Hoe echt is echt?

Lezen is niet mijn sterkste kant. Plaatjes kijken wel! Daarmee loop ik vóór op de ontwikkeling van communicatie in de nieuwsvoorziening, zo blijkt. Wie Tegenlicht volgt op de VPRO tv heeft in de uitzending Hoe echt is echt? kunnen zien waar het naartoe gaat in de nabije toekomst. Steeds minder mensen volgen het nieuws nog op papier en om alvast een kijkje te nemen waar het naartoe gaat, brengt Koert van Mensvoort (filosoof) een bezoek aan het communicatiebedrijf Nextmedia in Taipei. Daar werken nu al 600 animators om het nieuws in beeld te brengen.

Het lézen van nieuws is steeds minder in trek. Daarom wordt het in bewegend beeld omgezet zodat de mensen het nieuws in animaties krijgen voorgeschoteld. Elke dag produceert het bedrijf zo een half uur journaal opgebouwd uit nieuwe animaties door motion action acteurs.

20140313-115359.jpg

motion action acteurs zijn dagelijks in de weer om virtuele look a likes te maken

De beelden zien er nu nog niet (natuurgetrouw) uit, maar binnen twee jaar verwacht men in dezelfde tijd realistische kopieën te kunnen maken.

Echt of onecht?
Op de vraag of met het nabootsen van de realiteit de waarheid geen geweld wordt aangedaan, antwoordt de CEO van het bedrijf met een tegenvraag; wat is echt? Iedereen ervaart zijn eigen realiteit. Hij toont dit aan de hand van geheugenkaartjes zoals wij die kennen van het Memory-spel maar dan met dit verschil dat je kunt aangeven welke van de twee écht is.

20140313-120307.jpg

fake for real memory game

Een blad van een boom of het insect dat een blad nabootst. Het Disney visje Nemo of de echte Anemoonvis.

Motion action acteurs
De Paus en president Obama worden al nagespeeld door vaste motion action acteurs omdat je hoogwaardigheidbekleders moeilijk kunt vragen even voor het nieuws op te treden om hun boodschap duidelijk te maken voor de kijker. Zie het Tomonews over de shutdown van de Amerikaanse overheid op YouTube.
Nu al geniet men in de musea van kunst terwijl het realistische kopieën zijn van het origineel. Een voorbeeld is het beroemde schilderij van Johannes Vermeer, het Meisje met de parel. Dat hangt nu als natuurgetrouwe kopie in Taipei in het museum omdat het te kwetsbaar is om het te vervoeren naar elk klein museum. Als de mensen binnenkort over 4k videostreaming beschikken dan hoeft de kunst helemaal niet meer uit de kluis gehaald te worden. Dan kan met behulp van 3D-printtechniek kunst die op een dag te oud en te broos is om tentoon te stellen in 3D print worden geëxposeerd. Dan is de kopie zo echt dat het verschil met het origineel niet meer te zien is. Dan kan je zelfs het kunstwerk binnenstappen en het beleven door er doorheen te reizen. Digitale technologie kun je zien als een tijdmachine: je stapt vanuit het heden in het verleden.

Hoe ver het met de gedetailleerdheid van gedigitaliseerde kunst is, zie ik aan de bewegende figuren in een eeuwenoude fijne schilderingen. Japanse pentekeningen moesten op de kunstacademie uiterst gedetailleerd worden nageschilderd, herinner ik van mijn yogabroer Hans tijdens zijn opleiding. Nu zie ik zo’n prent digitaal waarin de figuren tot leven zijn gebracht.

Google Nose
Tot slot doet Koert van Mensvoort een Google Nose op. Reuk en tast zijn nog de ontbrekende zintuigen voor een natuurgetrouwe beleving. Google Nose (niet de 1 april versie) is er om ook geuren te laten meespelen in het virtuele spel van de realiteit. Hoe dat in zijn werk gaat, ligt voor de particulier nog in het verschiet.

Tegenlicht Hoe echt is echt?

Mensenhaar als broodverbeteraar?

Dat kan toch niet waar zijn? Toch is het zo! Niemand kan uit het eindproduct onderscheiden of de L-cysteïne in ons brood van mensenhaar of van eendenveer is gemaakt. De Keuringsdienst van Waarde duikt in de mistige wereld van het E-nummer 920 of wel L-cysteïne. 

De bereidingstijd van brood kan door toevoeging van L-cysteïne worden verkort. De deegmixers in broodfabrieken draaien vandaag de dag dusdanig hoge toeren, dat deze de soepelheid van het brooddeeg stukslaan. L-cysteïne voorkomt dit. De stof zit onder meer in eendenveer en mensenhaar.

