietspad naar de Scheveningse haven. Ik realiseer het mij als ik door zwaar motorgeluid achter mij in de richting zee word ingehaald. Verboden dus, of toch niet? 

Is het bordje doodlopende weg wel een verbodsbord? Dat niet, maar wat de motorrijder tenslotte deed was niet toegestaan. Het laatste deel is namelijk verboden in te rijden zoals je op de foto kunt zien. En zo ontwikkelt zich een toch wel wat onverwachte opeenvolging van stukken Sterfietspad

Gevaarlijk Spel

Zo vaak komt het niet voor dat delen van het Verversingskanaal zijn bevroren. En wat, als er nou een voetbal op terecht komt ..? 

Dat potje voetbal moet toch écht voor onbepaalde tijd worden uitgesteld. Of toch niet ..? 


Ga jij die bal even halen, schat? 

Moeders geven kinderen soms te vaak hun zin, zelfs als zij daarmee samen gevaar lopen. Zoals hier te zien is. Het kind gelooft niet dat het ijs niet begaanbaar is. Dus dalen moeder en kinderen langs de waterkant af naar de aanlegsteiger.  

Nou, probeer dan?! …

Je moet er toch niet aan denken dat moeder en kind uit balans raken ..?

Levende stenen

Vanochtend richting OK rijd ik langs deze oprisping aan de Suezkade richting Columbusstraat en keer ik bij nader inzien toch weer om. Je kunt er altijd zulke dramatische opnamen van maken als je op de grond gaat liggen. 

Best gevaarlijk realiseer ik mij als daar straks een moeder met kindjes op de fiets tegenop rijdt. Dus na deze opname heb ik de steen teruggeplaatst waar die hoort. 

Stenen in een wegdek blijken wel vaker een eigen leven te willen leiden, opgejut door boomwortels en zware autobanden. Een kleine aanmoediging is slechts nodig om ze tot de orde te roepen. 

Duif in doos …

“Het is allemaal goed bedoeld, dat mensen dieren in nood bij mij in de dierenwinkel komen brengen, maar ik ben natuurlijk geen Dierenambulance.”

Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik wat er in de doos zit die de dierenzaakeigenaresse onder haar arm meedraagt. Het is een jonge duif waarmee niks mis is, hoogstens wat uitgeput van haar eerste vliegbelevenis, denkt zij zelf. En het diertje ziet er tussen de geopende kleppen van de kartonnen doos inderdaad kerngezond uit. 

Ik loop even met haar mee over de Conradkadebrug als zij het diertje aan de waterkant van de Suezkade gaat neerzetten. Een handje duivenvoer erbij en het beestje is zo vertrokken, denken wij. Nu is het diertje nog niet van plan om haar veilige haven te verlaten. Het wendt haar kopje naar de achterkant van de doos als deze geopend tegen een boom wordt neergezet. 



De tijdelijke verblijfplaats van de jonge duif is verlaten. Vermoedelijk is zij met haar richtinggevoel huiswaarts gekeerd 

Toch vertrouw ik het niet en ga een uurtje later kijken of zij al vertrokken is. En inderdaad is het duifje verdwenen. Laten wij er maar van uitgaan dat zij met haar feilloze richtinggevoel, huiswaarts is gekeerd. 

Ook ik vond vaker een vogel in nood maar bracht deze altijd naar Vogelasiel De Wulp in de Heliotrooplaan 15, bij Meer en Bos.