De man aan de tafel

Haagspraak

Soms ontmoeten wij tijdens de Opûh Koffie bijzondere mensen. Vandaag is weer zo’n moment. Enkelen van ons zijn al vertrokken en lezen dit ongetwijfeld met lede ogen.

In gesprek met Edwin vraagt de man mij of hij “daar kan gaan zitten”. Het is eigenlijk geen vraag maar meer een mededeling want hij schuift meteen door naar de uiterste hoek. Hij komt zeer resoluut over, wijst precies aan waar hij wil gaan zitten en vraagt meteen waarom die tafel in de lengte staat. Want hij staat “altijd dwars”. Hij begint meteen aan de tafel te sjorren en wij zijn wel bereid om deze mee helpen ‘terug’ te zetten.
IMG_2219
‘onze’ tafel bij Café Van Beek ondergaat een bijzondere behandeling tijdens de Opûh Koffie

Zolang ik de OK bij Van Beek meemaak heb ik de rangschikking van tafels nooit anders gezien. Maar er is geen discussie over mogelijk, deze tafel staat “altijd dwars”…

View original post 367 woorden meer

Lustrumviering Vrienden start met Verjaardagskalender …

“Die heb ik nou altijd zo graag willen hebben”, roept Aus Greidanus als hij het eerste exemplaar van de verjaardagskalender van de Vrienden van Den Haag ontvangt uit handen van René Vlaanderen. Beiden voorzitter – De Appel en De Vrienden van Den Haag – hebben maar wat lol over de gezamenlijkheid van hun doelstellingen: de Appel voor het cultureel erfgoed met name van de klassieken in het toneel en een brug slaan naar de toekomst en de Vrienden voor het cultuurerfgoed van architectuur en stedenbouw. Ook beide verenigingen zijn in dezelfde periode veertig jaar geleden opgericht. Alleen moet Aus nog een paar maandjes wachten voordat De Appel er echt veertig jaar op heeft zitten. Dank aan alle deelnemers van werkgroepen, vorige en huidige bestuursleden.

20130518-193506.jpg

die heb ik nou altijd al willen hebben …

De vrienden van den Haag vieren het vandaag in het Appeltheater aan de Duinweg. En na de inleiding van zijn huidige voorzitter René Vlaanderen over waar het de Vrienden allemaal om te doen was veertig jaar geleden en nog steeds is, mag ook Aus een duit in het zakje doen. Eigenlijk wil hij dat wij allemáál letterlijk een duit in het zakje doen voor het behoud van De Appel. Hiermee doelt hij op de duizend voor duizend actie die al eerder van start ging maar nog best wat donaties kan hebben. “En het is belastingtechnisch zelfs zó voordelig dat u zelfs méér overhoudt dan wanneer u géén donatie zou doen”, spoort hij de aanwezigen enthousiast aan.

20130518-193532.jpg

trio “Petit Fleur” maakt de sfeer mooi af

Ondanks het bar slechte weer is de opkomst groot. Als het jazztrio “Petit Fleur” (met de zoon van bestuurslid Martin Snuverink op gitaar) zijn temperamentvolle klanken laat horen is het echte lustrumfeest begonnen. Felicitaties over en weer, van “hoe lang ben jij al lid?” tot “Wanneer was de viering in het Kurhaus?”, alweer vijf jaar geleden, dus. En ja het is wel degelijk een tintje minder om het in dit theater, vroeger een eindstation van de paardentram, te vieren. Tot die soberheid heeft het bestuur met opzet besloten in een tijd dat iedereen het met wat minder moet doen. Maar hier in het Appeltheater druipt als het ware de ongedwongenheid van de muren en kan iedereen makkelijk zichzelf zijn.

Als ik ver over zevenen de laatste bekende de hand schud, hoor ik dat de wenskaarten- en kalenderverkoop uitzonderlijk goed is verlopen. “Iedereen wil de kalender ook hebben, of voor zichzelf of als cadeautje voor een verjaardag”, oppert Hannie Wesseling die net de verkooptafel aan het afruimen is.
Iedereen wil hem gewoon hebben, de Verjaardagskalender van de Vrienden van Den Haag. Verkrijgbaar op de bekende verkooppunten in Den Haag.

20130518-211105.jpg

Proost! Op 40 jaar Vrienden van Den Haag

Zeebelt Tonight, Lights out!

Het is altijd een klein avontuur wat je in Zeebelt beleeft. Helemaal wanneer je uitgenodigd wordt voor een tde vertellerry-out met de titel Tonight, Lights out! Het gegeven is dat iedere bezoeker een knop ter beschikking heeft waarmee je een gloeilamp – jouw lamp – aan en uit kan laten gaan. Maar wat deze lichtproductie moet gaan worden daar heeft iedereen zo zijn idee over. Zelf denk ik dat het een soort test moet worden waarin het publiek door de acteur(s) aangemoedigd hun licht al dan niet te ontsteken als de tekst daar aanleiding toe geeft.
Het wordt minder prozaïsch maar niet minder avontuurlijk, tijdens de eerste proefvoorstelling.
Wat zijn jouw herinneringen aan duisternis toen je nog thuis woonde? Enge dieren in de slaapkamer? Iemand onder je bed? Zelf voelde ik ooit de poten van een dier over mijn dekens lopen terwijl wij geen huisdier hadden toen …
De verteller Maarten Westra Hoekzema gaat er volledig in op en weet het publiek ook helemaal mee te krijgen. Met als hoogtepunt dat hij op dat moment meer als dirigent met vingerwijzingen en het klakken van zijn tong de lampen aan en uit laat gaan. Totdat het volledige duister invalt. Nou ja volledig … De ritssluitingen van mijn jack blijken fluorescerend te zijn. Maar de doodse stilte die tijdens dit hoogtepunt van de voorstelling te ‘horen’ is, is werkelijk ongehoord. Dan gebeurt er ook echt iets met jezelf. Al je zintuigen staan op non-actief en je gedachten gaan alle kanten op … en het einde van de voorstelling is een feit.