Elektriciteitsfabriek toont creatieve ingewanden

De Elektriciteitsfabriek aan de De Constant Rebecquestraat kon eindelijk bezocht worden door kunstminnend publiek tijdens de jongste TodaysArt (TDA12). Tien jaar (!) geleden al liep een groep stadsreizigers door deze leegvallende hallen met beloftes voor diverse creatieve invullingen. Dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Direct bij binnenkomst al in de oude turbinehal valt de enorme ruimte op die je zelden ergens anders kunt zien.

Enorme hoogtes ook waar de makers van de delicate kunst best wel problemen mee hadden. Want hoe krijg je een verticaal rollende band met bovenin en onderop een katrol in het midden van een hal opgehangen tussen twee kabels op twintig meter hoogte? Maar het is ze gelukt getuige de enthousiaste Peter Zuiderwijk die met de door het publiek gevouwen vliegtuigjes aan het helpen is deze op hoogte gelanceerd te krijgen. Maar ook het grote videobeeld imponeert.

Achterna gedragen … klopt echt!

Als je iets beweert waar je later toch wel bewijzen van wilt zien, pak je die mogelijkheid ook wel. Zo verklaar ik mijn aanwezigheid tijdens het Zeebelt gebeuren, want anders kan ik het theatermuziekschouwspel Achterna gedragen niet noemen. Je moet er wel voor open staan als je het Zeebelt theater in de DCR bezoekt. Maar dan maak je ook wat mee en wat is het ook weer de moeite waard geweest. Camille blijft achter haar tafeltje lachen en opstaan om naar het weer te kijken, maar Barbara neemt de laatste moeilijke valperiode van haar over. Want als zij door de weersinvloeden bijna met tafel en al vertraagd het publiek in zwiept dan is de storm op zijn hevigst en dat vraagt nogal wat spierkracht en tanigheid van de passagiere.

Zoals regisseur Petra al uitlegde, maak je als publiek een totaal andere, vervreemde wereld mee tijdens de voorstelling op 9 (en 10 december 2011). Weerberichten draaien op gezette en vaste tijden om het project en spelers heen. Het grote plasmascherm stelt de wereld voor waarnaar Camille steeds een blik werpt en weer vergenoegd terugzakt op haar tuinsetje. Barbara beklimt een hogere stek en regisseert het weer met de daarbij behorende muziek en geluidsinvloeden van Chinese gongen tot koperen bergbellen uit de Himalaya als ik het goed inschat. De weersverwachtingen verslechteren met de minuut en komen trouwens redelijk overeen met het weer buiten Zeebelt. Windkracht zeven zwelt aan met (gelukkig) visuele regenstriemen waar de stoïcijns vliegende ooievaar verveeld doorheen blijft klapwieken. Het groene blaadje dwarrelt niet meer langs. De wereld buiten wordt steeds donkerder en de jagende wind met striemende regen maken dat je het echt hebt te doen met de personages in die frêle jurkjes en blote armen. Daar hebben de duikers annex astronauten die zich laten abseilen aan hun navelstrengen geen last van. Terwijl het hoofdlicht uiterst minimaal afneemt komt het drietal astroduikers synchroon op Barbara en Camille af. Beangstigend door de leds die in de helmen aangaan. Een buitenaards moment. Flarden Debussy dwarrelen vaag om het schouwspel heen.

20111210-123355.jpg

Zeebelt Tonight, Lights out!

Het is altijd een klein avontuur wat je in Zeebelt beleeft. Helemaal wanneer je uitgenodigd wordt voor een tde vertellerry-out met de titel Tonight, Lights out! Het gegeven is dat iedere bezoeker een knop ter beschikking heeft waarmee je een gloeilamp – jouw lamp – aan en uit kan laten gaan. Maar wat deze lichtproductie moet gaan worden daar heeft iedereen zo zijn idee over. Zelf denk ik dat het een soort test moet worden waarin het publiek door de acteur(s) aangemoedigd hun licht al dan niet te ontsteken als de tekst daar aanleiding toe geeft.
Het wordt minder prozaïsch maar niet minder avontuurlijk, tijdens de eerste proefvoorstelling.
Wat zijn jouw herinneringen aan duisternis toen je nog thuis woonde? Enge dieren in de slaapkamer? Iemand onder je bed? Zelf voelde ik ooit de poten van een dier over mijn dekens lopen terwijl wij geen huisdier hadden toen …
De verteller Maarten Westra Hoekzema gaat er volledig in op en weet het publiek ook helemaal mee te krijgen. Met als hoogtepunt dat hij op dat moment meer als dirigent met vingerwijzingen en het klakken van zijn tong de lampen aan en uit laat gaan. Totdat het volledige duister invalt. Nou ja volledig … De ritssluitingen van mijn jack blijken fluorescerend te zijn. Maar de doodse stilte die tijdens dit hoogtepunt van de voorstelling te ‘horen’ is, is werkelijk ongehoord. Dan gebeurt er ook echt iets met jezelf. Al je zintuigen staan op non-actief en je gedachten gaan alle kanten op … en het einde van de voorstelling is een feit.