20140213-121738.jpg

in L-cysteïne is niet te herleiden waarvan het gemaakt is

Volgens de Europese Commissie is het gebruik van L-cysteïne gemaakt van mensenhaar bij het bakken van brood niet toegestaan. Mensenhaar is goedkoper dan eendenveer, er zit meer L-cysteïne in en het is er makkelijker uit te halen dan uit eendenveer. Wie zegt niet dat wij mensenhaar in ons brood verwerken? Instanties die dit in de gaten moeten houden zijn eigenlijk niet te noemen. Een van de onderzoekers neemt daarom de proef op de som door zijn eigen haar van de kapper mee te nemen naar een laboratorium. Daar wordt er L-cysteïne van gemaakt door het 24 uur lang te koken in zoutzuur. In China zijn haarfabrieken waar op grote schaal mensenhaar uit de hele wereld op deze wijze wordt verwerkt. Daar is het wel toegestaan om L-cysteïne uit mensenhaar in brood te gebruiken.

Brood daar zit wat in
Om het smaakverschil te ervaren tussen brood mét en brood zónder wordt in een fabriek een brood gebakken mét en een brood zónder het gebruik van E920. De bakker in de fabriek vindt het brood zonder E920 een stuk lekkerder: “Er zit een echte broodsmaak aan.” “Maar”, zo vraagt de onderzoeker: “Als u dit brood lekkerder vindt smaken, waarom wordt het dan niet meer gemaakt?” “Omdat dat de wens is van het publiek. Dat wenst brood dat langer vers blijft .” Buiten het beeld van de camera neemt de bakker het ‘kauwgombrood’ uit de mond met de opmerking: “Dit wordt toch niet opgenomen hè?”

De gekte van deze maatschappij ten top. Het smakeloze brood waar niemand meer wat aan vindt, wordt op grote schaal gebakken in broodfabrieken. De Keuringsdienst van Waarde (KRO) legt in deze uitzending de waanzin van onze maatschappij bloot. Iedereen wil toch dat brood van vroeger dat zo lekker smaakt?

Het private kattenleven

Er zijn beslist kattenliefhebbers onder de bezoekers van Hagazine die de NTR uitzending zagen over het private kattenleven in een Engels dorpje. Een onderzoeksteam bespiedt een kattengemeenschap om te laten zien wat onze huisdieren uitspoken als ze door het kattenluik naar buiten glippen.

Het prachtig gelegen dorpje Shamley Green in een van die fraai glooiende valleien van het Engelse graafschap Surrey met een hoge kattenpopulatie, werd uitgekozen om aan een onderzoek mee te doen van de Universiteit van Lincoln. De onderzoekers waren benieuwd wie zijn kat aan dit onderzoek mee wilden laten doen. Vijftig katten is tenslotte niet niks.

20140107-004106.jpg

de belangstelling voor het kattenonderzoek was meteen al groot

Het ophangen van pamfletten waarop dorpsgenoten werden uitgenodigd voor een voorlichtingsbijeenkomst was voldoende om de nodige belangstelling op te wekken. Het dorpshuis liep vol met belangstellenden. Sommigen hadden zelfs hun kat al meegenomen. Het onderzoek bestond uit het aanbrengen van een halsband met GPS. Zo konden hun bewegingen dag en nacht worden gevolgd, van jagen in tuinen tot schuimen langs schuttingen en heggen. Echt de moeite waard om de aflevering alsnog te bekijken. Vooral wanneer de catcam aan de halsband wordt bevestigd.
Zo kwamen bezitters van katten erachter dat vreemde katten op uitnodiging vrolijk mee aten uit de voerbakjes van hun lieveling. Je ziet hoe katten bewegen, stoppen, afwachten, gevechten vermijden en nauwelijks echt op jacht gaan naar levende prooien. Niets engs trouwens als je de uiteindelijke vangst van tien dagen meegenomen prooien ziet. De BBC-versie staat op YouTube.

Reflecting The Internet
Maar waren die opnamen wel zo uniek? In 2000 bezocht ik het seminar ‘Reflecting the Internet 1.0’ waar Sandy Stone iets soortgelijks presenteerde. Deze Amerikaanse professor toonde de resultaten van een door haar gestart onderzoek naar de gedragingen van haar lievelingskat Lucy door een verbinding met de gehoorzenuw van de kat te maken. Zij wordt volkomen verrast door het gevoelige gehoor van haar lievelingskat. Als zij voor de eerste keer draadloos verbinding met haar krijgt via haar koptelefoon hoort zij snoeihard haar eigen ademhaling alsof zij in een groot vat aan het blazen is. Zij vertelt: “Als ik voor haar ga staan, hoor ik precies wat zij hoort: mijn haar dat over mijn schouder valt, klinkt als van metaal dat door elkaar geschud wordt. En als Lucy naar buiten gaat en door het gras loopt, klinken de grassprieten tegen haar oren als bamboestokken die tegen elkaar slaan. Insecten kunnen wij over de grassprieten horen lopen. Ik ben nu zo één met deze kat dat ik van ‘wij’ spreek in alles wat zij doet.

20140106-234207.jpg

als ‘wij’ in het donker rondscharrelen, horen wij een diertje vóór ons …

Als wij in het donker rondscharrelen kunnen wij een diertje een paar meter vóór ons horen. Wij beginnen het beestje uiterst behoedzaam te naderen. Het diertje heeft niets in de gaten. Na een minuut vermoed ik dat het een muis is, en het scharrelt wat rond niet bewust van onze aanwezigheid.

Als wij nog maar een halve meter verwijderd zijn, spannen wij onze spieren voor een sprong en zetten onze klauwen schrap in de modder dat een geluid geeft als vallend zand. Dat spannen van de spieren klinkt als kabbelend water. Als wij helemaal gespannen staan, springen we naar beneden: een dier geeft een schreeuw. Ik ruk mijn koptelefoon af en zit daar aan mijn bureau tegen mezelf te praten: Wat hebben wij gedaan? Wat hebben wij zojuist gedaan? Ik ren naar de deur gooi deze open en daar zit Lucy al met een trotse blik te wachten om binnengelaten te worden met in haar bek, een oor, een nier en een staart, klaar om aan mij te geven.”

Wat kun je hier nu van leren?
Sandy Stone gaat verder: “Voor een paar minuten kon ik een kat zijn met behulp van een paar elektroden, een antenne en een koptelefoon. Ik vind dat fascinerend.” In de toekomst zou zij dat nog veel meer gebruiken, ook op het sociale vlak.

Ik moest hieraan denken toen onze poes al ver voor de jaarwisseling opkeek van een enkel rotje …
Het gehoor van een kat is fenomenaal.

Vandaag woon ik in een nieuwe woning …

Vandaag wenst Ziggo mij veel plezier toe in mijn nieuwe woning! ‘Rondom de oplevering van een nieuw huis’, zo schrijft Ziggo mij, ‘komt er van alles op u af. Er moet veel geregeld worden. Waaronder ook de aansluitingen voor televisie, bellen en internetten. Met één telefoontje is het bij Ziggo geregeld.’ Daar weten wij alles van, zou ik tot Ziggo willen zeggen.

Afijn, om een pijnlijk verhaal kort te maken, in tweevoud krijgen wij een schrijven van Ziggo in onze brievenbus dat beslist niet voor ons is bedoeld. Wij wonen hier al 35 jaar en beschikken over genoemde aansluitingen en wensen die ook te behouden. Het gevaar bestaat echter dat ‘als wij niets van ons laten horen, het liefst vandaag nog, de bestaande Ziggo aansluiting na twee weken na ontvangst van deze brief wordt afgesloten!!

Tegen lokaal tarief meld ik mij met de mededeling dat wij hier al geruime tijd wonen en onze bestaande aansluiting van Ziggo wensen te behouden. Het meisje aan de andere kant van de lijn vraagt (tegen lokaal tarief!) even aan haar chef of dat wel kan. Na enkele ondefinieerbare hits uit het James Last repertoire, meldt het meisje zich met de verontschuldigingen van haar chef. Deze brief, “Oh, ontving u er twee?”, mag ik verscheuren. De chef en zij garanderen mij dat onze bestaande aansluiting ook na twee weken gehandhaafd blijft. De brief (brieven, dus) zijn per abuis aan ons huisadres gezonden. Let wel, de adressering was geheel juist.

‘Daan kleef aan …’

Daan Roosegaarde een heel bijzondere vrijdenker die er niet mee zit zich als een kind met een speelgoedbeer te profileren. Dusdanig intrigerend dat je niet wilt afhaken. Ook al twitteren sommige dombo’s het de saaiste ‘Zomeravonden’ te vinden!?! Een vrije geest heeft niet veel nodig om mee te dromen naar de toekomst die in China al lang is begonnen.
China dat wij ‘kennen’ van de media zoals Holland dat doet als ‘kaas- en molentjesland’.

Het dorp Nederland struikelt over zijn eigen voeten naar de ultieme samenleving.

Helaas slechts het laatste uur gezien maar voldoende om achter Daan aan te lopen …

Kan alsnog op ‘gemist
Bladwijzers Vrij Nederland Hoe Daan Roosegaarde de wereld herschept.