Troostpoesje

In deze tijden van thuiszitten tegen Corona besmetting ontwikkelt zich een ‘nieuwe’ vorm van communicatie. Normaal zou ik hier geen aandacht aan schenken. Maar deze brief is zo warm van gevoel. Buurjongetje Lucas heeft voor de buurvrouw voor het weglopen van poes Mûre als troost een Ministek troostpoesje gemaakt nadat hij mee heeft helpen zoeken.

buurvrouw Tours steekt haar dank niet onder stoelen of banken

De buurvrouw is zo blij met haar troostbriefje van Lucas. Ze schrijft:

“Lieve Lucas, Zoiets krijg ik nooit meer, want mijn kleinkinderen zijn van zeventien en eenentwintig jaar. Ik heb verteld dat de poes Mûre (betekent ‘braam’) vanzelf is teruggekomen na 4 uur zoek te zijn geweest. Het was fijn dat je me hielp met zoeken.We zien elkaar vast nog vaker”.

En op de roze envelop schrijft ze nog de groetjes te doen aan zus Noortje en de snoepjes met haar te delen.

Koos zoekt zich wezenloos …

Kom ik Koos weer tegen bij een harinkje bij Rog op het Valkenbosplein, vraagt ie waar dat filmpie nou staat dat ik vijf maanden geleden (!) hier opnam. En ja hoor Koos, het blijft een gaaf gesprek met jou; trouwens elke keer weer en sterkte met je gezondheid. En ik geef hem een hand … alsof ik in een bankschroef terecht kom, terwijl hij op zijn bekende manier lacht.

Hier komt ie weer: