Zwarte Piet geeft je vleugels …

In mijn zoektocht naar een origineel cadeau voor mijn zusje Hennie steven ik af op LHGWR of wel Lief Hertje en Grote Witte Reus aan de Stationsweg. Het verbaast mij namelijk dat dit originele cadeau (ga ik niet verklappen natuurlijk) bij hen goedkoper is en op de website zelfs zonder bezorgkosten. Maar mijn bevlogenheid wordt al snel getemperd door het verwisselen van URL van de Bijenkorf en VenD met die van LhGWR. Zij verkopen een soortgelijk item en uiteraard is dan gratis bezorgen meer in de lijn van deze bedrijven. Overigens hoor ik ter plekke wel dat Lief Hertje in 2014 hún expositiewinkel op de website uitbreiden met een bezorgdienst.

Maar nu ik hier toch ben en een blik kan werpen op de komende expositie die zaterdag 9 november om vier uur start en tot 22 december loopt, spreek ik meteen de ‘geestelijk moeder’ van het project ‘A Nation outside a NationNadine Stijns.

Nadine Stijns legt uit wat zij exposeert bij Lief Hertje en Grote Witte Reus

Nadine vertelt vol geestdrift over het leven van Philipino’s die met het verzenden van persoonlijke spullen (op de expositie te zien) hun band met het thuisfront proberen in te vullen. De persoonlijke zoektocht naar de identiteit van Stijns’ Filipijnse schoonfamilie is de aanzet geweest voor dit project. Maar dan moet zij toch echt even naar de Hema om wat materiaal te halen.

20131107-110923.jpg

bij de Bijenkorf hebben ze het begrepen, geef Zwarte Piet vleugels en zelfs tegenstanders geven het op

Uiteindelijk beland ik voor het cadeau toch in de Bijenkorf waar – vol verwachting klopt mijn hart – al een Zwarte Piet is te bewonderen. Jawel, een met gouden vleugels. Hij zweeft daar zo gezellig aan het plafond. Zal het dan toch nog goed komen, of hebben de tegenstanders ook iets tegen een knecht met vleugels?

Nest: ik zie er geen gat in

De tentoonstelling Total Curating is alleen te bezoeken op donderdagavond 12 november, 20 uur. Dit soort uitnodigingen zijn aan mij wel besteed. Maar dan moet ik ook wel naar binnen kunnen. De helverlichte Nestruimte aan de DCR toont van buiten naar binnen kijkend een enkele persoon op een trapleer die boven een enorme partij dozen uit steekt en die in gesprek lijkt met verder niet zichtbare personen.

20121123-111200.jpg

de ingang van Nest: ik zie er geen gat in

Kunst is nieuw en anders dus het is waarschijnlijk opzet die barricade van zo te zien ongebruikte kartonnen dozen pal voor de ingang van Nest. Moet ik een aanloop nemen en de hele partij dozen omver trachten te lopen? Er staat geen toegangscode bij en de tijd, acht uur ’s avonds klopt.
Even vragen aan twee fietsers die aan komen rijden: “Weten jullie hoe ik hier binnen kan komen?” “Hoezo?”, is het vriendelijke antwoord van de vrouwelijke helft van de twee. “Heeft u een afspraak?”.
“Nee, Nest heeft een tentoonstelling die nu open zou zijn, maar ik kom er niet binnen. Er staan allemaal dozen voor de deuropening.”
Het moet ook wel gek klinken als je het zo hoort. Dan denk je al snel wat doet die man vreemd. Dan zet je die dozen toch even opzij? Dus zij kijkt mij wat argwanend aan en gaat bij studio Loos naar binnen de ingang vóór Nestruimte bij de Energiecentrale. Ook de mannelijke helft neemt niet de moeite even te komen kijken naar die barrage van dozen. En ik ben weer op mijzelf aangewezen.

Ik zie wel een opening ter breedte van één doos maar dan moet ik op een andere doos gaan staan. En houdt die mij wel? Dat is snel uitgeprobeerd. Maar dan … De volgende stap is weer een doos, een niveau hoger, maar dan moet ik wel op mijn knieën mijn hoofd in de volgende opening steken. (Zeker een Japanner die dit bedacht heeft) En dan zo door? Totdat je aan het einde van de stapel dozen zeker de tentoonstellingsruimte binnen rolt? Ja, dáaag! Ik ben gekke Henkie niet.

Wat hier de lol van moet zijn of de kunst, van mijn part, is mij absoluut niet duidelijk geworden. Maar alle kunstenaars die vermeld staan op de uitnodigende affiche naast de ingang heb ik niet gezien. Ik loop er nog één keer naartoe en probeer er nog wat aan te duwen en verlaat dan teleurgesteld het ‘festivalterrein‘.

Kinderboekenmarkt

20120729-015350.jpg

Of ik een herinnering heb aan een kinderboek, vraagt Ruud mij vanochtend tijdens de Opûh Koffie. De frequente bezoeker van Hagazine weet dat Ruud iets heeft met boeken en kinderboeken in het bijzonder. Zo is er in oktober de jaarlijkse Kinderboekenmarkt in het Atrium van het IJspaleis waarvoor nu al aandacht gevraagd wordt op de speciale website. Als je bijvoorbeeld iets hebt met een kinderboek uit jouw verleden dan kun je dat op de website onder woorden trachten te brengen (150 om precies te zijn). En inderdaad, ik heb iets met een kinderboek uit mijn verleden: Daantje groot en Daantje klein, geschreven door Leonard Roggeveen. Niet dat ik het nog in mijn bezit heb, want lezen is uiteindelijk niet mijn ding geworden, maar het feit dat ik van mijn oom Piet, die leraar/onderwijzer was in Sassenheim voor mijn, ik denk vierde of vijfde verjaardag een echt boek kreeg, is mij helder bijgebleven. Groot, wit en met een harde kaft, voor en achter en opvallend weinig pagina’s daar tussenin. Daarover wil ik wel wat gaan schrijven daar.